VOOR alle FOTO'S WORDT VERWEZEN NAAR SMUGMUG (ZIE LINK OP HOMEPAGE) OF KLIK HIER.

 

Dag 45 – 10 november 2012 – Lucknow (IND) naar Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag is Ben jarig (28 jaar) maar helaas geen dag om zijn verjaardag te vieren. Hij moet vandaag om 7 uur in de startblokken staan om met zijn motor de gehele dag achter een trage truck, met daarop mijn motor, te rijden. Na een korte felicitatie kon ik nog wel even blijven liggen want ik heb pas rond 6 uur ’s avonds de vlucht naar Kathmandu. Na het ontbijt nog even een paar series van Two and a half men gekeken en daarna bijna twee uur bezig geweest met inpakken. Valt vies tegen met alleen je linkerhand maar ik heb de tijd. Rond drie uur DSCF5014naar onder gebeld dat ze mijn spullen komen ophalen en de taxi geregeld naar het vliegveld. Het vliegveld ligt ongeveer 45 minuten rijden van het hotel en met de aanwijzing dat hij niet te hard over de drempels moest rijden ben ik heelhuids aangekomen. Bij de securitycheck werd ik aangesproken op een aansteker die ik nog in de bagage had zitten dus deze maar weg gedaan. Verder zijn ze bijna 10 keer met een kleine scanner langs mijn gipsarm gegaan om te controleren of ik nucleaire wapens in mijn gipsarm had verstopt, maar dit was niet het geval. Op het vliegveld nog anderhalf uur moeten wachten totdat ik kon inchecken maar dit werd nog een half uur langer vanwege vertraging. Ik wist al dat mijn tweede vlucht vanuit Delhi naar Kathmandu vrij kort op de eerste zit dus hopelijk geen problemen straks. De vlucht zelf ging goed en duurde circa 40 minuten en gelukkig voor mij een vrij zachte landing. Inmiddels dus in Delhi en daar was het haast maken om naar de volgende vlucht te komen. Ik stond al in de rij voor mijn paspoortcontrole maar iedereen stond met een ingevuld immigratieformulier dus ik kon weer terug. Aangezien ik nauwelijks kan schrijven heb ik maar snel een medewerker aangesproken en hij heeft mij het formulier en voorbij de wachtrij geloodst. Hierna door de detectiepoortjes en nu bleek ik een fles water niet mee te mogen nemen (bij eerste vlucht geen probleem). Na de controle kwam ik in het gedeelte met de tax free shops (nieuw vliegveld met veel winkels) en de omroepinstallatie luidde als volgt: ‘’last call for flight 9W 264 to Kathmandu’’. Op het wegwijzers stond gate 1-16 aangegeven met als tijdindicatie 15-30 minuten lopen. Aangezien ik toch niet kon rennen zat er niks anders op dan doorlopen. Gelukkig voor mij kwam er net een mannetje met zo’n golfkarretje aanrijden en deze maar een halt toegeroept. Hij heeft me vervolgens bij gate 7B afgezet wat nog een flink stuk was! Net op tijd was ik nog en als laatste in het vliegtuig. Ik zat in een rij met twee Ierse dames uit Belfast. Zij hebben mij fijn geholpen met het invullen van een of ander formulier en het eten. Folie van een bakje aftrekken is al een lastig karwei met één hand maar gelukkig ben ik niet van de honger omgekomen. Inmiddels kreeg ik weer last van een ontsteking bij mijn stuitje die gedurende de dag flink was komen opzetten. In Iran ook al last van gehad dus morgen maar weer naar het ziekenhuis. Wou er toch al heen gaan aangezien mijn gips erg strak zat. Wederom een zachte landing gehad en de Ierse dames hebben mij nog geholpen met het visumformulier. Zij hadden al een visum gekocht en ik moest het daar nog regelen. Gelukkig voor mij was de wachtrij maar heel kort in tegenstelling tot de mensen die het visum al hadden geregeld! Na het ophalen van de bagage kon ik naar buiten lopen. Daar werd ik al snel aangesproken door Nilam (voormalige baas van Ben tijdens zijn stageperiode). Hij wist dat ik mijn arm in het gips had dus ik was niet moeilijk te vinden tussen de rest. Ze waren met totaal drie man mij komen ophalen met een grote bus. Gedurende de rit belde Ben Nilam nog op en toen heb ik Ben ook nog even gesproken. Hij bleek vast te zitten bij de grens aangezien ze een kopie van mijn Nepalese visum wouden zien voordat de motor de grens over mocht. Na circa 20 minuten kwamen we aan bij het appartement en daar eerst nog een bak thee gekregen bij hun thuis. Nog wat water gevraagd voor de medicijnen en daarna in bed gekropen.

 

Dag 46 – 11 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag is mijn broertje Bob jarig (21 jaar) dus vanavond maar eens even naar huis bellen! Vanochtend eerst met Nilam richting kantoor gelopen om mijn paspoort en visum te faxen naar de grens. Nadat de fax diverse malen was vastgelopen, de andere fax veel te donker bleek, de scanner die ook niet werkte heeft Nilam maar een foto doorgestuurd op de mail. Hierna richting het ziekenhuis gegaan met de taxi. De ontsteking even laten controleren maar er bleek toch een medische arts voor te moeten komen. Dus wederom wachten en in de tussentijd een afspraak gemaakt met een specialist die naar mijn arm zou kijken. Hiervoor kon ik pas eind van de middag terecht. De ontsteking die inmiddels weer wat groter was en waardoor ik nog amper kon zitten bleek open gesneden te moeten worden. Na de verdoving is hij een uur bezig geweest om alle zooi eruit te halen en daarna kreeg ik weer een vijfdaagse antibiotica kuur mee. Gelukkig was de druk er nu af en kon ik weer zitten dus ik was alweer blij. Hierna weer terug naar het appartement gegaan want mijn afspraak was nog drie uur wachten. Maar even een paar uur gaan liggen want ik heb vannacht amper geslapen als gevolg van de ontsteking. Ik lag niet lekker op mijn rug en de gehele tijd op één zij liggen was ook geen pretje. Andere zijde heb ik twee gebroken ribben dus dat is ook geen optie! Maar goed, weer terug naar het ziekenhuis en daar eerst röntgenfoto’s gemaakt. De pols stond niet helemaal goed maar het was acceptabel. Schijnbaar mag de pols maximaal 15 graden scheef staan en daar viel mijn pols nog binnen. Iemand van kantoor was met mij meegelopen en toen de dokter een grote zaag uit de kast haalde om een gedeelte van mijn gipsarm open te zagen stond hij met grote ogen te kijken. Met de zaag die er als een slijptol uit zag werd het gips een stuk open gemaakt zodat mijn arm niet meer zo afgeklemd werd. Na de rekening betaald te hebben kon ik weer gaan en onderweg kwam ik Nilam tegen op de scooter. Hij sprak mij in het Nederlands aan maar na een aantal zinnen in het Nederlands terug gezegd te hebben ben ik toch maar weer in het Engels omgeschakeld! Hij spreekt maar een aantal woorden Nederlands dus de helft wat ik zei zal hij wel niet hebben meegekregen. Hij vertelde mij dat Ben was aangekomen en dat mijn motor vanavond ook zou arriveren. ’s Avonds met Ben naar een goede pizzaria geweest en toen we net twee pizzapunten ophadden belde Nilam. Ben moest komen want de truck met daarop mijn motor was gearriveerd. Ben dus snel de pizza weggewerkt en ik heb afgerekend en de laatste stukken laten inpakken. Met een man of vier hebben ze vervolgens de motor van de vrachtwagen afgehaald en daarna zijn we nog uitgenodigd bij Nilam thuis (appartement onder ons) voor een colaatje. ’s Avonds nog met thuis geskyped waar ook Thijs, Truus en Lotte waren. Totaal een dik uur even alles doorgenomen van de afgelopen weken en daarna het bed ingekropen want het was inmiddels al laat!  

 

Dag 47 – 12 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag inkopen gedaan in de supermarkt en voor de rest eigenlijk niet meer buiten geweest. De ge hele dag bezig geweest met verslagen bijwerken van Pakistan want ik lig inmiddels vrij ver achter. Foto’s uitgezocht voor op SmugMug en diverse telefoontjes gepleegd met de verzekering. Daar ben ik nog wel even mee bezig voordat ik alles heb uitgelegd. Gezien de kosten nog niet allemaal gemaakt zijn wacht ik nog maar even met de declaratie. ’s Avonds alweer een begin gemaakt met de reisverhalen van India maar na een aantal uur toch maar gestopt. Voelde mij niet lekker vanwege de grote hoeveelheid medicijnen dus maar vroeg in bed gekropen.

 

Dag 48 – 13 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend uitgeslapen en na de middag richting het ziekenhuis gegaan voor controle. Bloedtest was goed en verband kon er ook weer af. Alles zag er goed uit dus binnen een half uur stond ik weer buiten. De controleafspraak voor mijn pols nog even gemaakt en deze hebben ze op mijn gipsarm geschreven. Niet te vergeten dus! Rest van de middag vrij weinig gedaan. Vandaag de meeste medicijnen niet meer genomen, enkel degene waarvan ik dacht dat ze noodzakelijk zijn. Komt mijn maag tenminste ook weer een beetje tot rust. Rest van de dag bezig geweest met verslagen van India, foto’s uitzoeken en een mail naar BMW Nederland gestuurd in de hoop dat ze mij kunnen helpen. Mijn vader had al geïnformeerd bij een BMW dealer en om alles te vervangen zit ik al snel tussen de € 2.000 en  2.500 aan kosten. Daar sta ik dus niet echt op te wachten dus hopelijk levert de mail met BMW Nederland wat op. Gedurende de avond hebben ze nog diverse keukenspullen gebracht zodat we eten kunnen opwarmen (nee niet koken) en warme thee of koffie kunnen maken. Verder is er een festival aan de gang in de stad en Nilam kwam nog even langs om de boel te versieren inclusief rode smurrie op mijn hoofd en wat bloemen. Schijnt morgen en overmorgen ook nog te zijn dus morgen maar eens naar buiten.

 

Dag 49 – 14 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag tot 12 uur op bed gelegen en daarna onder de douche gesprongen. Tijd om weer eens even naar buiten te gaan want ik heb alweer een stuk minder last van mijn maag. De straten stonden vol met mensen die nieuwjaar aan het vieren waren (jaar 1391 van een of andere etnische groep). Het laatste stuk was voor mij geen doorkomen aan want ik wou naar het kantoor van Asian Heritage lopen. Het stond er zo vol met mensen dat ik regelmatig een duw kreeg dus toch maar snel terug voordat er straks een of andere dronken gek tegen mijn ribben of arm aanvalt. Via een omweg toch op kantoor aangekomen en daar zeiden ze dat de winkel waar ik goedkoop een simkaart kon kopen dicht was. Hierna maar terug gelopen maar niet voordat ik een warm vest heb gekocht en oploskoffie! Ben de thee onderhand wel moe na al die weken dus tijd voor een bakkie pleur! Ben is nog bezig geweest met het Ministerie van Buitenlandse Zaken te mailen. We hadden namelijk in Iran een mail gestuurd in verband met de veiligheidssituatie in Pakistan. Veel landen hebben al code rood voor Pakistan staan dus toch maar even geïnformeerd. We kregen toen een standaard mail terug met weinig tot geen informatie en nu krijgen we mails van hun waarin we gevraagd worden hoe de situatie was in Pakistan met betrekking tot grensovergang, conditie van de wegen, checkpoints, papierwerk, escortes, instanties waarmee we te maken hadden, verblijfplaatsen en de veiligheidssituatie. Vraag je hun om informatie gaan ze ons achteraf vragen hoe de situatie is. Lekker op de hoogte zijn ze bij Buitenlandse Zaken!  

 

Dag 50 – 15 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag niet het appartement uit geweest. Hele dag wat tv-series gekeken en wat op internet gezeten. Kort verslagje dus vandaag!

 

Dag 51 – 16 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

In bed gelegen tot een uur of 12 en daarna even douchen en wat eten. Hierna zijn we richting het kantoor van Asian Heritage gelopen DSCF5028waar Ben wat heeft gewerkt en ik ben naar de Garden of dreams gelopen. Dit is een mooie rustige tuin midden in de stad waar je lekker in de zon kunt liggen op een matje. Entree was 200 rupees (bijna 2 euro) en in de tuin staat een grote schommel die is gemaakt van bamboe. Een aantal jongens waren zo hard heen en weer aan het schommelen dat de schommel flink begon te kraken. Iedereen keek achterom om te kijken wat er aan de hand was maar de schommel was gelukkig stevig zat. Hierna naar de andere kant gelopen en daar op het terras van Kaisers Café gaan zitten. Hier een San Miguel besteld € 5,50 (0,65 liter)! Duur biertje maar het is voor het goede doel vandaag hé! Goede vriend van mij Jeroen is a.s. vrijdag jarig en vandaag gaan ze uit eten waar ik normaal ook bij zou zijn. Om het van een afstandje mee te vieren vandaag dus maar ééntje mee gedronken en die smaakte erg goed! Vijf dagen antibiotica gehad en gisteren was de laatste dag dus ik mag weer! Na nog wat foto’s gemaakt te hebben ben ik terug gelopen naar het kantoor van Asian Heritage en daar Ben opgepakt om hierna weer terug te lopen naar het appartement.

 

Dag 52 – 17 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Wederom een dagje waar ik weinig heb gedaan. Ben is de stad ingelopen en kwam daar Eddie tegen die we in Quetta, Pakistan ook al even ontmoet hadden. Voor vanavond dus meteen afgesproken om wat te gaan eten bij New Orleans. Tijdens het eten de opgedane ervaringen van met name Iran en Pakistan besproken en na een gezellige avond weer het bed in gekropen.

 

Dag 53 – 18 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Sinds gisteren wat meer last van mijn ribben gekregen. Waarschijnlijk omdat ik een nacht op mijn verkeerde zijde heb gelegen ofzo. Het opstaan en weer gaan liggen duurt dus weer wat langer maar de pijn is te hebben. Vooral overdag heb ik eigenlijk weinig last van mijn ribben dus ik mag niet klagen. Overdag bij de kledingwinkel van de vrouw van Nilam drie mutsen gekocht voor de koude ochtenden / nachten. Tevens dus een leuk souvenir om mee te nemen en twee terug naar huis te sturen. Tot vandaag had ik nog geen souvenirs gekocht aangezien ik er toch meestal niks mee doe en er ook de plaats niet voor heb. Hierna nog met Ben en Eddie naar Asian Heritage gelopen en daar een mountainflight naar Everest geboekt voor a.s. dinsdag! Het mooiste zou natuurlijk een trek zijn naar Everest maar gezien mijn gebroken ribben en gebroken pols is dit een uitstekende mogelijkheid om de Himalaya’s te bekijken! Ik heb er in ieder geval al zin in. Eind van de middag waren we terug in het appartement en niet veel later kwamen er Nederlanders via de trap naar boven. Het bleken Pim, Harper, Willie en Anne (zij komt uit Nieuw Zeeland) te zijn. Met hun samen om het dakterras een fles bier in het zonnetje gedronken en daarna zijn we nog uit eten geweest bij Mitho. Ben was Merel nog tegengekomen op kantoor dus zij is vanavond ook aangeschoven. Ze gaat binnenkort een 20-daagse trektocht doen door de bergen. Ze vertelde verder dat ze een darmbacterië heeft opgelopen in Delhi, India. In het ziekenhuis daar kreeg ze medicijnen voor de bestrijding van parasieten voorgeschreven. Nu, tien dagen later, in Kathmandu is ze ook naar hetzelfde ziekenhuis (Ciwec kliniek) geweest in Kathmandu en daar heeft ze eindelijk de juiste medicijnen gekregen. Na een dikke week flink ziek geweest te zijn is ze nu weer herstellende en hopelijk net op tijd volledig hersteld voor haar geboekte trektocht. Pim, Harper, Willie en Anne gaan binnenkort naar Pokhara samen en daarna gaat Anne met Pim nog naar India. Ook Pim heeft weinig goede herinneringen aan Delhi (ook flink ziek geweest daar) maar gaat de strijd samen met Anne opnieuw aan! Succes alle!

 

Dag 54 – 19 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag de papieren voor de visumaanvraag van Myanmar in orde gemaakt. De route nogmaals uitgestippeld en de paginanummers van de reisgids er meteen even bij gezet. Hierna naar het kantoor van Asian Heritage gelopen om alles uit te printen. Verder vandaag nog de aluminium koffers van mijn motor schoongemaakt onder de douche. ’s Avonds naar Kathmandu guesthouse gelopen waar Eddie verblijft. Hier hebben we met Eddie en Merel afgesproken om samen te komen. Vanuit hier zijn we naar Or2k gelopen om wat te gaan eten. Echt een supergezellig restaurantje met allemaal lage tafels en kussens op de grond. Hier een bruschetta en een spaghetti besteld en de spaghetti zag er niet uit. Het leek wel gevangenisvoedsel en ik kreeg al een deja vu want in Rome heb ik ook al eens spaghetti gehad die niet te vreten was. Maar wat bleek...misschien wel de lekkerste spaghetti gehad in tijden! Samen met Eddie nog twee flessen witte wijn soldaat gemaakt en de rest van de avond over koetjes en kalfjes gepraat. Na het eten zijn we nog een kledingwinkel ingelopen want Merel wou nog een warm vest hebben voor haar trektocht. Ze wou een fluffyvest hebben dus zijn we met zijn alle gaan zoeken naar een leuk vest. Ze vond het zo verschrikkelijk om met drie kerels te gaan shoppen dat ze het liefst de winkel uit zou lopen. We hebben een fantastische avond gehad waar we af en toe niet meer bij kwamen van het lachen! Hierna zijn we terug naar het appartement gegaan want morgen staat de mountainflight op het programma richting de Mount Everest! Eenmaal daar bleek Nilam ook thuis te zijn dus bij hem nog even gaan zitten maar dit even werd een paar uur. Nilam zat vol verhalen want hij was naar Pokhara geweest per jeep en de chauffeur bleek de jeep niet te hebben gecontroleerd want na 40 kilometer bleken de remmen niet meer te werken. Nilam moest hierdoor 4 uur wachten totdat de remmen waren vervangen en 20 kilometer verder was er weer wat anders. Hierdoor werd het een hele lange dag voor hem dus dat moest hij ook even kwijt. Inmiddels iets voor 12 uur en de wekker op 5 uur ’s ochtends gezet.

 

Dag 55 – 20 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

‘I found me thrill, On Blueberry Hill, On Blueberry Hill, When I found you’ (Fats Domino – Blueberry Hill) zo klinkt mijn wekker om 5 uur vanochtend! Tijd om te draaien is er niet want om 5.40 uur staat de taxi klaar bij Kathmandu guesthouse. Snel het bed uit, tanden poetsen, aankleden, muts op, drinken en paspoort pakken en de deur uit. Eddie was gelukkig ook wakker en had de tickets bij dus snel het taxibusje DSCF7091in richting het vliegveld. Na twintig minuten kwamen we daar aan, controle ticket, controle bagage en even door de scanner. Bij de gate hebben we nog even moeten wachten maar we hoefde gelukkig niet te dringen want we kregen plaatsen toegewezen. Ben had al als excuus aangegeven dat ik mijn pols heb gebroken en dat we daarom vooraan moesten zitten. Zo gezegd, zo gedaan, fijne plaatsen op rij 2 en 3 van het 25-persoons vliegtuigje waarbij maar 17 stoelen verkocht kunnen worden (middelste rij niet). Met de bus werden we naar het vliegtuig gebracht en het weer bleek goed om te vertrekken. Propellermotors gingen aan en tot onze verbazing werd de deur naar de cockpit afgesloten. We dachten dat we naar binnen mochten tijdens de vlucht maar niet dus. Even later zag ik het, bij het opstijgen en landen moet de deur gesloten zijn en dat bleek ook. De stewardess maakte de deur toen we eenmaal boven in de lucht vlogen open. Het uitzicht over Kathmandu en daarna de bergen is echt adembenemend mooi! We vlogen langs de volgende bergen waarbij ik hier alleen de bergen hoger dan 8.000 meter opnoem: Shisha Pangma (8.013 meter), Cho-oyy (8.201 meter), Sagarmatha oftewel Mount Everest (8.848 meter), Lhotse (8.516 meter) en in de verte lag ook nog Makalu (8.463 meter). Je vliegt in feite langs een reeks bergen en iets na Everest draait het vliegtuig weer terug zodat de passagiers aan de andere kant kunnen kijken. De meeste bergen zie je dus alleen vanaf een afstandje liggen, dichterbij mag ook niet vanwege rukwinden die vaak in de buurt van de bergtoppen voorkomen. Gedurende de vlucht mochten we ook één voor één een kijkje in de cockpit nemen. Echt een superervaring om een keer mee te maken. Alle knopjes en even babbelen met de piloot en co-pilote wat overigens een lekker wijf was (zie foto). Aangezien we met 17 passagiers waren mochten we zelfs nog een tweede keer de cockpit IMG 5590bekijken. We hebben dus genoeg foto’s en filmpjes kunnen maken daar. De stewardess, die er nou ook niet bepaald verkeerd uit zag, kwam in de tussentijd vijf keer alle bergen aanwijzen! Je krijgt wel een folder mee met daarin een foto van de bergen maar als iemand het even zegt dan hoef je ook niet te zoeken. Als dank maar even met haar op de foto geweest om het fotoalbum van Nepal nog wat te vullen. Rond acht uur zijn we weer geland en het was absoluut de moeite waard! Voor degene die dit ook eens willen doen zie asianheritagetreks.com voor meer informatie. Zij hebben ons uitstekend geholpen!

Iets na negen waren we weer terug in het appartement en om 11 uur moest ik alweer bij de Ciwec-kliniek zijn voor de controle van mijn pols. In de tussentijd even op de bank gelegen en wat muziek geluisterd. Kwart voor elf aangelopen en rond elf uur was ik bij Ciwec. Inmiddels ben ik al een bekende patient daar want ze wisten meteen mijn naam. Zal wel met name komen omdat ik mijn gipsarm gebruik als afsprakenkaart! Daar eerst de arts bezocht en hem verteld dat mijn ribben meer pijn deden de afgelopen dagen. Na even gekeken te hebben was er volgens hem niks aan de hand maar voor de zekerheid toch maar rontgenfoto’s gemaakt. Na twee foto’s van mijn ribben en twee van mijn pols kon ik weer plaats nemen in de wachtruimte. Even later kwam er een mooie dame (zie foto), met de naam Swety, langslopen en niet veel later kwam ze op mij aflopen. Ze vroeg of ik even wou meelopen en we liepen naar buiten en zijn op een bankje gaan zitten. Komt de eerste vraag... ‘Heb je de afgelopen twee weken diarree gehad?’. Bleek ze een onderzoek te doen onder toeristen in IMG 0002Nepal naar diarree klachten enzevoorts. Naam van het onderzoek is ‘Epidemiology of Diarrhea and Post-Infectious Sequalae in Travellers to Nepal’. De vragen beantwoord en toen vroeg ze mij of ik mee wilde doen aan het onderzoek. Ze zochten zowel mensen met diarree-klachten en mensen die dit niet hadden. In mijn geval gelukkig tot op heden niet dus ik stemde toe. Bleek dat je een kartonnen potje vol moet kakken maar als je meewerkte kreeg je 25 dollar als tegoedbon die je kan spenderen bij Amazon of Itunes. Ik vroeg of je per kilo betaald kreeg en ze kwam nog amper bij van het lachen. Na dit goede gesprek heb ik toegestemd om de wetenschap een bakje mee te helpen! Je krijgt een jaar lang wat vragen die je moet beantwoorden maar wel een jaar lang gemonitoord en gratis onderzoek naar je eigen kak! Ze vroeg nog welke vaccinaties ik allemaal heb gehad maar dit zijn er zoveel dat ik het boekje wel later langs zou brengen. Inmiddels kwam de arts weer want ik wou mijn oren nog even na laten kijken. Rond half twee was ik eindelijk klaar maar ik moest om half vijf alweer terug want dan was de specialist pas daar die de foto’s kon bekijken. Snap niet dat ik meteen een afspraak met hem krijg maar goed. Het is maar een stukje lopen en in de tussentijd heb ik de gelegenheid om het bakje vol te schijten! Iets voor half vijf inclusief warm en dampend bakje kak de taxi ingestapt. Het dampte nog een beetje dus ik heb de raam van de taxi maar open gezet. Gelukkig voor mij bleek het verkeer volledig vast te staan waardoor de damp lekker bleef hangen! Maar goed, de chauffeur heeft niks (laten) gemerkten (merken) en heeft mij bij de ingang gezet. Binnengelopen en bij de receptie riepen ze al...’’ah je komt je sample brengen’’. Juist ja, ik vroeg waar Swety was maar ze was een paar kamers verderop. Ze belde haar op en ik zei tegen de receptionist dat ze maar moest zeggen dat ik een presentje voor haar had. Een minuut later kwamen ze lachend aanlopen en heeft ze het bakje (met sample CWC12-009) in de koeling van het lab gezet. Hierna heb ik haar mijn vaccinatieboekje gegeven en bij het zien van de vele stempels viel bij haar de broek uit. Ze moest toch even naar boven lopen om bij de persoon die het onderzoek leid na te vragen of ik wel geschikt was gezien de grote hoeveelheid vaccinaties. Gelukkig wel en toen heeft ze het formulier verder ingevuld. Ik vroeg haar hoeveel personen ze nodig had en dit bleken er 600 te zijn. Hoe ver ben je nu dan? Laat ze mij de lijst zien...ben ik nummer 9. Ze waren net twee weken bezig DSCF7046en ze hebben twee jaar de tijd. Ze studeerd aan de universiteit van Michigan (geloof ik) in de USA waar ze twaalf jaar heeft gewoond. Ze is wel een Nepalese en werkt negen maanden mee aan het onderzoek en dan keert ze weer terug naar de Verenigde Staten. Hierna nog naar de specialist geweest en de foto’s zagen er allemaal goed uit. Mijn pols geneest schijnbaar erg snel dus over 20 dagen en misschien nog wat eerder mag het gips er af. Normaal staat hier 5-6 weken voor maar inclusief de 20 dagen die ik nog moet zit ik op circa 4,5 week. De ribben zagen er ook goed uit en dus na het betalen van de rekening, die inmiddels steeds verder oploopt, kon ik weer gaan.

Vanavond wederom uit eten met Eddie en Merel bij Rum Doodle. Echt een leuk restaurant wat helemaal vol hangt met kartonnen voeten die door gasten zijn versierd en beschreven. Goed voor de brandveiligheid! Merel heeft zich helemaal uitgeleefd en heeft er groot ‘One Love’ opgeschreven en op elke teen hartjes met de omschrijving ‘spread it’. Leuk gedaan en ze heeft een prominente plek uitgezocht in het restaurant namelijk vlakbij de uitgang zodat iedereen eronder door moet lopen. Eten viel wat tegen dus we zijn al vrij snel weg gegaan en de kroeg in gedoken. Ben wou eerst nog iemand spreken bij een supermarkt en dus zijn wij maar alvast doorgelopen naar de karaoke bar. Eddie had geen zin om te zingen maar Merel kon niet wachten. Ze vroeg om een duet en ik stemde in met de IMG 5603waarschuwing dat ik niet kan zingen! Helaas of misschien wel gelukkig was de bar gesloten. We zijn toen naar het Purple Haze café gelopen waar een live rockbandje aan het spelen was. Eddie was rond half elf afgetaaid en we hadden net een nieuwe fles wijn besteld. Toen Eddie net weg was kwam de tweede net aan dus deze ook nog soldaat gemaakt. Iets na elf, na een zeer geslaagde avond, Merel bij haar hotel afgezet want ze had wat haast. Elf uur gaat de deur van haar Student Guesthouse namelijk op slot en inderdaad het hek was inmiddels dicht. Gelukkig was het licht nog aan en werd de deur nog open gemaakt. Ze gaat morgenvroeg beginnen met haar 20-daagse trektocht maar we zien haar bij terugkomst weer!   

 

Dag 56 – 21 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag voor de eerste keer naar de ambassade van Myanmar geweest. De ambassade ligt in Kathmandu zelf maar is wel even een stukje rijden met de taxi vanuit Thamel.  Op de straat die op de site stond konden we het niet vinden maar na een telefoontje naar de ambassade wist de taxichauffeur het te vinden. Eenmaal daar mochten we lekker buiten op een bank plaats nemen en moesten we ons even registreren. We kregen al vrijwel meteen te horen dat ze geen visa verstrekken voor overland route’s maar enkel visa voor reizigers die per vliegtuig reizen. De papieren die we per post hadden verstuurd in september zijn ook niet aangekomen. Aan de 2nd secretary nogmaals het verhaal uitgelegd maar bij haar kregen we ook geen groen licht. We zullen dus via andere wegen het visum zien te bemachtigen. Bij de ambassade in Kathmandu verstrekken ze geen visa’s om door Myanmar heen te rijden. We moesten maar zelf maar toestemming zien te regelen en het hun dan laten weten. Dus maar weer terug in de taxi gestapt en nog wat boodschappen gedaan en ’s avonds wat eten gehaald bij Or2k. Verder nog begonnen aan een boek ‘het leven van Pi’ wat Merel mij heeft uitgeleend. Dus vandaag aan mijn zesde boek in mijn leven begonnen (Pinkeltje, de Grote Vriendelijke Reus, Blauwe Plekken en twee boeken over Lance Armstrong al gelezen). Verder ook de reisverslagen bijgewerkt want hier was ik ook al een week niet meer aan toegekomen en rond middernacht nog even op skype gezeten met het thuisfront.

 

Dag 57 – 22 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag toch maar een nieuwe telefoon gekocht die simlock vrij is. Scheelt weer in de telefoonrekening die aardig hoog was afgelopen tijd. Met de gekochte Nepalese simcard kan ik hier voor maar een paar cent bellen dus wel de moeite waard om er een te kopen. Verder kan ik de telefoon ook gebruiken in de rest van de landen. Hierna de taxi gepakt richting de ‘Monkey Temple’  om de dag om te krijgen. DSCF9052Afgelopen tijd weinig kunnen doen dus dit is een welkome afwisseling. Hier een uur of twee rondgekeken waar je overigens een heel mooi utizicht hebt over Kathmandu. Rond de vijfde eeuw zijn ze begonnen met bouwen en ergens in de zesde eeuw was het Boedhistische bouwwerk klaar. Tegenwoordig komen er zowel Boedhisten als Hindoes. Verder leuke foto’s kunnen maken van de apen die er rondlopen en aan de andere kant van wat bouwvakkers. Ze waren een dak vol aan het gooien met cement en dit werd naar boven gebracht met schalen die van de ene naar de andere bouwvakker werden gegooid. De vrouwen deden het zware werk want die liepen met zware zakken zand op de rug op en neer. Eind van de middag weer terug gegaan naar Thamel (wijk in Kathmandu waar we zitten). Hier bij Pilgrims bookshop de volgende boeken gekocht: Seven years in Tibet van Heinrich Harrer; Where men win glory van Jon Krakauer en The 7 habits of highly effective people van Stephen R. Covey. Ik kan de komende weken dus weer vooruit! ’s Avonds zijn we met Eddie naar La Dolce Vita geweest. Een goed  Italiaans restaurant waar ik mij een lasagne heb gepakt en Ben en Eddie een pizza. Met twee flessen lekkere witte wijn erbij zijn we de avond goed doorgekomen.

 

Dag 58 – 23 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag weer een dag van niks. De motor laten wassen bij een wasserette 100 meter verderop. Hij vertelde dat hij over een half uur klaar zou zijn, 40 minuten erna maar eens gaan kijken of hij klaar was maar een half uur hierna was hij pas klaar. De motor was goed smerig geworden de afgelopen tijd en met alle hoekjes en gaatjes duurt het dus wel even voordat de motor schoon is. Rest van de dag weinig gedaan maar de dagen zijn toch al vrij kort want ik lig meestal tot 11 of 12 uur in mijn nest. Rond een uur of zes richting Or2k gelopen om wat eten te halen (soort van noodles gepakt) en op de terugweg de was opgepakt. ’s Avonds nog even met Sjuul en Vera op skype gezeten om even bij te babbelen. Echt ideaal zo’n programma!

 

Dag 59 – 24 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag maar eens begonnen met de ellende van het ongeluk op te ruimen en te wassen. Vandaag mijn motorbroek, motorjas, handschoenen, tanktas en spanbandjes schoon gemaakt met een sopje. De jas en broek zitten toch best vol met gaten dus hier binnenkort maar eens wat aan doen. ’s Avonds met Aakash (Ben kent hem van de supermarkt) bij Or2k geweest eten. We moesten nog iets meer dan een half uur wachten voordat ze er waren (uiteindelijk kwam er ééntje). Er lag schijnbaar een zus van iemand in het ziekenhuis en toen ze wouden gaan kregen ze telefoon van iemand dat er een paar andere onderweg waren naar het ziekenhuis. Uiteindelijk is alleen Aakash naar het restaurant gekomen. Hij wilt graag naar Australië of Dubai om daar te gaan werken / studeren. Langs mij zaten een Canadese en een Duitse die geïntresseerd waren in mij lassie (soort van millshake). Met hun aan de praat geraakt en de Duitse bleek zelfs in Maastricht gestudeerd te hebben en sprak nog vrij goed Nederlands. Na het eten naar de supermarkt gelopen en daar kreeg ik wat last van mijn maag dus maar snel terug gelopen naar het appartement. Waarschijnlijk iets verkeerds gegeten of kraanwater binnengekregen. Gelukkig viel het mee en rest van de avond gelezen en muziek geluisterd.

 

Dag 60 – 25 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend een paar eieren gebakken als ontbijt en hierna rustig op internet wat prijzen van onderdelen voor de motor gezocht. Het schoot niet echt op want internet is af en toe erg traag. Hierna een motorzaak gebeld of ze tijd hadden om mijn motor op te halen. Ik moest vanavond maar terugbellen want hij sprak slecht Engels maar zijn broer een stuk beter. Na het telefoontje richting kantoor gelopen en Nilam gevraagd of hij kon bellen. Hij kreeg te horen dat ze het druk hadden en later nog maar een keer moesten proberen. Geen succes vandaag dus maar terug naar het appartement en daar verder gelezen in het boek van Merel. Ik moet wel zorgen dat ik het uit heb voordat ze terug is van de trekking. Dit moet wel lukken want ik ben al een heel eind op weg en het leest zich gemakkelijk. Eind van de middag met Nick op skype gezeten om eens even bij te praten en dat was zeker de moeite waard. Er gaan namelijk flessen Erdinger geregeld worden die met de verzending van de onderdelen mee gaan! Is toch alweer dik twee maanden geleden sinds ik die heb gehad. ’s Avonds met twee Nieuw-Zeelandse vrouwen (zitten ook in het appartementenblok) bij Northfield geweest eten. Ze spraken mij af en toe te snel dus ik kreeg niet alles mee maar goed. Één van de twee deed wat met alternatieve geneeskunde en vroeg of ze mij mocht behandelen. Voor mij natuurlijk geen probleem om een gratis behandeling te krijgen. Door middel van drukpunten, waar de zenuwen bij elkaar komen ofzo, kan ze de spieren weer op de juiste plaats krijgen. Je voelt je spieren inderdaad bewegen en volgens haar zou ik vannacht beter slapen. Verder wist ze te vertellen dat ik hard op de grond ben gevallen toen ik 7 jaar was. Vannacht hetzelfde geslapen als anders...

 

Dag 61 – 26 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag wederom naar kantoor om te vragen hoe het met het transport staat. Nilam was er niet dus Sarose maar gevraagd. Hij heeft gebeld maar moest later op de middag nog eens terugbellen. Hij zou mij wat laten weten maar wederom niks gehoord. ’s Middags naar Durbar square geweest. Hier liggen diverse tempels en ook het oude koninklijke paleis. Inmiddels is er geen koninklijke familie meer DSCF9136aangezien de zoon (Prins Dipendra) in een dronken bui de hele familie (totaal negen personen) heeft afgeslacht en daarna zichzelf van kant heeft gemaakt (Juni, 2001). Na deze afslachting is er nog wel een koning geweest als opvolger maar in 2008 is de monarchie in Nepal afgeschaft. Iets voor vier uur belde Ben op dat om vier uur de ‘Living goddess’ (ook wel bekend als Kumari, betekend maagd of jonge ongetrouwde meisjes) is te zien dus ik even gevraagd waar het was. Kumari is het aanbidden van jonge meisjes die worden gezien als de goddelijke vrouwelijke energie. In Nepal worden deze meisjes uit de Shakya of de Bajracharya clan uit de Nepalese Newari gemeenschap gekozen. Er zijn meerdere Kumari’s in Nepal (ook India) maar die van Kathmandu die in het Kumari Ghar Paleis verblijft is het bekendste. Er komt een heel selectieproces inclusief rituelen aan te pas voordat een meisje is ‘geinstalleerd’ als Kumari. De meeste zijn Kumari voor een aantal jaar waarna weer een nieuwe wordt gekozen. Volgens mij eindigd de periode als ze onrein (een bloeding hebben gehad) zijn geweest. De weg terug naar het appartement de riksja (fiets) gepakt en ik kreeg al snel medelijden met hem. De weg liep ietsje omhoog, de banden waren niet helemaal goed opgepompt en zijn benen waren te kort. Hij was echt een ploeteren om mij naar mijn appartement te brengen en dat voor 75 rupees (circa 60 cent). Hij keek regelmatig om naar het wiel om te kijken wat er aan de hand was. We werden zelfs af en toe door voetgangers voorbij gelopen! ’s Avonds met Pim, Harper, Willie, Anne en Carla bij Mitho geweest eten. Hierna met hun nog een biertje gedronken in het appartement.

 

Dag 62 – 27 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Wat een dag vandaag! Wordt ik toch om 11 uur al wakker gebeld door de motorshop. Ik heb vakantie ja! Maar goed, kerel van de motorshop wou even langs komen om de motor te bekijken dus snel op gestaan, gegeten en wat kleding aangetrokken. Door de drukte moest ik zelf wel voor vervoer zorgen dus na zijn bezoek richting kantoor gelopen. Kerel van kantoor had niet meer gebeld dus heeft hij dat vandaag maar gedaan. Bij het bedrijf ging het mij 2000 rupees kosten wat echt belachelijk veel is voor zo’n korte afstand. Hij zei dat 1000 tot 1200 rupees wel acceptabel was. Hij stuurde mij een hulpjongen mee die mij naar de Tata truckshop zou brengen. Deze nooit gevonden maar gelukkig stond er naast de weg een pickup truck die groot genoeg was. Voor 1200 rupees wou hij de motor wel vervoeren dus maar ingestapt want het duurde al lang zat. Met de hulp van Ben en wat omwonende de motor op de truck geduwd en richting Kathmandu motorcycle servicing shop gereden. Daar de motor er weer af gehaald en wat afspraken gemaakt. Ik zou zorgen voor de onderdelen en hij regelt de rest. Met de taxi terug naar het appartement gegaan en daar op het dakterras ‘Het leven van Pi’ uitgelezen. Dit boek is toevallig nu ook net verfilmd en draait dus in de bioscoop. Volgens een bekende filmsite (www.imdb.com) heeft deze film een 8,4 als waardering gekregen dus ook zeker de moeite waard om een keer te bekijken. Rond een uur of zeven weer gaan eten met Pim (die belachelijk veel eet voor zo’n klein mannetje!), Harper, Willie en Anne. Gespreksonderwerpen gingen met name over scheten, kotsen, diarree en andere onzinnigheden.

 

Dag 63 – 28 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Alweer wakker gebeld vandaag! Moet niet gekker worden! Dit keer zelfs om half tien ’s ochtends. Kerel van de motorzaak belde of ik sleutel en handleiding kon brengen. Verder had hij geconstateerd dat de voorvering vervangen moet worden en dat het stuur te ver doorslaat.DSCF9176 Gaat dus nog wat meer kosten wat binnenkort wel te lezen zal zijn. Ik wil over twee dagen alle onderdelen bestellen dus hopelijk heeft de motorgarage dan ook alles in kaart wat besteld moet worden. Even afwachten nog. Vandaag dus eerst naar de garage geweest met de taxi. Is een kilometer of drie verderop en daar even de spullen afgegeven. Einde van de ochtend was ik weer terug en de mail en facebook nog even gecontroleerd voordat ik de taxi weer in ben gesprongen. Vandaag weer lekker de toerist uit gehangen en eerst naar Bouddhanath Stupa geweest. Bouddhanath is een Boeddhistische tempel in Kathmandu waar veel monniken te vinden zijn. Rondom de tempel liggen allemaal winkeltjes en restaurantjes waar je via de trap naar boven een mooi uitzicht hebt. Hier dus maar even gaan zitten en een tomatensoepje gepakt. Halverwege de middag weer vertrokken en met veel geschreeuw en onderhandelen een goede taxi gevonden. De chauffeurs beginnen meestal met belachelijke hoge prijzen maar na een aantal weken weet je het ongeveer wel. De eerste taxi werd voor mij geblokkeerd door een andere taxichauffeur maar na het nodige schreeuwwerk dat hij op moest zouten kon ik instappen. Hij begon met 250 rupees en ik met 50 rupees (1 euro is 110 rupees). We zijn uiteindelijk op 120 rupees uitgekomen dus dat is wel een redelijke prijs. 100 rupees  was weer te laag want geen enkele chauffeur wou me hiervoor naar Pashupatinath (crematieplaats) brengen. Eenmaal bij de crematieplaats, ter info is een toeristische trekpleister, aangekomen zou de chauffeur op mij wachten (duurde bijna 2 uur). Door een toergids mij van alles laten vertellen en wat mij na 1,5 uur is bijgebleven is dat de crematies langs de rivier 5.000 rupees kost voor de armenDSCF9248 en 10.000 rupees voor de oudere. Er is ook een Hospice waar mensen op sterven liggen vlak langs de rivier. Als de dokter aangeeft dat ze echt op sterven liggen (nog circa 15 minuten) dan worden ze snel gewassen bij de rivier waarbij ze meestal ook sterven. Hierbij schijnt de stervende gezuiverd te worden van al zijn of haar zonden. Het cremeren duurt een uur drie á vier wat afhankelijk is van de massa. De koninklijke familie die is afgeslacht in juni 2001 zijn hier ook allemaal publiekelijk gecremeerd. De koning en koningin zijn gecremeerd op de plaats die is bestemd voor de rijke en de rest op de crematieplaatsen voor de armen. Kosten volgens de gids waren enkele miljoenen rupees. De hele rijke komen namelijk niet weg met 5.000 of 10.000 rupees dus deze betalen nog eens extra. Alle as komt dus in de Bagmati rivier terecht die uiteindelijk in de Ganges (rivier in India) uitkomt. Verder is er ook de Pashipatinath tempel te vinden wat een van de belangrijkste Hindoe-tempels van Shiva (een of andere god) ter wereld is. Het gebouw bestaat grotendeels uit zilver en goud dus het heeft wat mogen kosten. Helaas voor ons toeristen is de tempel niet toegankelijk want deze is enkel voor Hindoe’s. Bij de tempel kwam ik nog vier sādhu’s tegen. Dit zijn Hindoeïstische asceten / yoga-beoefenaars die de eerste drie Hindoeïstische levensdoelen (plezier, rijkdom en juist handelen) hebben opgegeven. Ze zijn toegewijd aan het behalen van spirituele bevrijding door meditatie. Voor de rest nog even in het ouderencentrum geweest waar meer dan 200 bejaarden zitten die geen familie meer hebben. Alles wordt door de overheid betaald aangezien ze zelf niks hebben. Ze slapen in zalen maar tegenwoordig mag er niemand meer bijkomen. Eerst zullen er mensen moeten sterven alvorens een bejaarde weer toegelaten wordt. Voorheen was dit gebouw schijnbaar een keuken van de koninklijke familie. Hierna teruggelopen naar de taxi die nog steeds op mij stond te wachten. Onderweg kwam ik Ben nog tegen die wat twee boeken had gekocht voor een paar euro in Thamel. De chauffeur zijn nummer maar even opgeschreven want zijn prijzen zijn tenminste volgens Nepalese standaarden en dus geen toeristenprijzen. Vanavond met Pim en Anne geweest eten. Harper en Willie zijn vanochtend terug naar Nederland vertrokken. Pim en Anne vertrekken morgen naar India om daar nog circa een maand rond te reizen. Vanavond dus nog even afscheid genomen van beide en hun een goede reis gewenst.

 

Dag 64 – 29 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Ik werd pas wakker iets voor twee uur ’s middags! Rond half tien wel even opgeweest om te pissen en daarna muziekje gaan luisteren. Toch weer in slaap gevallen dus. Na het ‘ontbijt’ om twee uur een setje besteld waarmee ik hopelijk de helmcamera kan repareren en een nieuwe koffer besteld bij Aro koffers. Hierna was het al bijna tijd om naar Ciwec (ziekenhuis) te gaan maar eerst de was nog even gedumpt bij de laundry service. Voor één euro is mijn was morgen weer klaar dus daarvoor ga ik mij niet uitsloven. Rond half vijf was ik bij Ciwec en daar eerst nieuwe röntgenfoto’s van mijn pols gemaakt. Hierna weer terug in de wachtruimte gaan zitten en daar kwam Swety nog even langs. Ze vroeg hoe het ging en ze had mij gisteren ook gezien in het ziekenhuis. Ik ben niet daar geweest dus toen wist ze het ook niet meer. Met haar diarree-onderzoek vordert het ook al wat. Inmiddels heeft ze 18 samples waarvan er 14 gecontroleerd zijn. Ze vroeg wat ik allemaal uitgespookt had en ik vertelde haar dat ik pas iets voor twee uit bed was en dat ik verder bij Monkey tempel, Pashipatinath en Bouddhanath geweest was. Ze was onder de indruk van mijn uren slaap! Inmiddels heb ik dus de belangrijkste dingen gezien in kathmandu en dus moest ik volgens haar de heuvels maar eens verkennen. Wie weet een idee voor de komende weken. Inmiddels kwam dokter Mahara aanlopen dus het gesprek was maar van korte duur. Foto’s zagen er weer goed uit en het gips mag er 13 december af. Na het korte consult de zoveelste rekening betaald. Nog wel gevraagd voor studentenkorting maar dit mocht helaas niet baten.

 

Dag 65 – 30 november 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend belde Pushpa Narayan ,een van de eigenaren (tweelingbroers) van de Kathmandu Motor Cycle Servicing Workshop, om door te geven dat hij alles gedemonteerd had. Ik vervolgens snel wat cornflakes gegeten en de taxi ingestapt. De motor ziet er een heel stuk kaler uit nu! Helaas voor mij waren er nog meer onderdelen nodig dan ik had gehoopt. Tot nu toe is het volgende beschadigd en dient ook IMG 5623vervangen te worden: koplampen, behuizing meters inclusief toerenteller, linkerspiegel, linker knipperlicht, spatbord voorwiel, windscherm, diverse plastic kappen aan de linkerkant, buizen  van de uitlaat, compleet nieuw voorwiel (velg, spaken, band en schijven), as voorwiel, beide schokdempers voorzijde, T-stuk (boven en onder het frame) van het stuur waar  de schokdempers doorheen lopen inclusief nieuw lager, luchtfilter, handvatbeschermers, schroeven, moeren en wat plastic dopjes. Al een hele lijst en dan hebben we het nog niet gehad over de linkerkoffer, helm, motorkleding en de helmcamera en alle andere bijkomende kosten zoals taxiritten, transportkosten motor vanuit India, vliegticket naar Kathmandu, extra verblijfkosten, telefoonkosten en alle medische kosten. Er valt wel een gedeelte onder de reisverzekering maar kosten aan de motor vallen er bijvoorbeeld buiten. Zoals al eerder gezegd is een motorverzekering onbetaalbaar voor landen buiten de de EU (welke op de groene kaart staan).  Rest van de middag gespendeerd in Patan wat aan Kathmandu vastligt. Hier Durbar Square van Patan bezocht (zijn drie Durbar Squares; die van Kathmandu, Patan en Bhaktapur). Die van Kathmandu heb ik aantal dagen geleden al gezien dus vandaag naar die van Patan. Verder ook nog de Golden Temple (een van de mooiste tempels in Patan welke is gebouwd is de 14e eeuw) en de Mahaboudha tempel (ook wel bekend als ‘the temple of thousands Buddhas’ aangezien de tempel vol hangt met zijn verschijning) bezocht. Helaas was de accu van de camera leeg na het bezoeken van de Mahaboudha tempel waardoor de foto’s van de Golden Temple nou niet bepaald geweldig zijn. Het was meer, snel camera aanzetten, foto maken, melding accu leeg, fotocamera gaat uit. Dat werkte een aantal keer maar daarna was de accu echt helemaal leeg en ging niet meer aan. Dus maar de taxi terug gepakt en inmiddels was het bijna donker. Tijdens de taxirit alleen maar sluiproutes gehad om de spits te mijden. Duurde volgens mij nog langer dan normaal. Aantal keer een bruggetje over moeten steken en de rivieren hier zijn echt ranzig. Lijkt wel een vuilnisbelt hier! Je ziet er ook allemaal kinderen van een jaar of tien tot twaalf zoeken naar voedsel of andere waardevollen spullen. Mogen ze wel eens wat aan doen hier. Aan de wegen hier is ook al lang niks meer gedaan want deze zit vol gaten of er ligt niet eens asfalt. Viel in het begin dus niet mee als je stukje moest rijden met twee gebroken ribben maar inmiddels kan ik het weer goed hebben. Vanavond nog wat eten en daarna richting een feestje!

Rond negen uur naar de supermarkt verderop gelopen om samen met hun op stap te gaan. We zijn naar de factory geweest wat een leuke kroeg is. Samen eerst aan tafel gaan zitten en daar kwam al snel de whiskey, bier, cola en wat hapjes op tafel. In het begin was het nog redelijk rustig aan tafel maar al snel was het erg gezellig. Nog even richting de dansvloer geweest om mijn nieuwe moves met gipsarm te tonen. Ik ben echt een kop groter dan de rest dus het uitzicht was goed. Op het einde van de avond waren ze aan het zweten om de tweede fles whiskey nog leeg te krijgen dus hier heb ik ze maar even mee geholpen. Ze vroegen of we morgen meegingen naar een of ander festival met de motor. We hadden wel zin maar gezien de slechte wegen, het achterop zitten heb ik het toch maar achterwege gelaten. Morgen dus lekker dagje niks doen!

 

Dag 66 – 1 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend maar een flink wat eieren gegeten om de drank van gisteravond een beetje te mixen. Weer tijdje geleden dat ik redelijk wat op had maar ik voelde mij nog redelijk. Na het ontbijt boodschappen gaan doen en ‘smiddags met Jeroen 1,5 uur op skype gezeten om de laatste ontwikkelingen even door te nemen. ’s Avonds ook 2 uur met het thuisfront op skype gezeten en daarna snel in bed gekropen want het was al bijna 1 uur hier. Dagje waar ik vrij weinig heb gedaan dus.

 

Dag 67 – 2 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Uit verveling vandaag begonnen met de video die we op de site willen gaan plaatsen. Als start eerst een specificatie gemaakt in excelDSCF1006waar ik alle 400+ video’s tot nu toe moet gaan specificeren. Hier eigenlijk de hele middag mee bezig geweest en tussendoor nog 1,5 uur met Nick op skype gezeten die net de sleutels heeft gekregen van zijn nieuwbouwwoning. Over 1,5 maand wil hij intrekken dus in de tussentijd nog flink klussen binnen. Erg jammer dat ik daar niet bij kan zijn om de eerste Erdinger te drinken! Als avondeten vandaag maar een pizza geweest halen bij La Dolce Vita in Thamel. Tijdens het skypegesprek kreeg ik namelijk trek in iets lekkers aangezien ze daar met lekkere ovenbroodjes voorbij de webcam kwamen lopen. De pizza was erg goed te eten dus daar nog maar een keer gaan eten binnenkort. Voor Ben een klein pizzaatje gepakt bij de bakker aangezien hij al wat had gegeten van te voren.

 

Dag 68 – 3 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag wederom lang bezig geweest met de specificatie van alle filmpjes te maken. Valt niet mee om van alle filmpjes te bepalen waar en wanneer ze zijn gefilmd. Gelukkig biedt mijn reisblog meestal de uitkomst. Na twee lange dagen de specificatie toch bijna af en alle bestanden een beetje geordend. Binnenkort Sony Vegas installeren en dan alle bruikbare stukken uit de video’s knippen. Het duurt dus nog wel even voordat het af is maar het begin is er. Vanmiddag nog met Ben naar twee winkelcentra geweest. Eerste was de verkeerde maar ze hadden wel een mooie bioscoop bovenin dus daar binnenkort maar eens ‘Life of Pi’ en ‘The Hobbit’ bekijken. De taxi maar weer gepakt naar het goede winkelcentrum en daar maar even een geurtje gekocht aangezien de mijne een tijdje terug ineens helemaal leeg in de toilettas zat. Vraag me nog steeds af hoe dat kan gebeuren aangezien de dop er nog op zat. Mijn toilettas rook in ieder geval naar 20 euro inhoud van Hugo Boss. Aangezien ze hetzelfde flesje niet meer hadden een gouwe ouwe van Jeroen gepakt. 1 million van Paco Rabanne. In het winkelcentrum nog even naar de supermarkt geweest (een van de grootste hier in de buurt) maar het viel een beetje tegen wat ze hadden. Uiteindelijk toch met voldoende etenswaren naar buiten gelopen en vervolgens vroeg de taxi chauffeur asociaal veel geld voor een paar straten verderop te rijden. Te voet maar verder gelopen en mijn linkerarm werd door het gewicht van de tas vijf centimeter langer. Ben had zin in de KFC dus daar naar binnen gelopen en een chickenwrap gegeten. Vanuit daar wel een taxi gepakt naar ons verblijf. ’s Avonds verder gelezen in ‘Into Thin Air’ (rampjaar 1996 op de Mount Everest).

 

Dag 69 – 4 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend eerst brood gaan halen omdat Ben de laatste sneeen brood al op had vanochtend. Winkeltje ligt gelukkig maar 100 meter verderop dus daar voor 35 rupees (circa 25 eurocent) weer een vers brood gepakt. Na het ontbijt de specificatie af gemaakt en even later kwam Aakash even langs. Met hem heel wat filmpjes bekeken wat hij wel boeiend vond aangezien hij morgen weer langs komt. ’s Avonds pasta met kaas gemaakt wat uiteindelijk veels te veel was. Was volgens mij voor vier personen in plaats van twee personen.  Ben kreeg het wel op maar ik heb de helft toch laten staan. De kaas vult toch behoorlijk! Vanavond ‘Into thin air’ uitgelezen wat een aanrader is voor iedereen. Toch heel wat mis gegaan tijdens de expedities in 1996. Hierna maar meteen een start gemaakt met nog een boek van Jon Krakauer ‘Where men win glory’. Het boek gaat over pro-NFL speler Pat Tillman die na de aanslagen van 9/11 in dienst gaat. Hij wordt in Afganistan gedood door een kameraad van hem. Erg bekend verhaal in de Verenigde Staten en ook zeker de moeite waard. Stond bij de bestsellers dus kans is groot dat de rest van de boeken ook goed zijn die ik heb gekocht.

 

Dag 70 – 5 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag een klotedag en niet bepaald een leuk cadeautje van de Sint. Vanochtend mijn email geopend en daar stond en factuur in voor € 7.000,- zonder korting en met korting nog bijna € 6.000,-. Betreft de factuur van alle onderdelen die beschadigd zijn dus zowel de noodzakelijke als de minder noodzakelijke onderdelen. Gezien het bedrag direct naar de garage gereden met de taxi om met de eigenaar te bespreken welke onderdelen geschrapt kunnen worden. Uiteindelijk alle plastic kappen, windscherm, uitlaatbuis en wat kleinigheidjes geschrapt. Ik had een factuur van hooguit € 4.000,- verwacht maar dit is teveel van het goede. De motor zelf heeft mij € 8.300,- gekost dus dan sta je op zo’n bedrag niet te wachten. Aangezien de reis nog niet voorbij is alle niet noodzakelijke dingen maar verwijderd van de order. Kans dat je nog een keer valt in bijvoorbeeld Afrika is best groot. Na al het schrapwerk bleef er voor circa € 3.000,- wat noodzakelijk was om mijn motor weer te repareren over. Gemiddeld over de onderdelen circa 15% korting gekregen bij Keram in Maastricht dus dat is wel netjes. ’s Avonds bij Mitho gaan eten en na bijna een uur wachten kreeg ik eindelijk mijn spinazie / champignon qiche en die was het wachten zeker waard. Rest van de avond bij Nilam onder gezeten en daar wat gepraat en rond 11 uur naar boven voor een skype gesprekje met het thuisfront. Even de order nog doornemen zodat zeker is wat besteld en wat niet besteld moet worden. ’s Nachts erg slecht geslapen en heb tot en met drie uur de tijd op mijn telefoon gezien. Daarna werd ik wakker van een sms. Sms van netwerkprovider dat ik 1.800 seconde gratis kan bellen tussen 22.00 en 06.00 uur. Fijn zo’n sms op half 5 ’s nachts!

 

Dag 71 – 6 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend met knallende hoofdpijn wakker geworden en na het ontbijt en een paar uur niks doen ging het wel weer. Vandaag de taxi gepakt naar de motorgarage om mijn koffer langs te brengen voor reparatie. Ik had een nieuwe besteld maar gezien de hoge kosten van de motor heb ik deze maar geannuleerd bij Aro koffers. Gelukkig hadden ze hem nog niet verzonden. Eenmaal aangekomen bleek de garage dicht te zijn dus kon ik weer terug naar het appartement. Rest van de dag maar rustig aan gedaan en ‘Two and a half men’ gekeken en verder gelezen in ‘Where men win glory’. Aakash kwam ook nog even langs om wat filmpjes te bekijken en samen nog een bakkie pleur gedronken.

 

Dag 72 – 7 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag naar kantoor gelopen want Merel was terug van haar trektocht door het Anapurna gebied. Met haar eerst wat gaan eten bij Gaia en daar hoorden we muziek. Volgens Ben was het de zoveelste trouwfeest wat voorbij kwam op straat. Met Merel even geweest kijken en het bleek niet van de straat te komen maar van het dak van een gebouw. De ingang maar even gezocht en na wat traptreden omhoog stonden we midden in een trouwfeest wat gaande was. Volgens de broer van de bruidegom moesten we straks maar even terug komen als de bruid en bruidegom er waren. Eenmaal bij Gaia een healthy breakfast gehad. Vanille pudding met fruit en muesli erin. Erg lekker en DSCF1044daarna kregen we nog een versgeperst sapje, wortelcake en een banaan met chocolade saus.  Na ons ontbijt om 3 uur ’s middags terug naar het feest gelopen waar de bruid en bruidegom ook inmiddels waren. Even een kwartier gelopen en daarna liep iedereen naar onder. Het bruidspaar stapte de Ferrari in (oh nee het was een Suzuki Alto of iets dergelijks) en de auto werd ingezegend door er eerst een aantal keer omheen te lopen. Twee vrouwen moesten rijst of iets dergelijks op de auto gooien maar een van hun kwam er niet aan te pas. Het was zo druk en toen de auto eenmaal weg was wou ze een andere vrouw slaan. Ik stond het aan te kijken en vlak voordat ze wou slaan keek ze mij aan en schrok. Ze begon te lachen en schaamde zich kapot. Merel had (gelukkig) zin om te koken dus met haar naar de supermarkt gelopen en daar inkopen gedaan voor chilli con carne. Rond 7 uur was ze in het appartement en het was echt goed te eten. Stuk beter dan die saaie pasta met kaas van laatst! Voor morgen is er ook nog genoeg dus dat komt mooi uit. Iets voor tien zijn we richting de Factory gelopen waar onze Nepalese vrienden van vorige week ook waren. Daar nog een biertje gedronken wat niet te zuipen was want ik had net mijn tanden gepoetst. Nog even de voetjes van de vloer op de dansvloer en daarna maar weer op het drinken gezet. Rond half één zijn we na een leuke avond weer afgetaaid.

 

Dag 73 – 8 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag geen reet gedaan. Hele dag in het appartement gehangen en wat tv-series gekeken en in mijn boek gelezen. Merel kwam nog langs want ze wou wat foto’s uitzoeken voor haar plakboek. We wouden nog naar de bioscoop gaan maar uiteindelijk hadden we geen zin en Merel had met iemand afgesproken om wat te gaan eten. Wordt onderhand echt tijd dat we hier weg komen. We liggen ons echt te vervelen en we hebben alles wel gezien hier. Het is echt wachten op mijn gipsarm (nog vijf dagen en dan mag het eraf) en de motoronderdelen.

 

Dag 74 – 9 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Gisteren met Merel afgesproken om vandaag naar het immigratiekantoor te gaan. Ons visum verloopt namelijk morgen en die van Merel volgende week ergens. Om tien uur afgesproken en meteen de taxi gepakt naar het kantoor. Daar het formulier voor de verlenging van ons visum ingevuld. We hadden een kopie van ons paspoort en het oude visum nodig maar aangezien de stroom was uitgevallen moesten we naar het centrum lopen. Eenmaal in de kopie-shop kwam er een kerel binnen die voor Ben ging staan. Ben had er weinig zin in en zetten hem meteen buiten neer. Meneer was niet blij en na wat gevloek verdween meneer weer. Na de kopieën gemaakt te hebben die Merel betaald heeft (10 rupees totaal jaja) konden we weer terug. Meteen achteraan de rij aangesloten en ons formulier afgegeven. We konden het na half drie weer ophalen. Merel had in de tussentijd honger gekregen en dus zijn we een restaurantje verderop ingelopen. Daar maar een fried rice gepakt aangezien ik het niet helemaal vertrouwde met de hygiëne daar. Tussendoor nog een kaartspel gespeeld waar ik de naam van kwijt ben. Erg leuk spel aangezien ik bijna alle rondes heb gewonnen! Met zijn alle hierna doorgelopen naar Durbar Square van Kathmandu waar ik en Ben al eens zijn geweest. Gelukkig kwamen we onderweg het KIMFF (Kathmandu International Mountain Film Festival) tegen. Daar een kijkje genomen en een kaartje gekocht voor de Spaanse film ‘Encordades’ (Roped up) voor het bedrag van 25 rupees (circa 20 eurocent). Een documentaire over vrouwelijke (berg)klimmers en de moeilijkheden die ze allemaal tegen kwamen aangezien het een mannensport was vroeger. Vooraf nog even bij een tentoonstelling geweest van ‘The pathfinders’. Drie jongeren hebben ‘The Great Himalayan Trail’ gelopen die van oost naar west Nepal loopt. Zie ook www.facesofnepal.com. Kost schijnbaar circa € 15.000 om te doen (veel permitkosten voor alle verschillende gebieden). Foto’s waren in ieder geval erg indrukwekkend om te zien. Na de vrij saaie film terug gelopen naar het immigratiekantoor en onze visa opgepakt. Hierna terug gegaan naar het appartement en ‘Where men win glory’ uitgelezen en begonnen aan ‘Een hotel op het dak van de wereld’ van Alec le Seur. Verder mijn schoenen schoon gemaakt want er zat stront onder. Ik merkte het vlak voor de film en de walm kwam me tegenmoet in de zaal. Ik heb mijn voeten maar onder de stoel gestoken van de kerel die voor mij zat. Hij zal wel gedacht hebben. Rest van de avond tv-serie gekeken en muziekje geluisterd.

 

Dag 75 – 10 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag de nieuwe douche getest. We hebben namelijk een gasgeizer in plaats van de zonnepanelen voorheen. Aangezien de zon minder krachtig is in de winter is het warme water vrij snel op. Vanaf vandaag dus alleen maar lekker warm water. Het leek wel een stoomcabine toen ik klaar was met douchen dus het raampje maar wat verder open gezet. Na het douchen en het ontbijt toch maar eens de koffer weg gebracht naar de motorgarage. Ze zouden kijken of het nog te maken viel en ze zouden een nieuwe deksel maken. Verder de kleding ook maar weggebracht maar de eerste drie zaken weigerden allemaal. Het was schijnbaar te moeilijk om nog te maken. Uiteindelijk bij een schoenmaker uitgekomen die wel een poging wou wagen. Jas zit vol met gaten en de rits is helemaal naar de klote als gevolg van het over de grond schuren tijdens mijn val. Tijdens het wachten kregen we nog wat te eten van iemand die vlakbij een bakkerij geopend had. Het zag er wel oké uit en in de hoop dat ik niet aan de schijt zou raken heb ik het maar op gegeten. Wat het precies was...geen flauw idee.  ’s Avonds nog nieuwe veters gekocht voor mijn wandelschoenen want deze zijn na 2,5 maand al stuk. Ik trek schijnbaar te hard aan de veters met mijn gipsarm!  Op de terugweg weer een stop gemaakt bij La Dolce Vita voor een pizza en lekker de hele avond Two and a half men gekeken en wat gelezen.

 

Dag 76 – 11 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanmiddag eerst mijn broek en jas opgehaald. Rits (windopening van linkermouw) heeft hij half dicht genaaid en de sluiting aan de andere kant gezet. Rest van de gaten allemaal met stukken leer gedicht. Zit er niet echt niet uit! Toch maar eens kijken of er andere oplossingen zijn. Wellicht dat de mouwen apart te bestellen zijn. Is een erg dure jas dus wel de moeite waard om eens rond te kijken op internet. Na wat zoekwerk Alpinestar maar gemaild of de mouwen ergens apart te krijgen zijn. Rest van de dag Two and a half men gekeken maar de afleveringen van seizoen vier stoppen allemaal na een minuut en blijven dan hangen. Dan maar wat lezen in mijn boek en ’s avonds film gekeken (The Artist) die erg goed is! Oh ja, we hebben weer pizza gehad!

 

Dag 77 – 12 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag mijn reisblog bijgewerkt want laatste dag was 30 november. Eind van de middag was ik klaar en in de tussentijd nog even een nieuw plastic vat water geregeld. Het water uit de kraan is namelijk niet schoon genoeg en heeft een licht bruinte kleur. Kun je dus als toerist zijnde goed ziek van worden maar gelukkig zijn er de vaten water met schoon drinkwater! Verder begonnen om alle leuke stukjes van de video’s achter elkaar te zetten met Sony Vegas en ’s avonds een boekje gelezen.

 

Dag 78 – 13 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend eerst naar Ciwec (ziekenhuis) geweest want vandaag mag het gips er eindelijk af! De kerstboom stond al klaar in de wachtruimte en het was er drukker dan normaal. Ik moest ongeveer een kwartier wachten totdat ik aan de beurt en in de tussentijd kwam Swety nog even langs om gedag te zeggen. Ze heeft inmiddels 23 samples dus het schiet nog niet echt op als je er totaal 600 nodig hebt in twee jaar tijd. Verder haar de link van de website nogmaals gegeven zodat ze haar foto en het Nederlandse verhaal (wat ze niet kan lezen) kan zien. Inmiddels kwam de dokter weer aan en ik mocht mee naar de behandelingskamer. Hij keek eerst of ik pijn had aan mijn pols door aan mijn hand te trekken, te duwen, te draaien enzevoort. Gelukkig voelde ik er weinig van maar hij wou eerst nog een röntgenfoto te maken. Normaal maken ze deze nadat het gips er af is maar goed. De foto zag er ook goed uit en dus pakte de dokter de electrische zaag uit de kast. Ik had inmiddels mijn videocamera in de aanslag om het gebeuren even te filmen en na een aantal minuten was het gips eraf. Mijn arm was ietsje dunner en het zand van India zat er nog op. Verder natuurlijk flink aan het vervellen en het losse vel kon je er zo afhalen. Na mijn arm een beetje schoon gemaakt te hebben kon ik terug naar de wachtkamer. De laatste rekening van Ciwec werd klaar gemaakt en het totaal komt hierdoor bijna op € 700,- voor alle behandelingen in de afgelopen vijf weken. Binnenkort de declaratie voor de verzekering maar eens klaarmaken zodat ik het geld weer terug krijg. Met de taxi weer terug gegaan naar het centrum van Thamel en bij de supermarkt nog even wat boodschappen gedaan waaronder een potje nivea om mijn arm en hand eens goed in te smeren. Verder nog even bij de boekenwinkel gekeken of er iets leuks lag maar niks gevonden. Eenmaal terug in het appartement eerst mijn arm zo goed mogelijk gewassen maar het vuil is behoorlijk hardnekkig geworden na 5 weken. Ik veegde mijn arm af aan de handdoek om het droog te maken en als resultaat bleef er een grote bruine streep achter. Hierna de pot nivea gepakt en mijn hele arm met een dikke laag ingesmeerd. In de tussentijd de Ipod gepakt om de creme te laten intrekken. De deur van het appartement stond nog op een kier en twee Nederlanders kwamen nog even langs om gedag te zeggen. Ze waren net aangekomen en blijven hier voor een paar dagen. Rest van de dag op internet gezeten en ‘By any means’ van Charley Boorman gekeken op de laptop.

 

Dag 79 – 14 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag weer een paar afleveringen van ‘By any means’ gekeken en daarna Thamel ingelopen om alle papieren voor de verzekering maar eens te kopiëren. De post is hier erg slecht dus een kopie als backup is geen overbodige luxe. Voor vijf rupees per kopie (circa 4,5 eurocent) wordt alles voro je gekopieerd. Hier in Thamel betaal je meer aangezien hier de meeste toeristen zitten. Aantal dagen geleden hebben we buiten Thamel maar twee rupees per kopie betaald maar goed. Voor die paar euro ga ik geen omweg maken. Voor de rest nog wat boodschapjes gedaan en de rest de middag en avond weet ik niet meer. Beetje te laat begonnen met aantekeningen te maken en de dagen lijken allemaal op elkaar dus ben het helaas kwijt. Zal overigens niet boeiend zijn geweest anders had ik het wel geweten.

 

Dag 80 – 15 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

DSCF1036Vandaag verder gewerkt aan de video en wat boodschappen gedaan om weer chili te maken. Gaat toch veel tijd in zitten om een video in elkaar te zetten. Zeker als je het nog nooit hebt gedaan. ’s Avonds de chili met tortilla chips klaar gemaakt en deze was goed te eten. We hadden er wel iets te veel water bij gedaan maar voor de eerste keer mogen we niet klagen. Rest van de dag wat rond gewandeld in de stad waar een festival aan de gang was. In een steegje hadden ze een festival georganiseerd waar de kinderen vermaakt werden door Mickey en Miney Mouse en de ouders konden er wat eten. Verder hadden ze een kabelbaan gemaakt vanaf het dak (10 meter hoog) naar beneden en kon je nog abseilen langs een muur. Wel een apart festival zo midden in de stad.

 

 

Dag 81 – 16 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Dag zoveel waar ik met de video bezig ben geweest en eind van de middag kregen we te horen dat het pakketje is gearriveerd. Wij dus snel onze spullen gepakt en naar kantoor gelopen. De brief was daar aangekomen en we konden het pakketje op gaan halen. Eenmaal in de taxi de chauffeur gevraagd of hij wist waar we moesten zijn. Hij wist het wel en heeft on bij het vliegveld af gezet. Na een klein half uur vragen aan verschillende personeelsleden bleken ze het allemaal niet te weten en werden we van links naar recht gestuurd. Uiteindelijk bleken we helemaal niet op het vliegveld te moeten zijn maar een stukje verder op bij een warenhuis. Het was inmiddels net vijf uur geweest en ze waren net gesloten. We lieten het blaadje zien aan een kerel die voor een import / export bedrijfje werkt en hij vertelde ons dat we 28% importbelasting moesten betalen over de waarde van het pakket. De ANWB heeft gelukkig de waarde al op € 1.000,- gezet in plaats van de werkelijke waarde van € 3.500,-. De kerel vertelde ons dat we de papieren maar moesten vervalsen zodat we minder belasting hoefde te betalen. Wij dus maar weer de taxi terug gepakt en ’s avonds de chili wat nog over was op gegeten. Tijdens het eten belde Merel of we zien hadden om de kroeg in te gaan. Natuurlijk geen probleem en eerst zijn we naar Tom & Jerry’s geweest waar we een potje pool hebben gespeeld. Merel had haar fotoboek bij die ze gemaakt had. Heeft ze veel werk aan gehad aangezien ze veel foto’s heeft moeten uitknippen en er overal een verhaaltje bij heeft geschreven. Ze was er een week mee bezig geweest maar dan heb je ook wat. Aangezien er in de kroeg niks te doen was zijn we al snel doorgelopen naar Purple Haze en hier kwamen we Sanne en Eva tegen. Hun waren we een aantal dagen eerder op het kantoor van Nilam (Asian Heritage Treks and Tours) tegen gekomen. Met hun nog een gezellige avond gehad onder het genot van live rock muziek. Na tien uur begint de karaoke en kun je met de band een nummer zingen. Er zaten een paar verassend goede zangers en zangeressen tussen (soms beter dan de oorspronkelijke zanger van de band). Rond elf uur zijn we vertrokken want de kroegen hier zijn niet zo laat open als in Nederland. Dus rond deze tijd is het wel gedaan op een werkdag hier (zondag is werkdag hier, alleen zaterdag is een vrije dag hier).  

 

Dag 82 – 17 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Na het ontbijt zijn we eerst naar het kantoor van Nilam gelopen om te kijken hoe we het pakketje het beste konden aanpakken. Nadat Nilam wat contacten had gelegd bleek dat je geen 28% belasting betaald maar 46%! Naast de 28% importbelasting betaal je ook nog eens 5% regeringsbelasting en 13% omzetbelasting. Niet normaal hier en dan heb je ook nog eens onderdelen die je hier nergens kunt krijgen. Na vier uut wachten op kantoor kwam de kerel die we gisteren hebben gesproken langs op kantoor. Hij kon de papieren voor ons wel aanpassen naar € 500,- waardoor we nog minder belasting hoefde te betalen. Lager wou hij niet doen omdat het anders niet meer geloofwaardig zou zijn bij de douane. Na een discussie zou het mij totaal 28.000 rupees (circa 260 euro) gaan kosten aan belastingen en wat geld voor onder de tafel t.b.v. het douanepersoneel. Aangezien het beter is dan 46% over € 1.000 euro heb ik hem 20.000 rupees mee gegeven en het restant zou ik betalen als we het pakketje zouden ontvangen. Hij zou ons morgen bellen als hij het pakket buiten heeft gekregen. Inmiddels was Merel ook op kantoor en verder kwamen er net twee Nederlanders (Frank en Marja) aan. Met hun afgesproken om rond 7 uur wat te gaan eten. Merel had al trek dus zijn we alvast een vooraf gaan eten bij een ander lokaal restaurantje. Ben en Merel hadden naan (brood) besteld en ik wat frieten. Duurde lang voordat de frieten klaar waren maar het wachten werd beloond. Vers gesneden frieten die echt super waren. Hierna snel naar het appartement gelopen om de andere twee Nederlanders op te pakken die ook in ons appartementenblok zaten. Eenmaal in het appartement viel de stroom helemaal uit en het was pikkedonker. Gelukkig stond de laptop aan waardoor we nog wat licht hadden. Met de zaklamp naar ondere gelopen en na vijf minuten had de servicekerel van het appartement alles opgelost. ’s Avonds bij Mitho gaan eten en nog daar een leuke avond gehad.

 

Dag 83 – 18 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochten gewacht op zijn telefoontje maar die kwam maar niet. Ben had hem dus maar gebeld en rond één uur zei hij dat hij klaar was en dat we konden komen om het pakketje op te halen. Eenmaal daar gebeld dat we er waren maar hij bleek helemaal nog niet klaar te zijn. Hier nog anderhalf uur moeten wachten want ze hadden schijnbaar problemen om het douanepersoneel te overtuigen dat de waarde maar € 500,- was. Ze hadden namelijk de doos open gemaakt waar de koplampunit in zat en de dozen met daarin de schokbrekers en de externe harde schijf. Na een tijdje kwam hij dus naar buiten dat het ons 4.000 rupees meer ging kosten maar we vertelde hem dat we daar niet op hadden gerekend en hem hooguit 2.000 rupees extra konden betalen. Achteraf bleek het pakketje al buiten te zijn dus hij had helemaal geen extra geld nodig om wat mensen om te kopen maar dit gaat rechtstreeks in zijn eigen zak. Maar goed 2.000 rupees (18 euro) meer daar valt dan ook nog wel mee te leven. Na het controleren van het pakket hebben de de taxi vol gezet met dozen. Het is een Suzuki Alto dus al ik, Ben en de chauffeur erin zitten is er niet veel plek meer over. De doos met de schokbrekers paste in de kofferbak, een gedeelte nog achterin en de grootste doos heben we op het dak gebonden. De kerel nog even bedankt voor de medewerking want we hebben immers veel geld bespaart  waarna we naar de motorgarage zijn gereden. Hier alles uitgepakt en alles nogmaals gecontroleerd. Hier bleken twee koperen ringen niet in de doos te zitten maar de rest zat er gelukkig allemaal in. ’s Avonds zijn we met Lieve geweest uit eten. Zij werkt in Bhaktapur met kinderen wat erg zwaar werk was doordat ze veel lange dagen heeft en amper tot geen vrije dagen. Met haar een pizza / pasta gegeten bij Road House (aanrader) met een fles rode wijn erbij. Hierna nog naar Purple Haze geweest om wat te drinken een potje pool gespeeld. Rond half elf vertrokken waar ik de go pro housing heb gemaakt want het herstelsetje zat ook in het pakket. Verder de facturen van de verzekering in orde gemaakt. Ik heb er maar opgezet wat het allemaal is anders komen ze er nooit uit. Rond één uur vannacht in slaap gevallen.

 

Dag 84 – 19 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag kon ik weer terug naar de motorgarage want Ben had wat spullen laten liggen op het krukje. Ze waren nog niet begonnen aan de motor maar ze zouden binnenkort gaan beginnen. Weer terug naar het appartement en daar was het personeel bezig met de schoonmaak van de vloer. Ze hebben geen stofzuigers hier maar enkel een veger. Het stof vliegt dus lekker door de kamer hier maar uiteindelijk was het wel schoon. Rest van de dag muziekje gesluisterd en een uiensoepje klaar gemaakt. Vanavond was de laatste dag dat ‘The Hobbit’ hier 2D in de bioscoop draait. Aangezien 3D niet zo’n succes schijnt te zijn zijn we dus maar snel gegaan. Film kost hier 220 rupees (2 euro) en duurde bijna drie uur. Erg mooie film alleen het einde is erg abrupt. Het boek is circa 200 pagina’s welke ik overigens niet heb gelezen maar ik heb er tijdens de middelbare school op boekverslag van laten maken. Ze hebben van dit boek schijnbaar drie films gemaakt dus dat wordt weer wachten op deel twee en drie. Rest van de avond ‘Seven years in Tibet’ gelezen.  

 

Dag 85 – 20 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Mijn ouders waren er van overtuigd dat de ringen in het pakket zouden moeten zitten dus ik had gisteren de garage al gebeld om alles nogmaals na te kijken. Gisteravond kreeg ik een sms dat de ringen er niet in zaten en dat een ander onderdeel ook niet in de doos zat. Dit onderdeel had ik overigens niet besteld. Betreft het onderste gedeelte van de tellerbehuizing en deze kan alleen besteld worden inclusief de tellers voor bijna € 600,-. Vandaag dus maar terug naar de garage gegaan om zelf nog een keer te zoeken naar de ringen. Weer niet gevonden dus ze zijn waarschijnlijk bij controle door het douanepersoneel zoek geraakt. Verder daar het het onderste gedeelte van de tellerbehuizing bekeken en deze waar toch erger beschadigd dan ik dacht. De eigenaar maar verteld over de kosten en hij zou proberen om het te lijmen. Hij was nog bezig met een motorblok van een andere motor en als hij hier mee klaar was zou hij aan mijn motor gaan beginnen. Binnenkort nog maar eens binnenlopen om alles een beetje in de gaten te houden. Rest van de middag bezig geweest met papierwerk van de verzekering en alle gegevens (bank, creditcard, facturen enz) voor de declaratie op te zoeken. ’s Avonds lasagne gehaald bij La Dolce Vita en de hele avond films gekeken op HBO (Days of Thunder, Abduction en Salt). Hierna nog ‘By any means’ gekeken. 

 

Dag 86 – 21 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag de laatste dag volgens de Maya-kalender en facebook staat er vol mee. De wereld zou vergaan volgens de Maya’s op deze dag. Rest van de dag niks meer gemerkt van deze onzin. Begonnen met een ontbijtje en het lezen van ‘Seven years in Tibet’ die nu bijna uit is. Hierna weer bezig geweest met de video en deze bestaat nu uit vier delen namelijk: Nederland t/m Turkije, Iran, Pakistan en India t/m Nepal.Miss Nepal 2012 Video’s staan nu klaar om verder te bewerken. Er moet nog een muziekje onder en we moeten zelf nog even de verhaallijn inspreken. Is de bezigheidstherapie voor komende dagen. ’s Avonds onder bij Nilam geweest en met hem nog even gesproken en ik moest aanschijven bij het avondeten. Rijst, spinazie, aardappelen, pittig sausje en een glas yoghurt stond op het programma. Smaakte wel goed maar ik had eigenlijk al gegeten. In ieder geval met een goede bodem straks de kroeg in. Kwart voor tien belde Aakash op om te vragen of ik ook zou komen. Snel even geschoren en richting Purple Haze gelopen. Kroeg zat echt stampvol en dus zijn we maar naar The Factory gelopen. Daar eerst met zijn zessen aan tafel gaan zitten waar de Whiskey al snel op tafel stond. Tien minuten later kwamen de VIP’s binnen en wat voor! Miss Nepal 2012 met haar vriendinnen waren aanwezig. Voor de volledigheid maar even de foto erbij gezet want helaas had ik zelf de camera niet bij. Na een tijdje liepen ze naar de dansvloer en deze heeft nog nooit zo vol gestaan. Ook wij waren de hele avond op de dansvloer aanwezig en zelfs een aantal mensen die normaal aan tafel bleven zitten waren er te vinden.

 

Dag 87 – 22 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanmiddag begonnen om mijn reisblog weer eens bij te werken em voor het eerst dat ik niet meer precies wist wat ik allemaal gedaan heb (zie 14 december). Toch maar met meer regelmaat vast leggen wat ik heb gedaan. Eind van de middag kwam Aakash langs voordat hij moest gaan werken in de supermarkt verderop. Hij had nog een film mee genomen die we maar eens moesten kijken (Into the wild). Ik heb de film thuis ook op dvd maar binnenkort nog maar eens kijken want het is een erg goede film. Aakash was zijn huissleutels kwijt en hij snapte er niks van. Hij wist ook niet meer hoe hij gisteren na het stappen binnen in zijn huis was gekomen. Na een halve dag denken en zoeken bleek hij de sleutels in zijn tas te hebben. Normaal stopt hij ze in het voorste vak maar na heel wat whiskey had hij de sleutels in een ander vak gestopt. Gelukkig voor hem zijn ze weer terecht. Begin van de avond ben ik eerst wat boodschappen gaan doen (melk en muesli voor ontbijt komende dagen) en op de terugweg een pizza meegenomen bij La Dolce Vita. Onder andere de quattro formagi meegenomen maar deze smaakte niet echt. Kaassmaak was erg overheersend! Na het eten even op bed gelegen want ik had inmiddels hoofdpijn en na wat paracetamol ben ik maar rustig wat gaan lezen. Rest van de avond de film ‘Untouchables’ gekeken die ik vorig jaar al een keer heb gezien. Blijft een superfilm! Hierna ‘Seven years in Tibet’ uitgelezen. Erg indrukwekkend boek en volgens de auteur was in 1996 nog maar 2% van de gebouwen in Lhasa (hoofdstad Tibet) Tibetaans. Er zijn dus gigantisch veel gebouwen gesloopt door de Chinezen waardoor er van de Tibetaanse cultuur ook nog maar weinig is over gebleven. Indien je dus tegenwoordig naar Tibet gaat voor de cultuur kom je dus behoorlijk bedrogen uit.  Vannacht weinig geslapen want het zoontje van Nilam die een kamer onder mij ligt was regelmatig aan het huilen en lawaai aan het maken. Dag later bleek dat bijna iedereen de griep te maken heeft onder. Ook Ben heeft flink de griep te pakken sinds gisteren dus hopelijk ontloop ik de dans!

 

Dag 88 – 23 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Iets voor 12 uur klopte Ben aan voor piijnstillers want hij is nog steeds flink ziek. De deur maar open gemaakt en hierna snel terug in bed gekropen om nog even muziek te luisteren. Na een warme douche en kom muesli ben ik Thamel in gelopen. Het was weer eens tijd om naar de kapper te gaan want dat is inmiddels ook weer een week of vijf geleden. Op de heenweg kwam ik Sanne en Eva tegen die ook in Thamel waren. Ze waren op weg naar een restaurantje voor de lunch. Ze vertrekken over vier dagen weer naar huis nadat ze een aantal maanden in Bhaktapur gewerkt hebben met kinderen (zelfde plaats als waar Lieve werkt). Zij durfde niet naar de kapper te gaan hier nadat ze het resultaat bij een ander meisje hadden gezien. Bij mij kan er weinig mis gaan dus ik snel naar boven geloppen naar de Hollywoord Salon in Mandala Street. Eenmaal daar aangekomen moest ik een half uur wachten. Vijf man personeel binnen en maar één iemand die werkt daar. Ik kon dus eerst even kijken wat zijn kwaliteiten waren als kapper want ik moest wachten totdat de kerel die langs mij zat klaar was. Hij werkte erg precies dus dat komt wel goed. Eindelijk was ik aan de beurt en na circa 45 minuten knippen en wassen ben ik klaar voor de feestdagen. Ik was 4 euro kwijt (2,5 voor knippen en 1,5 euro voor het wassen). Inmiddels trek gekregen in iets lekkers en bij Pumpernickel (bakker) een kommetje met vers fruit en een grote kop koffie besteld. Hierna even naar kantoor gelopen om daar iedereen gedag te zeggen en bij het winkeltje van Mina (vrouw Nilam) nog even twee mutsen geruild en wat Tibetaanse vlaggetjes gekocht als souvenir (circa 15 meter voor nog geen 2 euro). Op de terugweg naar het appartement nog even bij de supermarkt en de boekenwinkel binnen gelopen. Lagen weer wat leuke boeken dus maar weer een boekje gekocht voor vijf euro. Zijn volgens mij kopieën want het boek ‘Seven years in Tibet’ was ook al zo goedkoop en de paginanummers zaten op het einde door elkaar. Was dus even zoeken tijdens het lezen om het verhaal wel goed te kunnen volgen. Eenmaal terug in appartement kwam ik Nilam tegen met een dokter. Ik had Nilam al verteld dat Ben de griep had dus ze kwamen ook even kijken hoe het met Ben was. Advies was om gewoon uit te zieken wat waarschijnlijk nog een dag of twee ging duren. Hierna zou hij nog drie á vier dagen het virus met zich meebrengen dus contact met andere maar zoveel mogelijk vermijden. Nilam vroeg nog wat ik met de boeken ging doen aangezien ik ze niet allemaal kan meenemen dus hij wou er wel een aantal overkopen. Binnenkort maar eens kijken zodat ik weer wat meer plek heb. Opsturen naar huis is een andere mogelijkheid maar dat is ook best prijzig.   

 

Dag 89 – 24 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanmiddag naar de motorgarage geweest om te controleren of ze inmiddels zijn begonnen met de reparatie van mijn motor. De eigenaar was bezig aan de motor. Tellers waren inmiddels verwijderd, alle spaken uit de oude velg waren eruit en de nieuwe velg, met oude spaken, was inmiddels naar de werkplaats om weer in elkaar gezet te worden. Op de terugweg een pitstop gemaakt bij de bakker om daar een bakkie koffie te drinken en de krant door te nemen. Gelijk ook wat broodjes meegenomen voor vanavond want we hebben nog tonijn in de koelkast staan die op moet.  Eind van de middag Lieve nog even gebeld om te vragen hoe laat ik morgen aanwezig moet zijn voor het kerstdiner. Moest rond 5 uur ’s middags daar zijn zodat we 6 uur konden aanschuiven. ’s Avonds filmpje gekeken.

 

Dag 90 – 25 december 2012 – Bhaktapur (NEP) – 0 km

Vandaag eerste kerstdag! Na het ontbijten en douchen mijn spullen gepakt voor vertrek naar Bhaktapur. Eerst naar de supermarkt gelopen voor twee flessen wijn. Iedereen moest eigen drank meenemen dus een flesje voor mezelf gepakt en eentje als bedankje. Na circa 45 minuten kwam ik aan bij Durbar Square in Bhaktapur. Ik wist dat het guesthouse circa 1 minuut van de plein af zou liggen dus aan een manDSCF1111 even gevraagd of hij wist waar het was. Hij zou mij er wel even heen brengen en onderweg wou hij mij de ‘’best mushrooms’’ aansmeren. Een paar straten verderop zag ik Sanne al buiten met een van de (gehandicapte) kinderen. Onderste etage van het gebouw is een tehuis voor lichamelijk gehandicapte kinderen. Zie ook site Stichting Suvadra (www.suvadra.com). Ik kwam dus aan en moest weer terug lopen aangezien de ingang van het guesthouse aan de andere kant was. Even later via wat smalle steegjes kwam ik aan bij de ingang van het guesthouse. Niet bepaald gemakkelijk te vinden voor onbekende maar met de aanwijzingen van Sanne was het geen probleem. Hier kreeg ik als welkom een witte sjaal om mijn nek gehangen en na het inchecken kon ik naar het dakterras voor een welkomsdrankje. Boven was ook de keuken te vinden en hier stond Carlo (manager guesthouse) al in de keuken van alles klaar te maken voor het kerstdiner. Hij heeft mij ook tevens een lekker bakkie Douwe Egberts koffie klaar gemaakt. Eindelijk weer eens lekkere koffie! De zon gaat hier rond 5 uur onder en dus mijn fototoestel nog even gepakt om van deze prachtige zonsondergang nog wat foto’s te maken. Na mijn bakkie en de foto’s de keuken in gelopen en daar Sanne, Eva, Lieve en Carlo meegeolpen met het kerstdiner. Er moest nog yakkaas geraspt worden, komkommers in blokjes gesneden worden en de saladebordjes moesten nog klaar gemaakt worden. Inmiddels was alles klaar voor het DSCF1136kerstdiner en mocht iedereen aan tafel aanschuiven. Iedereen had een taak gekregen zoals de tafel opzetten, menukaarten maken, ruimte versieren, koken etcetera. Op de menukaart stond het volgende: Welkomsdrankje, salade, uiensoep, kip met gebakken aardappelschijfjes en groenten, bolletjes ijs met warme stukjes appels in geraspte pepernoten en als afsluiten thee of koffie met Nederlandse chocolade. Op de achterkant van de menukaart stond nog voor iedereen persoonlijk een kerstwens wat erg leuk is gedaan! We waren met totaal tien personen: Joyce (een van )de oprichters van de stichting, Lieve, Sanne, Eva, Thom en Sjef die allemaal werkzaam zijn daar, Carlo de manager van het guesthouse en dan nog een Nepalees waar ik de naam van kwijt ben en een andere Nepalese die bij aankomst achter de receptietafel zat waar ik ook de naam niet meer van weet. Ben erg slecht in namen onthouden en zeker als dit van die rare buitenlandse namen zijn! Maar goed, kerstdiner was erg gezellig en lekker! De flessen drank zijn allemaal op gegaan en alle zooi hebben we laten staan voor morgenvroeg. Iets na middernacht waren ik, Lieve, Joyce en Carlo nog als laatste op en zijn we in bed gekropen.   

 

Dag 91 – 26 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend was ik rond 9 uur wakker en gelukkig zonder kater. Direct maar richting de douche gelopen maar ik kreeg geen warm water. Dan maar snel even onder de koude douche waar ik al snel licht in mijn hoofd werd en last van mijn evenwicht kreeg. Maar weer snel in bed gekropen en na een uur ging het weer redelijk. Naar het dakterras boven gelopen en daar in het zonnetje gezeten met Lieve, Eva en Sanne. Nog een uitsmijter gehad maar ik voelde mij slechter en slechter. Ik was inmiddels naar ondere gelopen en daar zag de receptioniste mij van de trap afkomen als een oud opaatje. Ze pakte mij bij de arm en liep naar het overdekt terras (etage lager). Lieve was daar inmiddels ook en die kwam er even bij zitten want ze zag ook dat het niet goed was. Lieve en de receptioniste bedankt voor de hulp! Na een glas water ging het weer redelijk en ben ik met de taxi terug naar Thamel gereden. Ik voelde mij weer redelijk goed maar heb het toch maar rustig aan gedaan. ’s Avonds de film ‘Warrior’ gekeken en daarna in bed gekropen. Bedoeling was eigenlijk om vandaag Bhaktapur te bezichtigen maar dit is er helaas niet van gekomen. Binnenkort maar eens terug gaan om alles te bekijken.

 

Dag 92 – 27 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag een klote dag gehad. Tot half negen s’avonds op bed gelegen want ik was er beroerd aan toe. Rond half negen ging het weer een beetje en heb ik op de bank Indiana Jones – Raiders of the lost ark gekeken. Eigenaar van de motorgarage belde nog dat de motor bijna af was en of hij een proefrit mocht maken. Ben heeft nog even hoestsiroop en strepsels gehaald want ik heb inmiddels ook last van mijn keel en ben verkouden. Toch aangestoken met virus dat door het gehele appartementenblok gaat.

 

Dag 93 – 28 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag ben ik (Johan) zelf jarig! 27 jaar geworden en weer een stuk verstandiger geworden. Ik voelde mij nog steeds niet al te best maar wel een stuk beter dan gisteren. ’s Middags even een warme douche gepakt maar na een tijdje werd ik weer niet lekker dus maar snel op de bank gaan liggen. Na een half uur was het weer weg getrokken en heb ik maar weer een rustig dagje gepland. Een Iraanse film gekeken (‘A seperation’), Batman Begins en Transformers op tv gekeken en einde van de avond nog ‘The perks of being a wallflower’ op de laptop gekeken. In de tussentijd de felicitaties op facebook bekeken wat een welkome afwisseling was vandaag! Thanks iedereen!

 

Dag 94 – 29 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag weinig verbetering ten opzichte van gisteren dus wederom weinig gedaan. Ik wou even gaan kijken bij de motorgarage maar deze was gesloten aangezien het een zaterdag (zaterdag is de zondag van Nederland zeg maar). Na de middag kwam Aakash nog even langs die er niks op tegen heeft om wat ziektekiemen op te lopen. Schijnbaar wel wat gewend hier in Nepal! Hij had nog niet gegeten dus Ben is met hem gaan lunchen en ik had net mijn muesli op en had ook geen zin. Toen ze terug waren hebben we samen de film ‘Ted’ gekeken waarna Aakash weer naar de supermarkt moest voor zijn tweede baan. Overdag werkt hij voor een kleine luchtvaartmaatschappij en ’s avonds in de supermarkt. Hij heeft eigenlijk alleen zaterdagochtend en –middag vrij want ’s avonds zit hij weer achter de kassa. Vanavond voor het eerst weer eens het centrum ingelopen en dat viel nog niet mee. Kost een hoop energie en het voelde alsof ik mijn eigen benen niet kon bijhouden. Uiteindelijk toch goed gekomen want ik heb wat broodjes gekocht en mijzelf getrakteerd op een reep chocolade. Op de terugweg de schone was weer opgepakt en uiteindelijk de film ‘Lincoln’ gekeken op de laptop.

 

Dag 95 – 30 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag wederom gebeld of de motorzaak open was en gevraagd of de motor klaar was. Ja hoor! De motor is klaar om opgehaald te worden en dus de taxi gepakt naar de motorzaak. Eenmaal binnen kreeg ik al snel een lach op mijn gezicht want wat ziet de motor er goed uit! Helemaal gepoetst en na een korte inspectie kwam ik erachter dat ze de bevestigingsbeugel vergeten waren recht te buigen. Nog even met de eigenaren gesproken en maar meteen gevraagd wat de kosten waren voor de reparatie. Totaal 34.155 rupees (circa 310 euro) kwijt voor de reparatie inclusief het onderhoud. Ik kwam niet weg voordat ik een proefrit had gemaakt maar ik voelde mij eigenlijk nog niet zo denderend. Ik had het gevoel als ik op de motor zou stappen dat ik er aan de andere kant weer af zou vallen. En dan heb je ook nog een stukje heuvelop met losse stenen voordat je de garage uit bent. Ik de eigenaar maar even gevraagd of hij de motor naar buiten wou rijden en eenmaal buiten toch maar erop gesprongen. Ging beter dan verwacht want ik bleef erop zitten! Door de stad maar een blokje om IMG 0008gereden en het eerste wat mij op valt is dat hij anders klinkt. Zou misschien kunnen omdat ik niet helemaal lekker ben en wat druk op mijn oren heb. Verder kon ik het gas ook niet open halen vanwege de slechte wegen, de drempels, het loslopend wild, de kinderen ende vele auto’s en motors op de weg. De tellers werken gelukkig ook allemaal nog behalve de toerenteller klopt niet helemaal. Deze staat ongeveer afgesteld op 1100-1300 toeren als je hem stationair laat lopen maar de teller geeft iets van 2500 toeren aan. Bij terugkomst de klacht over het geluid even doorgegeven maar volgens hem was het allemaal goed. Je merkte er ook helemaal niks aan tijdens het rijden behalve het geluid dat iets doffer klinkt dan normaal. Bij de eerste mogelijkheid de gashendel maar een keer open trekken om te kijken of dat wat uit haalt. Na de testrit de taxi terug gepakt met de afspraak dat ik rond 5 uur terug zou komen om de motor op te halen. Inmiddels was het rond een uur of twee dus tijd voor een bakkie met appeltaart! Krantje nog even gelezen maar hier werd je niet vrolijk van: verkrachtingszaak in India, Man die zijn vrouw heeft verminkt in Pakistan, bomaanslag in Pakistan. Verder nog het nieuws dat een of andere voetbalclub uit Rusland Barcelona wel 250 miljoen euro wou betalen voor voetballer Lionel Messi. Inclusief salaris voor hem van bijna zeshonderdduizend euro per WEEK! Uiteraard hebben ze dit afgewezen. Wie wil er nu in Rusland spelen als je toch al geld als water hebt! De rest van de tijd gedood in het appartement waarna ik wederom de taxi heb gepakt richting de motorgarage. Hier de rekening maar betaald en iedereen hartelijk bedankt voor de reparatie. Even gevraagd of ze wouden poseren voor een fotootje zodat ik wat reclame voor hun kan maken op onze website en die van Horizons Unlimited. Was allemaal geen probleem en hierna werd de motor wederom naar buiten geduwd met vier man. Iedereen kwam mee naar buiten. De eigenaren en een stuk of drie monteurs om mij nog even uit te zwaaien. Met een dikke burnout en een wheelie ben ik er vervolgens vandoor gereden! Eindelijk staat mijn motor weer hier buiten en klaar voor het vervolg van de reis! ’s Avonds wat eten gehaald in Thamel, filmpje gekeken en onder bij Nilam wat liggen ouwehoeren waar weer een Nederlander was aangekomen. Franklin uit Waalwijk die op nieuwjaarsdag rond 6 uur ’s ochtends vertrekt naar Everest Base Camp. Om het jaar maar goed te beginnen zullen we maar zeggen. We gaan morgen waarschijnlijk wat eten en daarna wellicht het centrum in om een fristi te drinken J

 

Dag 96 – 31 december 2012 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag direct na het ontbijt richting het warenhuis gereden want het tweede pakketje was ook binnen. Dit keer geen papieren hoeven aanpassen hier aangezien we dit al in Nederland hebben laten doen. Totale waarde van het pakketje zal circa 125 euro zijn en op de papieren staat 30 euro. Scheelt weer in de belasting die betaald moet worden straks. We zijn per motor richting het warenhuis gereden dat aan de andere kant van de stad ligt. Eenmaal bij de ingang konden we al snel doorrijden aangezien de papieren gelden als toegang tot het gebouw. Door de eerste medewerker die we tegen kwamen ons laten helpen en na het invoeren van alle gegevens in het systeem zei hij dat we 5.000 rupees moesten betalen (circa 45 euro). Ik begon te lachen en zei hem dat het maximaal 46% over de waarde van het pakketje zou kunnen zijn en dat is dus geen 5.000 rupees. Hij begon wat wijzigingen aan te brengen en na een tijdje was de prijs al 2.000 rupees met nog wat ‘additionele kosten’. Inmiddels genoeg gekregen van het gezeik hier en gelukkig kwamen we de kerel tegen die ons vorige keer geholpen heeft. Hem verteld dat we maximaal 2.000 rupees wouden betalen en hij knikte ja en ging aan de slag voor ons. In de tussentijd kwam er een kerel uit Montana, USA op mij afgestormd en met verheven stem en op een onvriendelijke manier begon hij tegen mij aan te praten. Ik hem maar eerst eens gekalmeerd en tegen hem gezegd dat ik geen medewerker ben hier. Zijn moeder had schijnbaar een pakketje met wat kerstspullen erin opgestuurd en hij wou het vandaag even ophalen. Nou dat even kennen wij inmiddels wel want dat even duurt hier meestal een halve dag. Ik vertelde hem dat hij 46% belasting moest betalen en toen had hij het helemaal gehad. Hij ging er IMG 0033geen moeite meer voor doen en zou het wel op de verzekering verhalen. Weg was de man. Wij inmiddels de eerste papieren getekend en 50 rupees betaald voor weet ik veel wat. Half uur later was de man uit Montana weer terug want hij wou het pakketje toch wel hebben. Ik hem verteld dat hij maar een medewerker moest aanspreken die hem verder kon helpen en zo gezegd zo gedaan. Na een tijdje was hij zelfs al verder met het ‘proces’ om een pakketje op te halen. Hij reist al een aantal jaar rond in Azië en heeft een tijdje gewerkt als Engels leraar in Kathmandu. Inmiddels was hij weer tot rust gekomen en hebben we nog een uur met hem gesproken. Beetje apart figuur maar om de tijd te doden uitermate geschikt. Ons pakketje was schijnbaar niet geregistreerd in het boek en dus moest de kerel van Fedex erbij gehaald worden om de code in het boek te zetten. Ik ben vervolgens naar de ‘bank’ gegaan. Ze noemen het de bank maar is eigenlijk gewoon de plaats waar je je de belasting moet betalen in contante. Op de een of andere manier was het maar circa 1.250 rupees want schijnbaar kun je een gedeelte omzeilen. Echter dit hadden we eigenlijk niet mogen weten aangezien het extra winst voor de medewerker zijn eigen zak zou zijn. Vervolgens terug naar de hal waar ons pakketje ergens moest liggen. Ze konden het pakketje in eerste instantie niet vinden maar na een half uur zoeken was het dan eindelijk terecht. Hierna moet de inspecteur het pakketje controleren en deze had het al snel gezien aangezien er enkel wat kapotte slippers, wat ringen voor de motor, een slot voor Ben zijn topkoffer en een nieuwe lens voor de camera in zat. Inmiddels al bijna donker buiten en we begonnen ons geduld te verliezen van al die uren wachten. De medewerker ging de rekening maken voor ons en we vertelden hem dat hij maar een goede rekening moest maken. Toch kwam hij terug met een rekening van 3.100 rupees en toen hadden we het helemaal gehad. We zijn zo naar buiten gelopen en de spullen in de topkoffer gedaan. De medewerker was inmiddels naar de beveiliging gelopen bij de uitgang zodat we niet weg konden. Wij hadden dit ook wel door en zijn zelf weer naar binnen gelopen om het laatste papierwerk te regelen. Eenmaal daarbinnen was het weer niet goed en moesten we weer ergens anders zijn waarop Ben de IMG 0030medewerkers bezig heeft gehouden en ik met de motor naar buiten ben gereden. Bij de poort vertrouwde ze het niet maar ik zei dat ik geen pakketje had en de papieren nog binnen waren. Ik zei dat ik morgen terug zou komen en dat ik nu eerst wat ging eten. Na enige aarzeling deden ze de poort open en ik belde Ben dat hij nu kon vertrekken. Ik stond achter een struik en zag Ben naar buiten komen. Hij stapte op maar ook de medewerker die ons aan het ‘helpen’ was had het gezien. Hij rende naar de poort al zwaaiend en net voordat Ben de beveiliging had overtuigd om de poort open te maken zagen ze de medewerker. Niet geen succesvolle ontsnapping! Nog een aantal minuten gewacht maar inmiddels stonden er 10 man om Ben heen en ik dus de motor maar even langs de weg gezet en terug gelopen. Ze wouden er zelfds de politie bij halen maar hebben dit gelukkig niet gedaan. Wij hun gezegd dat ze oplichters zijn en dan we afgesproken hadden dat we maximaal 2.000 rupees wouden betalen, komen ze nog aan met een rekening van 3.100 rupees. De medewerker vroeg wat we wouden betalen en dus hebben we hem 750 rupees gegegeven aangezien we al 1.250 rupees belasting hadden betaald. Hierna mochten we gaan maar hij keek bepaald niet blij en hij zei dat we hem nu eigenlijk niet hadden betaald. Vorige keer hebben we hem ook al 2.000 rupees extra betaald wat achteraf voor zijn eigen portemonnee bleek te zijn dus hij mag niet klagen. Wij in het donker weer terug gereden en in de stad nog een pizza gegeten en wat boodschappen gedaan. Eenmaal terug in het appartement had ik Aakash al gebeld hoe laat we zouden afspreken en niet veel later kwam Franklin terug van zijn dagje Bhaktapur. Met hem nog even gesproken en hem gevraagd of hij mee op stap wou gaan. Daar had hij wel oren naar maar hij moest morgenvroeg wel 6 uur uit zijn nest voor de Everest base camp trek. Rond half 10 vertrokken naar de supermarkt waar we hadden afgesproken. Hier gewacht op de rest wat nog zou komen en in de tussentijd een fles wodka verdeeld om de kosten wat te drukken. Na een tijdje zijn we eerst naar de ‘Electri Pagado’ gelopen maar eenmaal daar bleek de helft de andere kant opgelopen te zijn. Het is vandaag ook ontzettend druk in de straten en zelfs de wegen zijn afgesloten dus het makkelijk om iemand kwijt te raken.  Ze waren schijnbaar naar ‘1905’ gelopen en na een telefoontje zijn we dus maar weer terug gelopen want ze waren daar ‘binnen’ gekomen. Daar aangekomen hebben we via een sluiproute de entree kunnen omzeilen. Via een loopbruggetje waar twee plekken kots lagen waren we binnen zonder te betalen. Toch weer 1.000 rupees per persoon bespaard. Hier was een superfeest aan de gang op een binnenplaats van een restaurant. De halve liter blikken / 0,65 liter flessen bier waren zo leeg en iedereen stond op de dansvloer. Echt een superavond gehad en de muziek was ook top! Op het podium hadden ze inmiddels brownies met rum en iets speciaals tevoorschijn gehaald. Onze Nepalese vrienden gooiden zich in de strijd om wat brownies te bemachtigen en ik ging meteen voor de hele doos. Helaas was de doos net leeg toen ik hem te pakken had maar de rest had genoeg brownies te pakken gekregen voor iedereen. Hierna was het aftellen voor nieuwjaar en na iedereen een gelukkig nieuwjaar gewenst. Rond twee uur was het rustiger aan het worden en zijn we ook vertrokken. Lekker het bed maar voor Franklin zal dit voor korte duur zijn. Hij moet over een paar uurtjes weer op en hij heeft flink gedronken. Wat zal hij een lekkere vlucht en eerste dag wandelen hebben haha! Het was in ieder geval een heel mooie afsluiter voor 2012 vandaag!    

 

Dag 97 – 1 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Gelukkig geen kater aangezien ik nog een halve pak mango juice en een glas water heb achterover geslagen voordat ik onder de lakens ben gekropen anders had ik hem vast en zeker gehad. Hierna eerst als Thamel ingelopen want de camera lens doet niks meer. Deze geeft een foutmelding dus deze maar even naar de camerashop gebracht. Hierna wat gegeten en de film Skyfall gekeken welke zeker de moeite waard is om te kijken. Rond de avond weer terug naar de camerashop en volgens hun moet de camera gerepareerd worden bij een canon dealer. Binnenkort dus maar even terug sturen naar Nederland want als het goed is zit er nog fabrieksgarantie op. Hierna doorgelopen naar de supermarkt waar Aakash werkt om even te kijken of hij en Abinesh alweer nuchter zijn. Met name Aakash had een flinke kater maar hij was ng in staat om te werken. Een paar meter verderop ligt Asian Heritage dus daar iedereen ook een gelukkig nieuwjaar gewenst en volgens Nilam had Franklin nog een flinke kater toen hij 6 uur op moest voor zijn trektocht naar Everest.

 

Dag 98 – 2 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag appartement een beetje schoon gemaakt en verder wat films gekeken (End of watch en The campaign). Voor de rest eigenlijk weinig gedaan.

 

Dag 99 – 3 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag begonnen met het vervolg van de reis want ik ben de hele middag bij cargo-bedrijven langs geweest om daar prijzen op te vragen. Verschillen zijn echt enorm! Goedkoopste om twee motoren te vervoeren per vliegtuig naar Bangkok, Thailand was 1.000 dollar en de duurste maar liefst 3.000 dollar. Het was dus de moeite waard om een hele middag prijzen op te vragen! ’s Avonds de films Cloud Atlas en Mission Impossible Ghost Protocol  gekeken en onder bij Nilam in het appartement geweest om de afrekening voor het appartement te regelen.

 

Dag 100 – 4 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Na de middag bij Nilam op kantoor geweest om daar ook nog even de prijs op te vragen en tevens de envelop met daarin alle facturen ten behoeve van de verzekering op de post gedaan. Zijn we daar tenminste ook weer vanaf. Hele middag eigenlijk op kantoor rond gehangen en na het avondeten ben ik met Aakash, Abinesh, Anuj, Sujan, Sandeep en nog twee waar ik de naam niet van kan onthouden op stap geweest. We moesten drie kwartier wachten op onze fles drank want die moesten ze blijkbaar nog in de supermarkt zelf kopen. Goed voorbereid zo aan het begin van de avond. Verder had iedereen schijnbaar honger want er kwamen 10 borden snacks op tafel en de rekening acheraf met een man of acht was maar 4 euro de man! De hoeveelheid eten had wel als gevolg dat ik last van mijn maag kreeg en maar net op tijd de wc in het appartement bereikte. Had geen vijf seconde langer moeten duren!

 

Dag 101 – 5 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 39 km

Vanochtend al vroeg op en het was echt koud. Schijnbaar was het -2 graden en de koudste tempratuur in de afgelopen tien jaar. De spullen bij elkaar geraapt en na het middageten eindelijk weer eens met de motor op pad. Vandaag ga ik richting Bhaktapur wat maar een DSCF1162kilometer of 17 verderop is om daar de stad met Lieve eens te bekijken. Eerst richting Heart of Bhaktapur guesthouse gereden wat nog een hele opgave was. Mijn navigatie gaf enkel de hoofdweg aan maar deze klopte ook niet helemaal. Ik ben maar de richting opgereden van
 mijn eindbestemming en al zigzaggend ben ik met een kleine omweg toch in Bhaktapur aangekomen. Nu wist nog wel dat ik in de buurt van
 de hoge tempel (Nyatapola tempel) moest zijn en vanaf de hoofdweg zie je deze al liggen. Echter eenmaal in de smalle straatjes zie je niks meer van de tempel. Na een tijdje dus de weg maar gevraagd en ik zat al erg dicht in de buurt want 200 meter verderop lag de tempel. Vanaf hier ligt het guesthouse maar 100 meter verder dus dat viel mee. Eenmaal daar de motor geparkeerd en Lieve op laten trommelen. Hierna hebben we samen een hele wandeling door de stad gemaakt naast alle bekende pleinen,  tempels, crematieplaats en de befaamde peacock window en het weer was erg aangenaam. Na de wandeling zijn we samen met Carlo en Kees bij restaurant Namaste gaan eten waat het ruimten circa 1.80 meter hoog zijn. Handig als je zelf 1.92 meter bent maar we hebben daar nog een gezellige avond gehad. Na het avondeten weer op de motor gestapt alleen heb ik geen rekening gehouden dat het ’s avonds flink afkoelt. Het was dus een vrij frisse terugrit maar gelukkig kun je toch niet al te hard rijden hier en is het maar een stukje. Op de terugweg nog even een pitstop gemaakt bij Aakash en Abinesh om even bij te kletsen en rond half tien was ik weer terug in het appartement.

DSCF1152

Dag 102 – 6 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag de foto’s van Centerparcs bekeken die op facebook staan en weer heel veel leuke dingen gemist! Verder nog naar kantoor geweest want ik moest de rekening van het verzenden van de envelop nog betalen en nog filmpje gekeken (Double Indemnity).

 

Dag 103 – 7 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag wederom even langs geweest bij een cargobedrijf want ze hadden schijnbaar een prijs van 950 dollar maar na twee uur wachten bleken ze toch om 1.200 dollar uit te komen. Hierna maar richting kantoor gelopen want Nilam vertrekt vanavond voor een maand naar Nederland om daar onder andere de vakantiebeurs te bezoeken. Op kantoor ook al de vliegtickets naar Bangkok laten vastleggen voor aanstaande maandag (14 januari). Dit was de eerste vlucht waar nog tickets voor beschikbaar waren. Vanavond ‘’How to train your dragon’’ gekeken en ingepakt voor Pokhara. Met Merel afgesproken, die al in Pokhara is, om daar een aantal dagen wat te gaan doen. Pokhara ligt aan een groot meer waar je onder andere met een roeiboot wat kunt rondvaren of kunt gaan parasailen. Verder is het een stukje rustiger dan Kathmandu en een mooie tijd om voordat we naar Bangkok reizen de dagen te slijten. Dit keer mijn navigatie maar in orde gemaakt zodat ik wel alle wegen heb. Zeker gezien de afstand van 200 kilometer.

 

Dag 104 – 8 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 40 km

Vanochtend ging de wekker om half acht en een kwartier later was ik uit mijn nest. Na het onbijt en het inpakken was ik rond half negen weg voor de langzame rit naar Pokhara. De weg loopt over de bergen en zijn meestal ook in slechte conditie waardoor je maar langzaam kunt rijden. In het eerste uur ook maar circa dertig kilometer gereden maar ik was gelukkig weg uit de drukte van Kathmandu. Het uitzicht opDSCF1251 de Himalayas werd steeds mooier maar niet veel later sloeg het noodlot weer toe! Ik reed circa 40 kmpu op een redelijk goede weg die gewoon rechtdoor liep en een bus kwam mij tegenmoet. Vlak voordat de bus langs mij zou rijden besloot een auto, die maar een paar meter achter de bus reed en voor mij dus niet zichtbaar was, om zijn stuur naar rechts te gooien en de bus in te halen. In plaats van even langs de bus af te kijken reed de auto gelijk helemaal op mijn rijbaan. Ik had geen schijn van kans om de auto te ontwijken en kon hooguit 1-2 seconde even de rem indrukken. Ik botste frontaal tegen de auto aan terwijl we beide een kilometer of 30-40 reden! Ik heb de auto links van de kentekenplaat geraakt en ben vervolgens over het stuur van mijn motor om de motorkap geland en vervolgens naast de auto op de grond terecht gekomen. Binnen twee seconde vol ongeloof stond ik weer rechtop op mijn benen! Mijn recherpols voelde behoorlijk pijnlijk aan en ik wist weer dat deze gebroken was. Ik keek naar de motor waar al heel wat mensen omheen stonden en zag dat deze helemaal in puin lag en de koelvloeistof eruit lekte. Ik vloekte het uit dat ik verdomme net weer op de motor zat na mijn ongeluk in India wat ook al niet mijn schuld was en mijn motor nu total los is! Ik liep naar de chauffeur toe om te vragen of hij wel een verzekering had en gelukkig was dit het geval. Inmiddels waren de ambulance en politie al gebeld door een van de circa 35 omstanders. Ik heb een van hun een brufen 600 uit mijn koffer laten DSCF1246halen want ik wist dat ik een ambulancerit van minimaal 1,5 uur voor de boeg had. Verder alle spullen bij elkaar laten rapen en het onwaarschijnlijke gebeurde. Zowel de politie als de ambulance was na tien minuten al ter plaatse en ik moest meteen de ambulance in. Dit is geen ambulance zoals we die in Nederland kennen maar meer een busje met een bed erin maar verder zonder medische assistentie of personeel. Een van de agenten reed mee wn ik heb mijn spullen eerst in de ambulance laten zetten voordat deze zoek raken. Met een gebroken pols vervolgens 1,5 uur onderweg geweest over een slechte weg! In de tussentijd Ben, Aakash, Merel en Lieve maar even gebeld om ze te informeren dat ik onderweg was naar het ziekenhuis. Aangezien ik afgelopen keer naar Ciwec ben geweest voor de controleafspraken heb ik de chauffeur laten weten dat hij mij daarheen moest brengen. Na een helse rit kwamen we aan bij het verkeerde ziekenhuis en ik weigerde uit te stappen. Net toen ik hem weer zover had dat hij verder zou rijden kwamen Ben en Aakash aan per taxi. Aakash tegen de chauffeur nog een keer laten zeggen dat hij naar Ciwec moest rijden. Onderweg nog wat foto’s en filmpjes gemaakt voor ons reisblog want dit hoort er helaas ook bij! Eenmaal bij Ciwec kwamen de grappen van het receptiepersoneel al snel ‘’mis je ons zo erg’’ en dergelijke. Ik kon meteen door naar de behandelingskamer waar mijn handschoen, motorjas en vest werden verwijderd. Met name het verwijderen van de handschoen was pijnlijk en eenmaal uit bleek waarom. Mijn pols zag eruit als een ‘’S’’! Een flinke knik omlaag, weer omhoog en weer een DSCF1222knik omlaag richting mijn hand. Een dokter uit Zuid-Afrika kwam even alles vastleggen op papier en sprak ook wat Nederlands. Ben moest nog even helpen om een spalk te buigen want zelf kreeg ze het niet klaar. Mijn rechter bovenarm zag er ook verdraaid uit volgens haar dus deze kon ook wel eens gebroken zijn. Toen ze het zei merkte ik pas dat ik daar ook een pijnlijke plek had maar tegenover mijn pols viel het wel mee waardoor het mij niet eerder was opgevallen. Vervolgens kon ik naar de röntgenkamer om daar een portie straling op te vangen. Ze hebben een stuk of zes foto’s gemaakt van mijn pols, bovenarm en borstkas. Uit de foto’s bleek een gecompliceerde breuk die waarschijnlijk operatief behandeld moest worden. Aan mijn bovenarm en borstkas was gelukkig niks te zien. De pijn zal dus een zware kneuzing zijn waar ik al lang blij mee was want anders zou ik gips tot aan mijn schouder krijgen. De specialist en reeds bekende dokter Mahara was inmiddels ook gearriveerd. Ben en Aakash waren inmiddels even wat eten bij de KFC en zouden mij bog een pizza meenemen. In de tussentijd heeft dokter Mahara de foto’s bekeken en de spalk verwijderd om mijn pols te bekijken. Hij zou inderdaad operatief met één of twee metalen binnen recht gezet moeten worden. De Zuid Afrikaanse dokter dacht dat hij geen tijd zou hebben vandaag maar gelukkig was dit niet het geval. Ik moest vervolgens allerlei testen doen ter voorbereiding op de operatie die vanavond zou plaats vinden. Onder ander een ECG, bloedtest, urinetest DSCF1227werden uitgevoerd en bleken allemaal goed. Halverwege kwam Mahara langs om te vragen of hij mijn pols mocht rechttrekken zodat de pijn minder zou zijn. Aangezien het maar even pijn doet heb ik ingestemd zodat ik de uren die ik moest wachten met minder pijn zou doorkomen. Na wederom het verwijderen van de spalk begon hij met een verpleegkundige aan mijn pols te trekken en te draaien. Met de tandjes op elkaar was het buiten verwachting redelijk goed te hebben. Ben en Aakash waren ook weer terug en hadden bij de Pizzahut een pizza gehaald voor mij. Ik kreeg meteen te horen dat ik tot drie uur mocht eten en drinken dus ik had nog tijd! Ik werd eerst naar een kamer boven gebracht waar ik aan de pizza ben begonnen maar na een halve pizza zat ik al vol. Op de kamer met Aakash en Ben, die niet fit was, nog gewacht tot half vijf. Ik moet namelijk naar het OM ziekenhuis omdat ze bij Ciwec geen operaties uitvoeren. Tijdens het wachten nog even naar huis gebeld want het was tijdens het ongeluk een uur of 4 uur ’s nachts in Nederland dus dan neemt er toch niemand op. Reactie van thuis was dat ik een pechvogel was maar gezien enkel de gebroken pols waren ze niet al te bezorgd. Hierna Nick nog even gebeld en die dacht dat ik een grapje maakte, was het maar waar! Half vijf de spullen gepakt en de taxi richting het OM ziekenhuis gepakt. Bij de recptie mij laten registreren en hier kwam de eigenaar (niet de chauffeur) van de auto ook binnen. Na 4-5 uur wachten was hij er eindelijk en hij had 3 vrienden mee genomen. Hij vroeg hoe het met mij was en vervolgens zijn we naar mijn kamer (#209 deluxe) gelopen. Aakash en de vier kerels hebben een tijdje met elkaar gesproken en na het horen van het waarschijnlijke schadebedrag begonnen ze terug te krabbelen. De eigenaar van de auto is DSCF1242aansprakelijk voor de schade en had weinig zin om zoveel geld neer te leggen. Ze begonnen te zoeken naar een excuus om er onderuit te komen want met zo’n 800cc motor zal ik wel veel te hard hebben gereden en had ik wel een motorrijbewijs en ik als toerist moest het maar bij mijn eigen verzekering verhalen want ze denken dat iedereen wel all-risk verzekerd is etc. Na een klein half uur waren ze weer weg en Aakash moest nog vanalles bij de apotheek halen voor de operatie. Twee verpleegkundige hadden grote moeite met het vinden van een bloedader voor het aanleggen van een infuus maar na een half uur was het toch eindelijk gelukt. Een andere verpleegkundige dokter kwam nog binnen met een vodje papier waarop een verklaring stond dat ik ze voor eventuele blunders niet aansprakelijk zou stellen. Dexe moest ik ondertekenen en ik vroeg of de operatie door ging als ik niet zou ondertekenen. Daar reageerde hij niet op en ik zei dat ik niks kon tekenen met mijn arm. Ben heeft dus maar even zijn krabbel gezet. Inmiddels mijn operatiejurkje aan die te krap was en ik werd naar boven gebracht in een rolstoel. Boven werd ik in een intake-kamertje gedumpt om nog een vragenlijst in te vullen en mij te wegen. 94 kilo dus sinds het begin van de reis al 12 kilo kwijt maar mag nog wel een aantal kilo af. Goed dieet zo’n wereldreis. Op de verdieping van de operatiekamers mocht ik nog een keer pissen en tot mijn verbazing stond de hele toietruimte vol met open verfpotten. Hierna ben ik de operatiekamer ingelopen ronf 7 uur. Aangezien ik een pizza heb gegeten hebben zee nog een uur langer gewacht met de operatie. Vervolgens hadden ze niet alle medicatie dus moest Aakash weer op pad gestuurd worden en half 8 is het laatste tijdstip dat ik op de klok heb gezien. Lekker een half uur op de operatiekamer gewacht en wat kunnen babbelen met de dokters. De operatie heeft maar twintig minuten geduurd en niet veel daarna werd ik alweer wakker op de verkoeverruimte waar een man of 14 lagen. Ben en Aakash kwamen nog even langs en gelukkig zat alles er nog aan want je weet maar nooit hé! Dokter Mahara kwam nog even langs om te zeggen dat alles goed was verlopen en dat er twee metalen pinnen in mijn pols zijn gezet die door mijn huid steken. De avond en nacht goed door gekomen met pijnstillers. Ben of Aakash had eigenlijk in het ziekenhuis moeten blijven mocht ik in levensgevaar komen te liggen maar hier hadden ze geen trek in en bovendien was Ben toch al niet fit.

 

Dag 105 – 9 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Zes uur vanochtend was ik wakker en begonnen de verpleegkundige met hun eerste ronde van controles, twee meter verderop lag er een duchtig te snurken maar gelukkig werd hij niet veel later wakker van de controles. Ik kreeg nog wat pijnstillers en een kopje thee waarna ik de rolstoel in mocht om naar mijn eigen kamer te gaan. Hier kon ik op bed gaan liggen om te wachten. Mahara kwam rond 9 uur langs om te zeggen dat ik rond elf het ziekenhuis mocht verlaten. Anuj, Binet en nog een Nepalees kwamen langs om mij op te zoeken want Ben en DSCF1287Aakash moesten naar het politiestation van Dhading om daar met de eigenaar van de auto en de politie te praten. Verder meteen de gelegenheid om foto’s te maken van mijn motor en de auto die in het politiedepot stonden. In de tussentijd heb ik een krantje kunnen lezen en wat tv gekeken met mijn Nepalese vrienden. Anuj heeft nog wat soep en nasi besteld wat hier komen ze niks brengen uit zichzelf. Verder heeft hij diverse malen gevraagd of ik kon gaan maar de rekening was nog niet bekend. Mahara moest zijn tarief voor de operatie nog doorgeven maar was druk bezig met een andere operatie. Aangezien ik een buitenlander ben kon het wel eens drie keer duurder uitvallen dus in plaats van circa duizend euro, drieduizend euro. Uiteindelijk konden we rond drie uur was vertrekken en toen kwam het volgende probleem. Ze accepteren enkel Visa credicards en ik heb een Mastercard credicard. Dus ok ik even naar een pinautomaat wou lopen om circa 1.000 euro te pinnen. Gelukkig lag er 200 meter verderop een maar ik kreeg er maximaal 300 euro uit. Maar weer terug gelopen en gevraagd of ik 300 euro kon achterlaten en de rest bij Ciwec kon betalen aangezien ze daar wel mijn creditcard betalen. Nu kon de creditcard ineens wel gebruikt worden door het handmatig te regelen en een telefoontje naar de bank te plegen om alle gegevens door te geven. Vier uur en eindelijk weg uit het ziekenhuis. Met Anuj een taxi gepakt naar Ciwec om daar mijn spullen op te pakken en de rekening van 600 dollar af te tikken. Hierna konden we naar het appartement waar we rond zes uur waren. Ben, Aakash en twee andere kwamen niet veel later binnen van hun reis naar Dhading waar ze uren hebben kunnen wachten op de tegenpartij en wederom waren ze moeilijk aan het doen terwijl ze schuldig zijn bevonden door de politie. Zit je al weer zes weken in het gips en krijg je dit gezeik! Had het helemaal gehad na het aanhoren van alle lulverhalen van de tegenpartij, het zien van de foto’s en het vooruitzicht dat ze niet wouden gaan betalen en liever 2 jaar in de cel zouden doorbrengen. Van droomreis wordt het toch langzaam een nachtmerrie! ’s Avonds nog even op skype gezeten en half elf in bed gekropen.

 

Dag 106 – 10 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend wakker geworden omdat de buren op bezoek waren waar we afgelopen week gegeten hebben. Ben voelde zich helemaal niet lekker en was volgens mij blij dat ze de deur weer uit waren. Hierna Kari van het Nederlands consulaat gebeld voor een afspraak. We konden meteen langs komen en Aakash mee gevraagd aangezien hij ook van alles weet. Na wat zoekwerk hebben we het kunnen vinden en kregen we koffie en Nederlandse chocolade. Hier om advies gevraagd en haar laten bellen voor het politierapport omdat Ben en Aakash dat niet meekregen. Verder heeft ze een advocaat gebeld om ons te helpen aangezien de zaken niet zo vanzelfsprekend zijn als in Nederland. Hij zou ons in de loop van de dag bellen maar dit heeft hij niet gedaan. Verder een prettig gesprek gehad met Kari en haar verteld dat we haar op de hoogte zullen houden. Rest van de middag nog wat boodschappen gedaan, een dekentje gekocht zodat ik mijn arm kan afdekken en het is ook lekker warm voor op de bank. Tevens de verzekering weer even gebeld en met hun een discussie gehad over de verblijfkosten die ze niet willen vergoeden. Het kwam er op neer dat we nooit extra verblijfkosten kunnen declareren en dat we hier dus voor niks premie aan betalen. Hier gaat dus binnenkort nog een mail voor de deur uit. Denk je goed verzekerd te zijn krijg je dit gezeik er ook nog eens bij. Vanavond een specficatie opgesteld van de gemaakte kosten en de nog te verwachten kosten zodat de advocaat een beetje op de hoogte is straks. Voor de rest weinig meer gedaan gedurende de avond.

 

Dag 107 – 11 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag de hele dag liggen wachten op een reactie van de advocaat die maar niet kwam. Deze dag maar wat films gekeken en wat op internet gezeten. Verder met onze Nepalese vrienden 's avonds een filmpje gekeken! 

IMG 0025

Dag 108 – 12 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend had ik een om 10 uur een afspraak bij Ciwec (ziekenhuis) ter controle van mijn pols. Ondertussen kent bijna iedereen mij daar dus ik hoef mijn naam al niet meer door te geven bij de receptie. Dit is een van de voordelen als je vaak in het ziekenhuis komt. Ik dacht dat ik iets van een spalk had maar bij het afhalen van alle bandages en gaasjes bleek dit niet het geval. Nadat alle watten en gaasjes IMG 0029verwijderd waren kwamen de metalen pinnen te voorschijn en daar maar meteen even een filmpje en wat foto’s van gemaakt. Ziet er even vreemd uit maar ik heb er weinig hinder van. Dokter Mahara heeft mijn arm weer ontsmet met jodium en hierna de wond en de metalen pinnen goed in gesmeerd met antibiotica zalf. Waar de metalen pinnen door de huid steken was verder niks te zien dus de gaasjes, watten en een hoop bandages konden weer om mijn arm heen. Hierna mocht ik weer naar de röntgenafdeling voor mijn wekelijkse portie straling. De foto’s zagen er ook goed uit en hij heeft het verschil met de vorige foto’s even laten zien. Hier bleek maar weer eens hoe scheef mijn pols stond! Na het maken van mijn vervolgafspraak kon ik zonder te betalen weer de deur uit. Vanaf nu betaald mijn verzekering alle medische kosten dus hoef ik het niet voor te schieten. Iets voor de middag was ik weer terug en mijn reisverslagen maar eens bijgewerkt wat de nodige uren in beslag nam aangezien ik maar één arm kan gebruiken. ’s Avonds naar de supermarkt geweest waar Aakash en Abinesh werken. Ik zit meestal op een krukje vlakbij de kassa waar ik Aakash, die achter de kassa zit, gezelschap kan houden. Veel toeristen komen voorbij en er kwam een man uit Wales voorbij met een Zwitserse vrouw en dochter. De vrouw was bijzonder bezorgd na het aanhoren van mijn verhaal over het ongeluk. Volgens mij was ze bijna van plan om hulp aan te bieden maar haar man zag mij lachen en zag wel dat ik mij zou redden hier. Vijf minuten later haf ik hem plakken. Een Zwitserse vrouw (Silvie) die een paar jaar ouder is dan mij begon te vragen wat er was gebeurd en vroeg wat ik in de supermarkt deed. Ze vroeg of ik mee ging met haar vanavond maar ik was aan het wachten op een telefoontje van de advocaat en daarbij had ik Aakash nodig voor de vertaling. Ze wou binnenkort een keer afspreken dus hebben we de telefoonnummers maar even uitgewisseld. Erg aardig vrouwtje dus binnenkort maar eens bellen om wat te gaan eten.

 

Dag 109 – 13 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag lekker eerst naar de motorgarage geweest omde eigenaar (Pushpa) de foto’s van de schade te laten zien op de laptop. Hij schrok er van dat ik weer een ongeluk heb gehad nadat hij net mijn motor klaar had. Hij heeft meteen een lijst opgesteld van de onderdelen die stuk waren en zichtbaar zijn op de foto’s. Hierna doorgereden naar het immigratiekantoor omdat mijn visum was verlopen sinds 8 januari. Ik moest hiervoor 12 dollar extra betalen omdat ik te laat was. Ik heb nog aangegeven dat ik een ongeluk heb gehad en hierdoor niet de mogelijkheid had om langs te komen. Hier geven ze helemaal niks om hier! Rest van de middag en een deel van de avond op skype gezeten met Nick, Jeroen, thuis en met Thijs, Truus en Lotte (oom, tante en nichtje). Met hun de gebeurtenissen van afgelopen week doorgenomen en weer even bij gepraat. Verder nog de bus geregeld voor morgen want dan hebben we een ontmoeting met de politiechef en de eigenaar van de auto. Ze hebben laten weten dat ze bereid waren om te gaan betalen dus we zullen zien morgen. Meteen Pushpa van de motorzaak maar mee gevraagd of hij tijd had om mee te gaan morgen zodat hij de motor kan inspecteren. ’s Avonds de film Hitchcock gekeken die wel aardig was.

 

Dag 110 – 14 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Snel douchen en wat ontbijten want vandaag vertrekken we (ik, Ben, Aakash, Abinesh en Pushpa) naar Dhading. Van te voren voor iedereen wat broodjes, snoep en drinken ingekocht want we zijn wel even onderweg vandaag. Het is een van de vele festivaldagen DSCF1318waardoor veel mensen vrij hebben. Hierdoor was het vrij rustig op de weg echter in de bus was het minder rustig. Abinesh zat langs de chauffeur en heeft Limp Bizkit op staan. Na anderhalf uur waren we in Dhading en de eigenaar van de auto stond samen met drie vrienden/familieleden al te wachten. De motor stond ook buiten te wachten en hier ben ik eerst maar eens gaan kijken. Niet normaal hoe de voorkant eruit ziet. De voorkant bungelt er een beetje aan is los gekomen van het frame! Pushpa is meteen begonnen met een lijst op te stellen waar de kapotte onderdelen op komen te staan. Op het einde van de dag was deze al 1,5 a4’tje lang dus dat beloofd weinig goeds. Ik heb in de tussentijd nog maar wat foto’s en een filmpje gemaakt van de schade. Hierbij zag ik zelfs dat door de impact zelfs het glas van het achterlicht was gebroken en een aantal plastic onderdelen scheef zaten. Nadat de lijst gereed was zijn we met de eigenaar en verzekeringsman gaan praten. Door de verzekering worden de medische kosten tot circa 1.800 euro vergoed en de motor helemaal met uitzondering van de metalen onderdelen die voor 90% vergoed worden en de plastic onderdelen slechts voor 30%. Aan mijn motor zitten nogal wat plastic onderdelen dus dat gaat nog wat worden. Importbelastingen worden gelukkig wel allemaal vergoed maar de cargokosten indien per vliegtuig weer maar voor 30%. Transportkosten voor het vervoer van de motor maar voor een schamele 9 euro dus dat schiet niet op. Hierna zei de verzekeringsman dat wel alles vooruit betaald moest worden door mij of de eigenaar van de auto en toen begon het gezeik. Aangezien er voor circa 9.000 euro aan onderdelen besteld zal moeten worden  gaf de eigenaar al aan dat geld niet te hebben. Echter hij heeft wel een vrij nieuwe auto (circa 7.000 euro waard) en heeft een recente Iphone dus een arme stakker is het niet. Ze begonnen weer allemaal excuusjes aan te voeren en zelfs het voorstel om alles 50/50 vooruit te betalen was geen mogelijkheid voor hem. Ook de politiechef kon weinig betekenen dus eigenlijk weer voor niks naar Dhading geweest. We hebben al aangegeven dat een nieuwe tweedehands motor waarschijnlijk goedkoper zal uitvallen dat DSCF1319repareren van mijn huidige motor. We moesten echter eerst de schade vaststellen en daarna door BMW de prijs van alle onderdelen laten opstellen. Hierna konden ze pas vergelijken en kijken wat de verzekering zou vergoeden. De eigenaar dacht dat de motor een euro of 3.000 waard zou zijn dus na het horen van de prijs wat het waarschijnlijk ging kosten werd hij niet vrolijker. Gedurende de dag gingen de gesprekken voor 95% in het Nepalees dus Ben en ik hebben maar zoveel mogelijk stiekem wat opname gemaakt als backup. Aakash en Abinesh vertaalden gelukkig wel af en toe wat er gezegd werd zodat we wel meekrijgen wat er gezegd wordt. Aangezien er toch niks te halen viel vandaag zijn we half vijf weer vertrokken voor de terugreis naar Kathmandu. De tegenpartij nog laten weten dat we contact gaan opnemen met het Nederlands consulaat en de advocaat zodat het hun duidelijk is dat we niet op deze manier behandeld willen worden. Ze blijven helaas een spelletje spelen dus de druk maar eens opvoeren terwijl wij meer dan redelijk zijn aangezien we enkel de medische kosten en de schade vergoed willen hebben en dan hebben we het dus niet eens over de extra verblijfkosten, visumkosten, transportkosten etc. Op de terugweg viel Abinesh nog in slaap en verder even de dag door gesproken met Aakash en Pushpa. Vanavond nog een voorlopige specificatie opgesteld van alle onderdelen met daarbij de prijs en halverwege zat ik al op bijna 7.000 euro inclusief BTW. Verder nog het nieuws even gedeeld op skype met Sjuul en thuis.

 

Dag 111 – 15 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanmiddag is Raj begonnen aan de grote schoonmaak van ons appartement want de vloer was wel smerig van al het zand en omgevallen glazen. Aangezien we gisteren weer niks hebben bereikt met de tegenpartij heb ik vandaag weer contact opgenomen met Kari van het Nederlands consulaat. Met Ben en Abinesh zijn we vrijwel meteen vertrokken naar het consulaat en daar de situatie uitgelegd. Kari heeft wederom Hari (advocaat) gebeld en een afspraak voor ons gemaakt vanavond. Aakash en Abinesh zijn vanavond met ons mee geweest om te praten met Hari. Gesprek ging vrijwel geheel in het Nepalees dus wel handig als je iemend bij je hebt die je helpt. Ze offeren inmiddels al heel wat uren werk op om mij te helpen met alles. Toch maar getroffen hier! We hebben afgesproken om morgen met Hari eerst naar de verzekeringsmaatschappij te gaan om de polisvoorwaarden en dergelijke door te nemen en te kijken of hun wat kunnen betekenen in het financieringsprobleem van de verzekering. Na het gesprek nog met Aakash en Abinesh gezeten in de supermarkt en tussendoor met Abinesh momo’s geweest eten in een lokaal restaurantje die erg lekker waren!

 

Dag 112 – 16 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Rond het middaguur waren ik, Ben en Aakash bij het kantoor van NB insurance en daar nog even moeten wachten voordat Hari er was. Met hem naar binnengelopen en gesproken met een van de medewerkers. Ik kon de rekeningen alvast indienen en verder moet ik ook een kopie van mijn rijbewijs, motorpapieren, politierapport en een schatting van de kosten aanleveren. De verzekeringsmaatschappij zou gaan kijken of het mogelijk was dat zij alles vooruit betalen zodat de eigenaar zijn financieringsprobleem is opgelost.Het zou de zaak in ieder geval bespoedigen. Ik heb geen zin om geld vooruit te betalen en dan achteraf liggen te rotzooien met de verzekering wat wel en niet vergoed is. Als bedankje met Aakash gaan lunchen bij pizzahut waar al een week geen kip meer te krijgen is omdat de levering is vertraagd. Na de lunch nog even op het kantoor geweest van Aakash om zijn werkplek en collega’s te bekijken. De airco stond op de verwarmingsstand en het was er net een sauna binnen. Aangezien hij het erg druk heeft zijn we niet al te lang gebleven anders houden we hem toch maar van zijn werk af. Vanuit kantoor zijn we naar het kantoor van Asian Heritage gelopen want daar had ik nog twee rekeningen open staan van de busritjes naar Dhading. Deze snel betaald en we krijgen alles tegen kostprijs / met flinke korting aangezien we inmiddels als familie worden beschouwd! Na het betalen en alvast het poltierapport laten faxen zodat we dat alvast hebben ben ik met de taxi naar Ciwec geweest. Mijn vingers zijn behoorlijk opgezwollen, echt van die worstvingertjes heb ik, dus hier maar even naar laten kijken. Nadat de bandage bleek wel waarom! De spalk stond in mijn vel gedrukt dus ze hebben de bandage dit keer losser om mijn arm gedaan. Met een dag of twee zou het toch wel een stuk minder moeten zijn. Zonder te betalen kon ik weer vertrekken aangezien het hun fout was. Eindelijk de full discount gekregen waar ik elke keer om vraag! Vanavond zou ik gaan eten met Silvie, die ik afgelopen weekend ben tegen gekomen in de supermarkt, maar ze kon niet vanavond dus het etentje verplaatst naar morgen. Rond zeven uur weer richting de supermarkt gelopen waar na een tijdje Franklin aan kwam lopen. In de tussentijd had ik Merel al laten weten dat we vanavond wat konden gaan eten. Ze was nog onderweg maar ze had wel trek om wat te gaan eten. Met Ben, Franklin en Merel zijn we gaan eten bij Or2k wat sinds vorige week in een ander gebouw zit. Or2k is het restaurant wat vol staat met lage tafeltjes en waar je op een kussen moet gaan zitten. Erg leuk restaurantje en het eten was erg goed vanavond. We  hadden een mixschotel besteld zodat we vanalles wat hadden. Verder nog wat chocolade balletjes als toetje die echt super waren maar ook erg machtig. Merel had nog geen slaapplek en het was inmiddels elf uur geweest dus haar maar aangeboden om in het appartement te blijven slapen. In het appartement nog even met Thijs, Truus en Lotte op skype gezeten en tijdens het gesprek heeft Merel de route nog even uitgezocht want ze moet morgen om 6 uur al het bed uit om de bus te pakken. Rond die tijd draai ik mij nog eens om!

 

Dag 113 – 17 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend even snel met mijn bed uit geweest om de deur weer te sluiten. Rond 12 uur pas opgestaan en na het ontbijt eerst alle verzekeringspapieren in orde gemaakt. Verder de kostenspecificatie bijgewerkt waar alle uitgaven in staan per dag. Een uur voordat ik het etentje zou hebben was er even paniek in de tent. Ben was aan het douchen en het kraantje was afgebroken waardoor de doucheruimte IMG 0101helemaal vol water stroomde. Het putje kon het niet aan dus Ben roepte al snel dat ik Raj moest vragen om de leiding dicht de draaien. Hij mag blij dat ik er was anders had ie mooi gestaan daar. Raj zijn engels is nog niet heel denderend en daardoor begreep hij mij ook niet meteen. Hij kwam met een zwabber aanlopen maar na mijn tweede uitleg was het hem duidelijk. Hij liep naar ons appartement en het water kwam inmiddels over de dorpel de woonkamer binnen. Raj rende naar het dak (5 etages hoger) want daar zat schijnbaar de waterkraan.  In de tussentijd liep het water ook de trappengang in en daar stroomde het water van de trap af naar buiten. De trap maar zo snel mogelijk schoon gemaakt voordat een andere gast uit glijd en wat breekt. Raj heeft meteen de reparateur gebeld en die was er al na een half uur. In de tussentijd heb ik mij maar even klaar gemaakt voor het etentje met Silvie. We zijn bij New Orleans gaan eten waar ik al een heel tijdje niet meer ben geweest. Laatste keer was met Eddie dus circa 2 maanden geleden. Zij werkt voor het Rode Kruis en is iets van communicatiefunctionaris voor de landen Nepal, Bangladesh, India, Pakistan, Afghanistan en binnenkort ook Iran. Aangezien ik het vlees niet kan snijden heeft zij dit voor mij mogen doen. Gelukkig een van de weinige dingen die ik niet kan. Met haar met name over Pakistan gehad. Op 30 april 2012 is daar een dokter van het Rode Kruis onthoofd door de Taliban en zij gaat er aanstaande zaterdag naartoe voor een week. Rond een uur of half tien zijn we naar Sam’s pub gelopen waar een aantal van haar vrienden waren. Samen met haar, Emma (Australische), Tom (Welshmen), Gregg (Amerikaan), nog een Amerikaan en een Indiër heb ik de rest van de avond door gebracht. Was weer een ouderwetse stapavond en de drank ging er weer goed in. Inmiddels geen antibiotica meer dus het mag weer. Sam’s pub is een Oostenrijks kroegje dat erg gezellig is. Ze hebben een overdekt dakterras waar in het midden een metalen ton staan waar een vuurtje gestookt wordt. Hier staan allemaal stoelen omheen dus daar kun je jezelf eens lekker opwarmen in deze koude maanden. Om één uur ging de kroeg dicht en ben ik weer richting het appartement gewaggeld.

 

Dag 114 – 18 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Ik dacht vandaag de rekeningen en dergelijke even af te geven bij de verzekering maar eenmaal daar bleek het verdacht donker. De deur stond open en ik kon zo overal binnenlopen maar er was niemand te bekennen. Maar weer naar buiten gelopen en eens naar de etages erboven gekeken. Ook niks te zien en even later kwam er iemand naar buiten lopen. Ze waren schijnbaar na één uur gesloten en morgen (zaterdag) is het weekend. Zondag zijn ze weer open dus moest ik dan maar even terug komen. In het appartement de documentaire ‘’32 hours, 7 minutes’’ gekeken. Dit gaat over de recordpoging om per auto in zo’n kort mogelijke tijd van New York naar Los Angeles te rijden. Uit het niets kwamen de donkere wolken ineens opzetten en het begon te regenen. Twee maanden geen regen gehad hier! Vanavond hadden we met Franklin afgeproken om wat te gaan eten en we zijn met hem een pizza gaan eten bij Roadhouse. Hier hebben ze de beste pizza’s van Kathmandu. Na lang aan tafel te hebben gezeten zijn we naar de supermarkt gelopen. Hier nog even gezeten want Aakash en Abinesh zijn pas om half tien afgewerkt. Met hun zijn we naar Sam’s pub gegaan en daar hebben we er een paar gedronken rond het vuurtje. De muren staan vol geschreven dus Franklin en ik hebben onze naam er ook maar even op gezet.Vlak voor sluitingstijd zijn we door de regen weer naar het appartement gelopen.

 

Dag 115 – 19 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Tweede controle bij Ciwec vanochtend om tien uur en na een kwartiertje wachten was ik aan de beurt. Bandage weer verwijderd om de wonden schoon te maken. De zwelling bij de metalen pinnen is inmiddels zo goed als weg maar ik verbaaste mij toch weer over de dikte van de pinnen. Ik denk toch een milimeter of 3-4 dik. De zwelling van mijn vingers is nog steeds niet weg dus ze hebben de bandage weer wat losser om mijn arm gedaan. Vandaag geen portie straling (röntgenfoto’s) want alles zag er goed uit dus half elf was ik weer de deur uit. Om twaalf uur hadden we met Franklin afgesproken om bij Gaia te gaan lunchen. Hij vertrekt vandaag naar huis na een vakantie van drie weken. Tijdens het eten werd Aakash getroffen door wat vogelstront wat uit de lucht kwam vallen. Gelukkig voor hem was het maar een klein beetje. Franklin had minder geluk tijdens het afrekenen. Hij kreeg een voltreffer op zijn hoofd en ook nog twee vrij grote plekken op zijn thermoshirtje. Nadat hij zich weer toonbaar had gemaakt hebben we van hem afscheid genomen en een goede vlucht gewenst. Gedurende de middag heb ik de documentaire van gisteren even afgekeken en mijn reisverslagen bijgewerkt tot vandaag. ’s Avonds met Aakash en Abinesh in de supermarkt gezeten.

 

Dag 116 – 20 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Wederom naar de verzekering geweest om wat documenten die ze nodig hebben af te geven. Hierna met Abinesh bij de KFC gaan eten en hem maar getrakteerd voor alle hulp. Na het avondeten nog even naar de supermarkt geweest, interview over de bekentenis van Lance Armstrong gekeken en nog even op skype gezeten.

 

Dag 117 – 21 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

In november had ik een goedkope telefoon zodat ik een Nepalese simcard kan gebruiken maar de kwaliteit liet erg te wensen over. Telkens een slechte verbinding dus vandaag maar besloten om  een andere te kopen. Met de riksja heb ik mij naar New Road laten rijden en daar een paar winkeltjes bekeken maar ze vroegen nog best veel geld voor een telefoon. Even verderop lag een shopping mall en op de tweede etage lag een winkeltje die mijn Nederlandse telefoon (dus niet die knommel) kan unlocken. Dit maar laten doen aangezien het een stuk goedkoper was dan een nieuw telefoontje. Ik moest anderhalf uur wachten totdat hij klaar was dus maar even rondgewandeld daar. Eenmaal terug bleek de telefoon nog niet klaar omdat de server van de website plat lag. Met de riksja maar terug naar Thamel gegaan omdat ik nog een afspraak had met Hari de advocaat. Al een aantal dagen niks meer gehoord van de tegenpartij en de verzekering heeft eerst de gezamenlijke overeenkomst nodig voordat ze ook maar iets kunnen doen. Tijd voor actie dus! Hari laten bellen met de eigenaar om morgen af te spreken bij de verzekeringsmaatschappij zodat we eindelijk eens tot een overeenkomst komen. Vanuit Thamel wederom de riksja op en neer gepakt naar New Road om mijn telefoon op te pakken. Achteraf bleek dat al mijn contacten weg zijn dus dat is best klote maar er zijn ergere dingen. Vanavond een stuk van de film Life of Pi gekeken waar ik een tijd geleden al het boek van heb gelezen. Hierna met Merel gaan eten bij New Orleans en daarna nog een drankje gedaan bij Sam’s pub.

 

Dag 118 – 22 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

D-day! Het lijkt de laatste kans om tot een akkoord met de tegenpartij te komen anders zal het wel uitlopen op een rechtzaak wat totaal niet wenselijk is. Om kwart voor tien afgesproken om met Ben, Abinesh en Hari naar de verzekeringsmaatschappij te gaan. Om half elf zou de eigenaar komen zodat we hopelijk alles kunnen regelen. De afspraak met de verzekeringsmedewerkers was weer Nepalees. Ze waren erIMG 0102 niet dus dan maar een kopje thee drinken. Geen gesprek vooraf gehad maar meteen de vergaderzaal in waar de voertaal Nepalees is. Ben en ik zitten er dus een beetje voor spek en bonen bij maar we maken van elke bijeenkomst opnames zodat we altijd kunnen nagaan wat er gezegd is. De eigenaar van de auto begon weer tegen te stribbelen en kwam met de bekende excusen aan. Ik had veel te hard gereden en wij waren zo rijk en hij zo arm dus waarom zou hij moeten betalen. Hari de advocaar begon hem keihard in zijn gezicht uit te lachen alsof hij net een goede mop had gehoord. De verzekeringsmensen begonnen hem ook uit te lachen dus mijn dag was al goed. De verzekeringsmensen de schatting van de kosten voor de onderdelen gegeven (€ 12.000) en hun laten zien dat een nieuwe tweedehandse motor toch echt de goedkoopste optie was. Hierna kwam de directeur binnen en ow mijn god wat een verschijning. Het leek wel een gangsterbaas! Hij kwam binnen met de zonnebril nog op en hij verzekerde ons dat alles betaald zou worden en dat we ons geen zorgen moesten maken. Wij waren de gasten in Nepal en ze zouden aantonen dat ze de beste verzekeringsmaatschappij ter wereld zijn. Niet veel later begon hij te kuchen en dat verergerde alleen maar totdat hij zowat stikte...arme kerel! Het gesprek was erg positief dus binnenkort de overeenkomst laten opstellen en dan laten ondertekenen. Eenmaal in het appartement kregen we telefoontje dat ons pakketje dat eind november was verzonden dan toch nog is aangekomen. Toch best snel na 7-8 weken! Eenmaal op kantoor bleek alles in een postzak te zitten in plaats van een doos en de tijdshriften, kaarten en de teddybeer voor het zoontje van Nilam waren zeiknat. De pepernoten,  stroopwafels en de drop hebben het gelukkig overleeft. Op kantoor waren nog twee Nederlanders (Marit en Frank) en met hun afgesproken om een hapje te gaan eten. In het appartement nog even de film van gisteren afgekeken om daarna naar Gaia te lopen voor het avondeten. Samen met Ben, Merel, Marit, Eddie (vaste klant daar) en YetiFrank hebben we goed gegeten. Ik had zelfs twee borden op! Met Merel nog wat gaan drinken bij Purple Haze maar om half elf was de muziek al gedaan dus tegenover bij de bakker geweest. Merel had weer honger dus daar heeft ze een broodje gepakt. Binnen zaten James (Australiër), Hans (Duitser) en Leo (Nederlander) en met hun hebben we tot sluitingstijd gezeten. Ze zagen er alle uit als doorgewinterde reizigers en waren een jaar of 50 behalve Hans zal wat jonger zijn. James had het mooiste verhaal van de avond. Hij was in Ladakh (India maar ook wel ‘’little Tibet’’ genoemd) en zag daar een dood wit beest aan een paal vast zitten. Hij vroeg de eerste monnik wat dit voor een beest was omdat hij het niet kon thuisbrengen. De monnik vertelde hem dat het een Yeti ‘oftewel de verschrikkelijke sneeuwman’ was. Hij geloofde het niet en vroeg even later een tweede monnik en ook hij vertelde hem dat het een yeti was. De vriend van James waarmee hij samenreisde kwam ook net boven aan en hij wou een foto maken van de yeti. James hield zijn hand voor de lens van de camera en vertelde zijn vriend dat als hij een foto zou maken het leven van alle inwoners kapot zou maken aangezien er een grote toeristenstroom op gang zou komen. Op de weg omlaag verscheen er een zeer mooie vrouwelijke monnik voor hem die hem een mooie groene steen gaf. Hij kreeg dit uit dankbaarheid omdat hij de Tibetaanse cultuur beschermd heeft. De vrouwelijke monnik (Daikini) draaide zich om en verdween in duizend stukjes! James en zijn vriend reisde verder per motor en vertelde iedereen wat ze hadden mee gemaakt. Ze kregen te horen dat ze het verhaal aan een hoge Lama moesten vertellen maar tot nu toe is het ze nooit gelukt om in contact te komen.

 

Dag 119 – 23 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Tot een uur of elf in bed gelegen en hierna eerst naar de verzekeringsmaatschappij gegaan. Ik had nog geen ontbijt gehad maar had nog een stukje chocolade in mijn broekzak zitten dus dat maar even weg gewerkt. Merel was ook mee gelopen want zij moest nog een IMG 0108busticket regelen voor de nachtbus. Vanuit Best Shopping Center (supermarkt waar Abinesh en Aakash werken) ben ik bij Abinesh achterop de motor richting het verzekeringskantoor gereden. Daar de gevraagde documenten weer afgegeven en op de terugweg kwam ik Merel weer tegen die aan het shoppen was. Met haar bij Electric Pagado geweest lunchen. We zaten heerlijk in het zonnetje en hebben een kan verse koffie, een advocadobroodje en een tomatensoep besteld. Rond twee uur zijn we weer vertrokken want Merel moest nog inpakken en ze heeft de afgelopen tijd veel spullen verzameld. Ze was begonnen met alleen een backpack maar nu heeft ze een grote volle weekendtas extra! Na afscheid te hebben genomen heb ik mijn reisblog maar weer eens bijgewerkt. Gaat toch best veel tijd in zitten telkens maar leuk voor later! Verder ’s avonds nog boodschappen gedaan en bij La Dolce Vita een pasta gepakt. Gedurende de avond hadden we stroom in het appartement dus weer eens tv gekeken (film: Real Steel) en daarna nog even op skype gezeten.  

 

Dag 120 – 24 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag wat films gekeken (Silver Linings Playbook en Seven Years in Tibet). Verder in de supermarkt eindelijk lekkere koffie gevonden!

 

Dag 121 – 25 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Gedurende de middag de advocaat proberen te bellen (Hari was in Chitwan dus we moesten zijn collega Prem maar even vragen) maar zonder succes. Begin van de avond liet hij pas wat weten en voor morgen 1 uur afgesproken. Tussendoor nog wat films gekeken (Seven Tongbapsychopats en Queen of Versailles). Voodat we de kroeg in zouden gaan ben ik Met Abinesh nog even naar een lokaal ‘’restaurantje’’ geweest om wat te eten. Het restaurant was meer een woonhuis waar overigens een sherpa (drager) woonde die drie keer op de top van de Mount Everest heeft gestaan. Vooraf het van oorsprone Nepalese bier ‘’Tongba’’ gedronken. Dit werd geserveerd in een houten mok vol met ‘’Jaand’’ (ingrediënten voor het bier). Nadat de mok helemaal gevuld is kun je deze met kokend water vullen, aantal minuten wachten en daarna kun je het door een ‘’bamboerietje’’ of in mijn geval door een tentstok drinken. De tentstok is aan één kant dicht geknepen zodat alle ingredienten niet naar boven komen. Er is enkel een kleine opening aan de zijkant van de tentstok waardoor het bier doorheen kan maar alle drap niet. Na nog wat Momo’s, Fried Cheese, Alu en Kroepoek te hebben gegeten zijn we terug naar de supermarkt gelopen waar Aakash inmiddels ook was. Na nog even gewacht te hebben totdat de rest er ook was zijn we naar de ‘’Factory’’ gelopen. Hier met zijn alle wat gedronken en op het einde van de avond kwam ik nog wat Nederlanders tegen. Drie dames en een kerel die elkaar vandaag waren tegen gekomen. Een van de dames was tot mijn verbazing 16 jaar oud en reist alleen rond!

 

Dag 122 – 26 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend naar de Ciwec kliniek geweest voor mijn wekelijkse controle. Alles zag er wederom goed uit dus na het schoonmaken van de wond kon ik weer gaan. Dokter Mahara vroeg nog hoe lang het geleden was en ik zei dat het 2,5 week geleden was nu. ‘’Dan moet je echt nog lang’’ was zijn antwoord! Fijn zo’n dokter maar wel een aardige en goede dokter. Iets voor 1 uur zijn we richting Kathmandu Guesthouse gelopen want daar hadden we de afspraak met de advocaat. Iets na één had ik al het gevoel dat hij niet zou komen opdagen dus maar beginnen te bellen maar hij nam niet op. Na 4-5 keer bellen had hij zijn telefoon uit gezet dus voor niks liggen wachten vandaag. Rest van de dag weinig boeiends meer gedaan.

 

Dag 123 – 27 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Slecht geslapen vannacht! Ik werd ron een uur of vier ’s nachts wakker met pijn aan mijn pols en ben hierna niet meer in slaap gevallen. De bandage hebben ze gisteren wat anders gedaan omdat ik nog steeds opgezwollen vingers heb. Hierdoor heb ik geen steun meer aan de onderkant van mijn hand waardoor deze ’s nachts wat meer gaat hangen en hierdoor drukken de metalen pinnen weer meer tegen de spalk aan. Rond het middaguur kwam Anuj langs met de externe harde schijf van hem zodat we wat films konden over kopiëren. Hierna ben ik naar Electric pagado gelopen om even te lunchen en lekker een boekte te lezen in het zonnetje. Iets voor vier ben ik vertrokken naar Gaia (ander restaurant) waar we met Hari hadden afgesproken en maar meteen geklaagd over zijn collega die niet was komen opdagen gisteren. Hari zou de overeenkomst voorbereiden en kijken wat de opties waren als de eigenaar van de auto niet zou tekenen. Na de bespreking met Eddie gegeten die we een aantal dagen geleden daar ook al gezien hadden. Na het eten nog even bij de supermarkt binnengelopen waar Aakash en Abinesh werken. ’s Avonds nog op skype met Nick en het thuisfront gezeten.

 

Dag 124 – 28 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Gisteren een uur of vier geslapen en vannacht hooguit een paar minuten. Gisteren overdag geen last gehad maar vannacht was het weer zover. Vandaag toch maar even langs Ciwec om de bandage weer op de oude manier te laten aanbrengen. Ik was al vroeg op vanochtend dus maar eerst wat series gekeken en iets voor de middag ben ik naar Ciwec gegaan. Een van de zusters heeft even gekeken maar vond het noodzakelijk dat dokter Mahara zelf zou kijken. Ik moest dus om vijf uur terugkomen. Om één uur hadden we IMG 0186wederom een afspraak met Hari en dit keer ook met de eigenaar van de auto om eindelijk eens tot een overeenkomst te komen. Ik heb hem laten weten dat we om 1 uur bij Kathmandu Guesthouse zouden zijn en dit was goed voor hem. Een uur voor de afspraak belde hij op of we niet bij de KFC konden afspreken maar ik had net Abinesh, Aakash en Hari laten weten dat we bij Kathmandu Guesthouse bij elkaar zouden komen dus ik vertaalde Narayan Bhattarai dat ik zogenaamd niet wist waar het lag en dat het makkelijk was om bij het guesthouse af te spreken. Dit was weer goed met hem maar vijf minuten erna kreeg ik de volgende sms van hem ‘’We don’t com in Kathmandu Guesthouse we meet in KFC in Kings way’’. Hem maar weer gesmst dat ik bij Kathmandu Guesthouse zou wachten en niet bij de KFC. Vervolgens kreeg ik weer de sms terug ‘’No we meet in KFC at 1pm say urs friend knows the KFC’’  dus ik heb hem nogmaals vriendelijk verzocht om naar het guesthouse te komen. Volgende sms van hem: ‘’no problem we go in Khanikola police station there ok’’. Ik maar weer de achterlijke tourist uit gehangen en hem laten weten dat ik niet weet waar dat was. Inmiddels genoeg van het gezeik van hem en Hari gebeld dat Bhattarai weer spelletjes aan het spelen in. Na telefoontje van Hari was het toch weer Kathmandu Guesthouse dus daar ben ik iets voor 1 uur heen gelopen. Na een aantal minuten kwam Abinesh ook aanlopen en hij wist te vertellen dat we nu weer naar Dahding moesten gaan (politiestation waar de motor en de auto staan 40 km verderop). Ik dus maar snel een bus geregeld voor het geval we daarheen moesten gaan. Vijf minuten later hadden we hem weer zover om toch naar Kathmandu Guesthouse te komen maar weer vijf minuten later heeft Bhattarai Aakash laten weten dat hij wou afspreken bij de verzekeringsmaatschappij. Inmiddels hadden Abi en ik al wat koffie en wat te eten besteld dus ze moesten maar wachten. Hari de advocaat hebben we alvast naar de verzekeringsmaatschappij laten gaan zodat hij onze grote vriend Bhattarai kan opvangen. Na een half uur zijn we met de taxi naar het verzekeringskantoor gelopen en daar was niemand te bekennen. Aakash kwam een paar minuten later aanlopen en Hari was een bak koffie aan het drinken een stukje verderop. Via een van de medewerkers kregen we te horen dat meneer Bhattarai net was vertrokken. Hari heeft hem gebeld en na vele sms’jes en telefoontjes zaten we even later toch eindelijk om de tafel. Achteraf bleek dat meneer Bhattarai schrik had voor ons. Hij dacht dat we hem wouden opwachten en een flink pak slaag wouden geven wat hij overigens wel verdiend! Tijdens het gesprek kwamen we erachter dat de verzekeringsman twee weken geleden tegen ons had gelogen. Hij vertelde ons dat er tot maximaal 16.000 euro wordt vergoed voor de motor en maar 30% voor plastic onderdelen en 90% voor metalen onderdelen. Nu was het ineens 100% en met een maximum van 54.000 euro. Bhattarai bleef volhouden dat hij geen cent had om al het geld voor te schieten. Niemand geloofd hem (moderne kleding aan, Iphone en een privé auto die maar weinig mensen hebben hier) maar we kunnen het niet bewijzen. Het komt er dus op neer dat ik zelf alles moet voorschieten in de hoop dat ik het geld weer terug krijg van de verzekering die nou niet bepaald betrouwbaar is. Hari zou in ieder geval een overeenkomst opstellen naar de overeenkomst die we op het politieburea van Dhading nog moeten tekenen. Met Aakash en Abinesh zijn we gaan lunchen bij een restauratje op Durbar Marg. Inmiddels was het bijna vijf uur dus maar snel de taxi ingesprongen richting Ciwec. Daar de bandage opnieuw laten aanleggen door dokter Mahara en hierna weer de taxi gepakt naar ons appartement. Gedurende de avond enkele film’s gekopieerd van de harde schijf van Anuj, even naar de supermarkt geweest en Captain America gekeken op de laptop. Weer een lange vermoeiende dag gehad dankzij onze grote vriend Bhattarai die al weken spelletjes speelt om ons dwars te zitten. Iedereen heeft zin om hem een keer op te zoeken!

 

Dag 125 – 29 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanmiddag Two and a half men gekeken en ’s avonds naar de supermarkt gegaan. Ad en Shreija, twee Nederlanders die ook regelmatig in de supermarkt te vinden waren, hebben een zak drop voor mij achter gelaten! Morgen vertrekken ze weer terug naar Nederland. Abinesh maar een dropje laten proeven en hij heeft het twee seconde in zijn mond gehouden en daarna spuugde hij het uit. De meeste Nepalese vinden drop maar niks. Nilam (eigenaar Asian Heritage) en de zoon van 18 maanden vinden het overigens wel lekker.  Met Abinesh weer momo’s gaan eten bij het sherpa-restaurantje wat je overigens nooit zult vinden als je niet weet waar het is. Hierna op de bank gelegen en de film ‘’The Debaters’’ gekeken met een zak drop die op het einde van de avond al flink geslonken was!

IMG 0140

Dag 126 – 30 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Begonnen met wat afleveringen van Two and a half men. Hierna alle papieren uitgeprint voor de verzekering. Ze wouden mijn verzekeringspolis inclusief de voorwaarden nog zien die volledig in het Nederlands is. De kostenraming van Keram (BMW garage in Maastricht-Airport) wouden ze nog in het Engels hebben dus deze maar even vertaald en alles afgegeven. Rest van de dag weer wat afleveringen gekeken van two and a half men. Ben heeft nog een pizza voor mij gehaald bij La Dolce Vita en verder nog een aflevering van Ice Road Truckers in India gekeken. Drie vrachtwagenchauffeurs rijden vanuit Delhi naar het Himalaya gebergte. Een van hun had na een paar uur al twee ongelukken gehad en besloot op het einde van de dag om maar weer terug naar Amerika te gaan. De andere reden vloekend en vol schrik rond! Verkeer was voor ons heel herkanbaar haha!

 

Dag 127 – 31 januari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend belde de politieinspecteur Ben op dat we naar Dahding moesten komen voor de overeenkomst. Ook Aakash was gebeld door hem maar Hari was nog niet klaar met de overeenkomst. Gelijk Hari maar gebeld maar hij was niet bereikbaar. Tegen Aakash gezegd dat we vandaag niet naar Dhading gaan. Tegen de avond kwam ik terug in het appartement na wat boodschappen gedaan te hebben en toen belde Abinesh dat we een ‘’situation’’ hadden en dat we per direct naar Dahding moesten. Hij had al contact gehad met Hari en hij had ook tijd om mee te gaan. Abinesh zou me even later terug bellen en ik had geen flauw idee wat de ‘’situation’’ was. Wat bleek...meneer Bhattarai had de inspecteur gebeld wat hij wou vandaag perse naar Dahding. Hij probeert al weken alles zo snel mogelijk af te handelen zonder ook maar een klein beetje medewerking. Het enige wat hij wil is zijn auto uit het politiedepot halen en dit kan pas als de overeenkomst is getekend. Ben heeft in de tussentijd meneer Bhattarai maar eens gebeld want van hem horen we nooit wat. Van hem horen we alleen via de inspecteur, Abinesh of Aakash. Ben hem maar eens duidelijk gemaakt dat we morgenvroeg, wat er in eerste instantie met Hari hadden afgesproken, naar Dahding zouden komen. Bhattarai had echter een ‘’spoedje’’ en kon morgen niet en was overigens voor een week weg.  Zijn smoesjes kennen wij onderhand wel dus hem nogmaals verteld dat we er morgenvroeg pas zijn maar hij wou niet luisteren en hing op. Uiteindelijk hebben we na vele telefoontjes een afspraak gepland voor aanstaande zondag. Bleek Bhattarai toch geen week weg te zijn he! Wat een fucker. Een aantal uur geleden had Frank gebeld want hij was terug van zijn mountainbiketrip en wou wat gaan eten en eentje gaan drinken. No problem! Met Frank bij Roadhouse een pizza geweest eten en hier richting Sam’s Pub gelopen. Hier een paar biertjes gedronken en toen ik terug kwam van het pissen zag ik een oude bekende zitten. James, de man met het Yeti-verhaal zat twee stoelen verderop dus hem gedag gezegd. Ik had Frank tijdens het avondeten nog het yeti-verhaal verteld en wie kom je een paar uur later tegen...James! was een toeval dus James het verhaal nog maar een keer aan Frank laten vertellen. Frank dacht ook het zijne er van en was niet veel later weg. Tegenover mij zat een vrouwtje dat regelmatig mijn kant uit keek dus na de tweede keer pissen ben ik daar langs gaan zitten. Ze (Dikyi) was een Tibetaanse die in Lhasa woonde maar nu al drie jaar in Kathmandu woonde. Echt van die typische bolle wangetjes en met haar nog een tijdje gesproken en haar meteen voor morgen uitgenodigd om te gaan stappen. Rond 1 uur ’s nachts was ik weer terug en met Sjuul nog even op skype gezeten.

 

Dag 128 – 1 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Aantal afleveringen gekeken van two and a half men en vervolgens een kapper gezocht. Die van vorige keer was mij goed bevallen maar was gesloten. Een stuk verderop heb ik een andere gevonden dus daar naar binnen gelopen. Dit was de meeste vreemde knipbeurt ooit voor mij. Ze hadden geen tondeuze dus moest alles met de schaar gedaan worden. De manier van knippen heb ik nooit eerder gezien. Hij IMG 0151wist zich geen houding aan te namen en stond met zijn armen over mijn hoofd te knippen. Even later kwamen er twee politieagenten binnen met een geweer van een meter lang! Ze waren gelukkig ook weer meteen weg maar welke agent komt in godsnaam een kapperszaak binnen met een dik geweer. Na het knippen dat ondanks de onbehendigheid van de kapper toch nog goed was afgelopen heb ik het maar meteen laten uitwassen. Het wassen werd gedaan door de kapper inclusief twee dames en er was helaas geen warm water. Totale kosten 2,50 euro! Gedurende de middag had Ben al de Chili voorbereid want we hadden Aakash en Abinesh uitgenodigd om te komen eten. Om acht uur zelf maar even gegeten en daarna richting de supermarkt gelopen. Aakash en Abinesh zijn pas om 10 uur afgewerkt maar zo lang had ik dus geen zin om te wachten. Gisteren Dikyi en Frank gezegd dat als ze zin hadden dat ze naar de supermarkt konden komen zodat we van daaruit richting de kroeg konden lopen. Beide niet op komen dagen dus met Abi en Aakash richting het appartment gelopen. Beide hebben flink gegeten dus het viel in de smaak en Anuj kwam niet veel later ook binnen. Met zijn alle een filmpje gekeken en een biertje gedronken.

 

Dag 129 – 2 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Rond tien uur opgestaan en even later ging de telefoon. Dikyi was gisteren naar de ‘’Factory’’ geweest waar ze op mij had staan wachten. Ik had haar gemaild dat ze gisteren wel mee op stap kon en dat maar naar de supermarkt moest komen en dat we daarna waarschijnlijk naar de ‘’Factory’’ zouden gaan. In plaats van de kroeg zijn we dus naar ons appartement geweest maar goed had ze maar even moeten bellen. Hierna snel een bak koffie gedronken en naar de Ciwec kliniek geweest voor mijn wekelijkse controle. Alles ziet er nog steeds goed uit en over 2 weken worden de metalen pinnen verwijderd. Na de controle rustig op de bank gelegen en wat series gekeken, mijn reisblog weer even bijgewerkt en wat boodaschappen gedaan in Thamel. Rond acht uur belde Dikyi weer of ik zin had om wat te gaan drinken want ze hoefde morgen niet te werken. Ik wou het niet al te laat maken want morgen om 8.20 uur moeten we vertrekken naar Dahding om de overeenkomst te tekenen. Rond kwart voor negen was ik bij Sam’s pub en Dikyi was er niet veel later. Samen hebben we een paar biertjes gedronken rond het vuur waar ook nog wat Amerikanen zaten die op reis waren en een Australische, die ik a eerder gezien had, en een opschepper uit Bangladesh. De Australische(Luci) die langs mij zat stelde zich voor en ik vertelde haar dat we elkaar twee weken geleden al gezien hadden. Toen zat ze er nog met een Engelsman die high en dronken was en mijn bier omgestoten had. Toen kon ze het zich weer herinneren en hierna stelde de kerel uit Bangladesh zich voor. Hem had ik drie weken geleden al in de supermarkt gesproken maar hij kon het zich ook al niet herinneren. Nadat ik hem alles verteld had wat hij allemaal gezegd had en wie zijn vrouw was keek hij raar op. Hierna weer even gesproken met Luci en ze vertelde dat ze een baan aangeboden had gekregen vandaag. Twee weken geleden had ik dat ook al opgevangen dus ik vertelde dat ze dat twee geleden ook al zei toen keek ze ook al raar op. ‘’You’ve such an amazing memory! I never met someone with a better memory than you!’’ zei ze tegen mij. Ondanks de drank heb ik dus nog steeds een goed geheugen! Het waren dan wel twee verschillende banen maar dat ik mij nog alles kon herinneren vond ze niet normaal. De rest van de avond nog met Dikyi gesproken. Zij is vertaler voor een Chinees bedrijf (rare combinatie als je denkt hoe de relatie tussen Tibet en China is maar goed). Ze wou morgen wel meegaan naar Dahding om te luisteren en te helpen met het vertalen van het Nepalees. Na Sam’s pub zijn we naar ‘’Faces’’ lounge geweest om daar nog eentje te drinken waarna we vertrokken zijn.  

 

Dag 130 – 3 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend met Ben, Dikyi, Hari en Saroj (medewerker Asian Heritage) al vroeg naar Dahding vertrokken voor hopelijk tekenen van de overeenkomst. De bus had ik al gereserveerd dus na een telefoontje kwam deze eraan. Vooraf nog wat drinken en wat te eten gekocht IMG 0160en de advocaat was ook op tijd voor vertrek. In plaats van strak in het pak had hij zijn oude kleding en een petje op gezet. Ben en met name ik waren niet lekker van waarschijnlijk het eten van gisteravond. De heenweg (1,5 uur) was echt terror maar gelukkig na wat Nepalese medicijnen werd mijn maagpijn al snel minder. Eenmaal in Dahding moesten we nog even wachten voordat de eigenaar van de auto daar was. Hierna begon het bekvechten weer voor een uur of twee. Na wat telefoontjes van Hari naar de verzekering was dan toch alles duidelijk voor iedereen. Dikyi was ook mee om af en toe wat te vertalen. Hari kreeg van de tegenpartij te horen hoe hij het in zijn hoofd haalde om buitenlanders te helpen en niet zijn eigen volk. Wat Hari erop gezegd heb weet ik niet maar hem kennende zal hij ze wel hard hebben uit gelachen. Na al het gezeiver is Hari naar binnen gelopen om met de politiechef de overeenkomst te maken. De overeenkomst was uiteindelijk als volgt: De verzekering zal alle kosten voor de motor vergoeden zo niet dan is de eigenaar verantwoordelijk voor de betaling. Mocht de eigenaar niet kunnen betalen dan kunnen we zijn land, huis en overige eigendommen claimen.  Nadat iedereen zijn krabbel had gezet konden we weer naar buiten en tot mijn grote verbazing stond er een truck klaar voor de transport van mijn motor. Verbazing omdat de eigenaar dit geregeld heeft en ook betaald! Na drie weken zeggen dat hij geen cent heeft is dit dus wel even een verassing. Met een aantal mensen IMG 0164hebben ze de motor op de truck gezet wat nog niet meeviel aangezien de motor enkel op het achterwiel steunt. De motor moest dus grotendeels echt opgetild worden en deze weegt dik 200 kilo. Saroj is met de chauffeur van de truck meegereden naar de motorshop in Kathmandu en wij zijn er met de bus achteraan gereden. In Kathmandu Hari nog even afgezet en hem bedankt voor de hulp. Hierna snel doorgereden naar de motorshop maar deze was dicht. Pushpa (eigenaar van de motorzaak) even gebeld en een paar minuten later ging het hek open. Inmiddels hadden ze de motor van de truck geladen en niet zonder toeschouwers. Een man twintig kwamen toch even een kijkje nemen naar de motor en diverse mensen die per motor langs kwamen knepen in de remmen om even te gapen. Met een koevoet onder de voorkant van de motor werd de motor vervolgens binnen in de motorzaak gezet. Nu is het wachten op de verzekeringsman die nog even een foto moet maken voordat Pushpa met het vaststellen van de exacte schade kan beginnen. Aangezien we toch in de buurt van het verzekeringskantoor waren zijn we meteen binnen gelopen om de overeenkomst af te geven. Met een van de medewerkers afgesproken dat de verzekeringsinspecteur morgen langs zou komen bij de motorgarage zodat alles een beetje opschiet. Vandaag was helaas niet meer mogelijk aangezien de inspecteur niet in Kathmandu was. Vanuit de verzekering zijn we terug naar Thamel gereden en daar Saroj nog even bedankt voor alle hulp. Met Dikyi nog een bak koffie gedronken (kon het inmiddels weer hebben) en hierna naar het appartement gelopen waar we de film Ted nog hebben gekeken. Niet veel later werd Dikyi niet lekker dus haar maar op bed gelegd en ’s avonds nog even met het thuis op skype gezeten.

IMG 0181

Dag 131 – 4 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Tot bijna middag op bed gelegen en hierna wat gaan eten bij Electric Pagoda met Dikyi. De tomatensoep ging er nog in maar de club sandwich die ik had besteld heb ik grotendeels laten staan. Bij het afrekenen vroegen ze of er iets mis met het eten was aangezien het meeste was blijven staan. Dikyi inmiddels weer wat beter moest vanmiddag gaan werken dus van haar afscheid genomen en hierna samen met Abinesh de sleutels van de motor naar de motorzaak gebracht. Bij de supermarkt had ik even staan wachten op Abinesh en in de tussentijd werd ik weer niet lekker. Nadat we terug waren van de motorzaak ben ik maar weer op de bank gaan liggen in het appartement. Met Abinesh Deadliest roads en Top gear gekeken en toen hij weg was ben ik een paar uur in slaap gevallen. ’s Avonds nog even Two and a half men gekeken waarna ik met een pijnstiller in bed ben gekropen.

IMG 0145

Dag 132 – 5 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag rustig aan gedaan en wat series gekeken. Verder hele dag nog wat koppijn gehad maar dat was gelukkig redelijk goed te hebben. ’s Avonds met Abinesg nog momo’s geweest eten in een restaurantje.

 

Dag 133 – 6 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Na het ontbijt zat ik even op facebook en zag dat Merel had gepost of ik zin had om wat te eten bij Electric pagoda. Dit ligt een paar honderd meter verderop dus hier naar toe gelopen. Ze zat daar met een Uruguayaanse (Noelia ofzoiets was haar naam). Daar een paar uur gezeten waarna ze zin hadden in iets zoets. Ik had al gezien dat waar eerst Or2k zat nu een nieuw restaurant was geopend (’Friends’). Bij ‘Friends’ hebben we een paar uur gekaart en ondertussen wat gegeten en gedronken. We kregen zelfs een gratis glas rode en witte wijn aangeboden van Moshi (kerel uit Israel die daar werkt). Inmiddels al avond en Merel had gezien dat er een live optreden was bij Electric Pagado ter herinnering aan de geboortedag van Bob Marley. Ik had Aakash en Abinesh laten weten dat ik nog even bij de supermarkt zou langs komen. Tegen Moshi had ik gezegd dat ik bij Electric pagoda in twinig minuten zou zijn maar na 1,5 uur was ik nog in de supermarkt. In de supermarkt kwam ik een Amerikaanse tegen (Laura) die wel zin had om vrijdag mee op stap te gaan aangezien ze haar verveelde. Nummers even uitgewisseld en hierna ben ik terug naar Electric pagoda gelopen. De band was inmiddels volop bezig en Moshi was zijn veters aan het strikken. Ik kwam aanlopen en zei tegen hem ‘’en twintig minuten’’ waar hij toch mee kon lachen. Hij moest even terug naar het restaurant maar zou later op de avond weer terugkomen. Met Merel en Noelia nog relax gezeten en geluisterd naar het optreden onder het genot van Chicken Chili met een glas Jack! Dat smaakt toch weer een stuk beter dan die lokale troep die ze hier in Kathmandu verkopen. Toen het optreden was afgelopen kwam de verjaardagstaart tevoroschijn en alle gasten kregen een stukje. Ik dacht dat zal wel rommel zijn dus ik had maar een klein stukje gepakt. Bleek het erg lekkere chocolade taart te zijn! Rond half elf wouden we net vertrekken naar het appartement toen Moshi weer kwam aanlopen. Hij vroeg of we nog zin hadden in een drankje, waar ik geen moeite mee heb, dus zijn we weer naar Friends gelopen. Hier hebben we tot een uur of half drie gezeten en de nog aanwezige medewerkers werden dronken gevoerd. De wijn, grappa en Jack Daniels gingen er goed in waarvan we er een paar gratis kregen. Merel had nog een avecado meegenomen dus die hebben we maar opgegeten met wat zout en peper erop. Moshi was nog bezig met de uitstraling van het nieuwe restaurant en begon over het logo op de menukaart. Conclusie was dat het er goedkoop uitzag en toen wou hij de 3D-versie op de buitengevel laten zien die er een stuk beter uit zag. Het viel mij op dat Moshi zichzelf gebruikt had in het logo aangezien in het logo ook een kerel met krullen zichtbaar was. Hem dus maar even voor lul gezet wat hij wel kon waarderen. Moshi was met zijn medewerkers verder nog bezig dat ze niks mochten zeggen over deze avond omdat de drank schijnbaar niet gratis mocht worden weg gegeven dus ik zei al ‘What happens at Friends, stays at Friends’. Moshi keek meteen op en wou het als slogan gaan gebruiken voor het restaurant.  Merel en ik zijn om half drie met Moshi mee gegaan want Moshi wou nog een fles wijn opentrekken bij hem thuis. Eenmaal aangekomen kwam de hond al aanlopen die een erg mooie vacht had en zeker gezien zijn leeftijd van 12 jaar. Binnen hadden ze een heater staan wat erg lekker was na 3 maanden zonder verwarming! In de woonkamer nog wat gepraat, gelachen, gedronken, voetbal gekeken, rijst met champignonsaus gegeten en uiteindelijk ben ik iets voor 6 uur op de bank in slaap gevallen. Moshi lag tegen een poef aan te slapen en Merel die al erg moe was lag al een aantal uur langs de hond te slapen! Een uur later was ik weer wakker en Moshi was ook niet veel later wakker. Hij liep naar zijn bed en we mochten de overige slaapkamers ook wel gebruiken. Gezien het weer licht was heb ik Merel maar even wakker gemaakt die inmiddels was verplaatst naar de andere bank en iets na half acht zijn we terug naar Thamel vertrokken. In het appartement ben ik maar weer snel in bed gekropen voor een paar uur want ik moet over een aantal uur er weer uit. Visum moet weer eens verlengd worden vandaag.

 

Dag 134 – 7 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Iets voor één was ik weer wakker en snel mijn kleding aangetrokken en de taxi in gesprongen richting het iimmigratiekantoor. Het visumformulier weer laten invullen en nadat ik deze had afgegeven kon ik weer terug naar Thamel. Duurt meestal 2-3 uur voordat je je visum krijgt tenzij je 15 euro smeergeld wilt betalen want dat kan het ineens in een kwartier! In de tussentijd de verzekeringskerel gebeld want hij is afgelopen maandag niet komen opdagen en gisteren ook weer niet. Vandaag zelf dus maar eens gebeld en hem maar duidelijk gemaakt dat hij er morgen om 10 uur moet zijn. Verder nog even Two and a half men gekeken en hierna weer terug naar het immigratiekantoor om mijn paspoort met nieuw visum op te halen. Iets na zes kreeg ik een sms van Merel dat ze flink ziek was, ze lag kotsend in bed. Ik had inmiddels honger en ben Thamel ingelopen. Onderweg Merel nog even gebeld om te vragen of ik wat kon doen. Ze kon wel wat te eten gebruiken en ze had wel ‘zin’ in wat naan (brood) zodat ze toch weer wat in haar maag had. Ze klonk behoorlijk lamlendig aan de telefoon dus maar even bij de apotheek binnen gelopen en wat medicijnen tegen braken gekocht en hierna in het restaurant nog wat naan gepakt. Even later stond ik bij de receptie van haar guesthouse maar ze nam de telefoon niet op. De eigenaar heeft nog een paar keer op de deur geklopt maar ze deed  niet open. Ik moest zelf nog maar een keer proberen want anders kreeg hij commentaar van haar dat hij haar stoort. Als ik dat zou doen was het minder erg. Ze deed niet open en nam de telefoon ook niet op. Ze zal wel in slaap gevallen zijn dus ik heb de medicijnen en de naan onder de deur geschoven. Hopelijk knapt ze snel weer op. Hierna naar Tom and Jerry’s gelopen want daar waren Ben en Tobias (Duitser die stage loopt voor Asian Heritage). Hier wat gegeten en hierna weer direct doorgelopen naar de supermarkt waar ik met Aakash en Abinesch nog een paar uur gesproken heb. Rond een uur of negen was ik weer terug in het appartement waar ik wat afleveringen van Two and a half men heb gekeken en mijn reisblog, onder genot van vastelaovend muziek, heb bijgewerkt.

 

Dag 135 – 8 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Om 10 uur was ik bij de motorgarage en de verzekeringsinspecteur liet per sms weten dat hij een klein half uurtje later zou aankomen. Iets voor elf uur was hij er pas en toen heeft hij wat foto’s gemaakt en de motor eens goed bekeken. Rond twaalf uur was hij klaar en hij zou mij aanstaande maandag laten weten of de motor gerepareerd moet worden of dat ze een nieuwe tweedehande motor kopen. Gezien de hoeveelheid werk en de kosten hopelijk de laatste optie anders zit ik minimaal een maand langer in Kathmandu. Abinesh was ook even meegeweest en met hem gaan lunchen op Durbar Marg waar Aakash ook werkt. Hem dus ook maar even laten weten dat we vlakbij IMG 0193waren en vijf minuten later was hij er ook. Na de lunch terug naar het appartement gegaan om de kostenspecificatie eens bij te werken. Als ik de kosten van het ongeluk niet meereken zit ik nu op gemiddeld 25 euro per dag. Verwachting was ook tussen de 25 en 30 euro per dag gemiddeld dus ik lig op schema. De kosten om mijn motor te transporteren naar Bangkok en Zuid-Afrika zal het gemiddelde straks wel wat omhoog stuwen. De gedetaileerde kostenspecificatie zal ik op het einde van de reis nog wel online zetten zodat mede-reizigers ook eens kunnen kijken hoeveel ze moeten rekenen voor een motorreis. Iets voor vijf uur ben ik naar de Ciwec kliniek gegaan voor mijn wekelijkse afspraak. Alles zag er wederom goed uit en voor 19 februari een afspraak gemaakt om de metalen pinnen eruit te halen. Hiervoor hoef ik niet naar het OM ziekenhuis maar dit kan gewoon bij Ciwec zelf gedaan worden. Met een beetje geluk kan ik er nog wat opnamen van maken voor in de video.  Eenmaal terug in het appartement lag Aakash te pitten op de bank. Hij werkt inmiddels anderhalve maand van ’s ochtends een uur of 8 tot en met bijna 10 uur ’s avonds en dat 7 dagen per week. Vandaag had hij even een paar uur niks te doen dus kwam hij even langs. Nog even wat afleveringen van Two and a half men gekeken en daarna naar de supermarkt gelopen waar we met Aakash en Abinesh richting de Reggea bar zijn gelopen waar we onderweg nog Laura en nog een kerel tegenkwamen. Samen zijn we naar binnen gelopen waar de beste band (Cobweb) Grouppic feb 2013speelde die ik ooit in een kroeg heb gezien! Ze speelden bekende nummers van onder meer Guns N’roses, Queen, Metallica, Rage against the machine maar ook Bob Marley! Tijdens de pauze kwam er nog een goochelaar op het podium die even wat kaarttrucjes deed waar Abinesh ook even aan mee deed. Hij moest een kaart in gedac hten houden, de kaart noemen welke hij in gedachten had en daarna opende de goochelaar zijn kaartenpak waar de genoemde kaart als enige achterstevoren zat. Ben had geen zin om in de ‘herrie’ te staan in de kroeg dus hij was na een tijdje naar buiten gelopen waar hij het aan de stok kreeg met een riksjachauffeur / drugsdealer die hem lastig viel. Ben had hem een knal gegeven waarna hij met drie vrienden terug kwam en ze gooiden stenen richting Ben. Gelukkig voor de rest niks gebeurd.

 

Dag 136 – 9 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend weer lekker uitgeslapen en ’s middags belde Aakash die zijn eerste vrij ochtend/middag had in anderhalve maand.  Met hem IMG 0219zijn er eerst bij Electric Pagoda gaan eten en daarna hebben we nog bij Helena’s restaurant op het dakterras gezeten waar het uitzicht echt super was. Hier hebben we nog even de zonsondergang gekeken (tussen 5 en 6 uur gaat de zon onder achter de bergen) waarna we weer zijn vertrokken. Aakash moest weer werken in de supermarkt en ik heb in het appartement wat afleveringen van Two and a half men gekeken. Hierna richting de supermarkt gelopen om met Ben, Aakash en Abinesh wat noodles te eten. ’s Nachts heb ik de film ‘Les Miserables’ nog gekeken die bijna 3 uur duurt maar wel een aanrader!

 

Dag 137 – 10 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Wat op internet gezeten, wat series gekeken, even naar de supermarkt geweest, hamburgertje gegeten, wat Chinezen een gelukkig nieuwjaar gewenst (jaar van de slang), autobiografie van Steve Jobs gelezen en even op skype gezeten vandaag.

 

Dag 138 – 11 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Na het uitslapen wat series gekeken en gewacht op een telefoontje van de verzekeringsmaatschappij die maar niet kwam. De verzekeringsmaatschappij zou wat laten weten of de motor gerepareerd of vervangen gaat worden maar in Nepal zijn ze niet bepaald snel. ’s Avonds met Abinesh en Aakash in de supermarkt rond gehangen waar nog een stel Chineesjes langs kwam met een bril zonder glazen. Stond mij trouwens ook erg goed!

 

Dag 139 – 12 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Wederom gewacht op een telefoontje van de verzekering en op het einde van de middag een afspraak gemaakt voor morgen. Verder goed nieuws via de mail. De Nederlandse verzekeringsmaatschappij heeft bijna alle schade vergoed van mijn ongeluk in India. Ik heb ze diverse malen gebeld of het appartement ook vergoed zou worden en ze bleven nee zeggen. Volgens de uitkeringsspecificatie hebben ze het gelukkig wel vergoed! Weer een flinke meevaller en aangezien ik nog twee maanden langer moet blijven zullen zij deze periode ook wel vergoeden. In ieder geval bijna kosteloos in Nepal kunnen verblijven. Enkel de transportkosten van mijn motor (India naar Nepal), reparatiekosten motor, onderdelen motor, belasting en steekpenningen van de pakketjes en wat kleine overige kosten worden niet vergoed. Eerste ongeluk in ieder geval volledig afgehandeld en nu de volgende!

 

Dag 140 – 13 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanmiddag gesprek gehad bij de verzekeringsmaatschappij. Ik dacht dat ze een besluit hadden genomen of dat de motor gerepareerd of vervangen zou worden maar niet dus. Ze hadden de berekening gemaakt van de reparatiekosten en wat tweedehandse motoren opgezocht op Engelse en Amerikaanse sites. Probleem is natuurlijk de BPM (tegenwoordig de CO2-heffing) die in deze prijzen niet in inbegrepen. De inspecteur vroeg wat mijn voorkeur had en dat is natuurlijk een nieuwe tweedehandse motor. Dit is voordeliger, sneller en gemakkelijker te regelen voor mij maar ook voor de verzekeringsmaatschappij. Het eigendom van de beschadigde motor zou dan naar de verzekeringsmaatschappij moeten gaan. Probleem voor hun is dat ze dik 200% belasting moeten betalen als ze een buitenlandse motor willen importeren. Ze zouden mij morgen tussen drie en vier uur bellen dus we wachten weer af. ’s Avonds met een paar man richting Avinesh zijn appartement gegaan om daar de Champions League wedstrijd Real Madrid tegen Manchester United te kijken. Echt apart om in een stad te lopen waar ze regelmatig zonder stroom te zitten. Het was echt pikkedonker en je moet goed uitkijken waar je loopt hier. De wedstrijd begon hier om half twee ’s nachts dus in de tussentijd wat gekaart en wat video’s gekeken met wat flessen whisky erbij. Rond half drie was de wedstrijd afgelopen en heeft Abinesh mij weer terug naar het appartement gebracht.

 

Dag 141 – 14 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Gedurende de dag gewacht op het telefoontje van de verzekering. In de tussentijd wat afleveringen van Two and a half men gekeken waar ik inmiddels op het einde van seizoen negen ben. Iets na vier had ik er genoeg van aangezien ze weer hun afspraken niet nakomen. Ik heb mijn spullen gepakt en ben richting hun kantoor vertrokken. Een van de medewerkers eens duidelijk laten merken dat ik in deze spelletjes geen zin heb. Ze schrok van mijn reactie en ik moest niet zo dominant zijn. Ze gaf haar excuses voor hoe het gelopen was en daarna hebben we een goed gesprek gehad. Ze zou morgen alles regelen en ons binnenkort bellen om alles af te handelen. De inspecteur had verder vandaag een bijeenkomst gehad met de directie maar ze konden het nog niet eens worden aangezien het een uniek geval is (buitenlandse motor). Ze hebben nu aanstaande zondag een gesprek met het overkoepelend verzekeringsorgaan of iets dergelijks. Dus wachten tot zondag nu. In de tussentijd Keram, ADAC en thuis even gemaild om wat informatie in te winnen over mogelijk overschrijven van de motor, benodigde documentatie voor mijn carnet de passages (motor paspoort) en of mijn beschadigde motor nog enige waarde heeft voor de motorgarage (mocht ik de motor mogen houden). Op de terugweg even op het kantoor van Aakash lang geweest. Aangezien het vijf uur was geweest zijn we maar meteen wat gaan eten op het dekterras een stuk verderop. ’s Avonds nog wat series gekeken, even naar de supermarkt geweest, Gladiator op tv gekeken en een stukje van Ajax tegen Steaua Boekarest gekeken. Eerste doelpunt in de herhaling gezien en na het tweede doelpunt deed internet niks meer. Gezien het al laat was ben ik maar gaan slapen.

 

IMG 0211

 

 

Dag 142 – 15 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Paar afleveringen gekeken van Two and a half men en rest van de middag mijn reisblog bijgewerkt en een boek gelezen. ’s Avonds met Tobias (afstudeerstage bij Asian Heritage) bij Or2k geweest eten en hierna richting Sam’s bar gelopen om daar nog wat te drinken. Aakash is vandaag met zijn collega’s vertrokken voor een uitje buiten Kathmandu dus nog even gesmst hoe het was. Ze hadden een aantal uur vertraging gehad dus ze zaten rond 9 uur nog steeds in de bus. Tobias moest morgen vroeg op dus zijn we rond half tien al vertrokken en heb ik nog de film Chicago gekeken op de laptop.

 

Dag 143 – 16 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Wederom een paar afleveringen van Two and a half men gekeken en hierna de video maar weer eens opgepakt. Ligt al een heel tijdje stil terwijl het eigenlijk niet zo heel veel werk meer is. Vandaag de muziek en wat foto’s toegevoegd en hopelijk is de eerste aflevering binnenkort klaar. Hierna naar de supermarkt geweest en meteen wat noodles gegeten met Aakash. Rest van de avond een boek gelezen en rond middernacht nog even op facebook gezeten. Had namelijk een post geplaatst voor goede nummers voor in de video. Hiervan een aantal nummers beluisterd maar internet was erg traag.

 

Dag 144 – 17 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Wederom een dagje in het appartement gehangen en gewacht op nieuws van de verzekering. Tegen vier uur wist ik weer hoe laat het was. Weer laten ze niks weten dus maar begonnen met bellen en sms’en en van de inspecteur kreeg ik een sms terug dat hij nog geen nieuws had. Ik vraag me af of ze uberhaupt wel een meeting hebben gehad vandaag. ’s Avonds wederom noodles met een blik tonijn gehad (verassend goede combinatie!) in de supermarkt, boekje gelezen en op skype gezeten.

 

Dag 145 – 18 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Gisteren had Abinesh al gezegd dat de verzekering vandaag gesloten zou zijn vanwege een van de vele nationale feestdagen. Voor de zekerheid toch maar even naar het kantoor van Asian Heritage gelopen en Sonil (een van de medewerkers) laten bellen. Verzekeringskantoor was inderdaad vandaag gesloten maar ook morgen vanwege een staking. Schiet lekker op zo, al meer dan twee weken aan het wachten op de verzekering en ik krijg er echt de schijt van! Rest van de dag een boek gelezen, wat op de internet gezeten en Aakash en Abinesh opgezocht in de supermarkt. Voor morgen de wekker gezet op 12 uur. Ja mensen, voor 12 uur moet ik de wekker zetten want ik lig regelmatig nog tot een uur of 1 op bed!

 

Dag 146 – 19 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend rond 10 uur belde de Ciwec-kliniek om te vragen of de afspraak om de pinnen te verwijderen verplaatst kan worden naar morgenmiddag om 5 uur. Die dag maakt ook niet meer uit dus ingestemd met het verplaatsen van mijn afspraak. Zal wel komen door de staking waardoor er vandaag geen voertuigen rijden. Dokter Mahara werkt op meerdere plaatsen en zal daarom wel op een werkplek willen blijven. Vanmiddag Top gear gekeken op de laptop en even mijn reisblog bijgewerkt. Gedurende de middag sms’te Laura, die ik was tegen gekomen in de supermarkt, of ik zin had om wat te gaan eten deze week. Vanavond was echter niet mogelijk maar niet veel later was haar planning uitgevallen. Om half acht hadden we afgesproken in Patan bij het Spaans restaurant El Meditereano. De taxichauffeur wist het niet te liggen want het probleem is dat ze hier geen adres gebruiken maar enkel het gebied aangeven. Je moet dus zelf even zoeken in het gebied waar het ligt. De taxichauffeur heeft enkele mensen gevraagd daar in de buurt en niet veel later hadden we het gevonden. Laura zat al binnen in het restaurant wat er voor de verandering weer eens modern uit zag. Het eten was echt super! Ik denk het beste wat ik heb gehad sinds ik ben vertrokken in Nederland. De eigenaar kwam regelmatig even langs met andere gerechten die we mochten proberen en achteraf kregen we nog Raksji (rijstwijn met veel alcohol). Laura’s naam klinkt Nederlands (achternaam is Peters) maar ze komt oorspronkelijk uit Chicago, Verenigde Staten. Ze studeert momenteel aan twee universiteiten tegelijk. Eentje in de Verenigde Staten en een in Zuid-Korea, voor laatstgenoemde is ze nu via de Verenigde Naties haar scriptie aan het schrijven en daarvoor doet ze onderzoek in Nepal. Ze is al sinds december in Kathmandu en vertrekt 2 maart weer richting Seoul, Zuid-Korea. 3 maart wordt ze 27 jaar en ze wil op 1 maart nog haar verjaardag vieren in Kathmandu en dan moest ik ook maar komen. Rond half elf de taxi weer terug gepakt naar Thamel en op de terugweg sms’te ze al dat we binnenkort nog maar een keer moesten afspreken. ’s Nachts de wedstrijd Arsenal tegen Bayern München gekeken.

 

Dag 147 – 20 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Wederom naar het verzekeringskantoor gegaan zonder afspraak want het gaat erg traag daar. Dit keer kreeg ik te horen dat de motor gerepareerd moest worden omdat het onmogelijk zou zijn om de beschadigde motor te importeren in Nepal wat natuurlijk de grootste onzin is. Met de vrouw van de verzekering, die het toch al niks van ons moet hebben, een discussie gehad. Ik zei haar dat het ongelooflijk is dat
 ze de motor willen gaan repareren en toen kreeg ik ook nog te horen dat de importbelastingen niet betaald zouden worden. Afgelopen keer hebben we 46% importbelasting overde waarde van de onderdelen moeten betalen. Ze bleef erbij dat het niet mogelijk was en na een tijdje ben ik weg gelopen want in deze onzin heb ik geen zin in. Abinesh was er ook bij en ik zei ‘’Fuck it, let’s go’’ en op de weg naar buiten heb ik volgens mij nog een stoel over de grond heen geflikkerd. Weken zijn ze aan het zeggen dat alles betaald gaat worden en nu begint het gezeik. Zelfs de directeur van de verzekering heeft ons nog verteld dat we ons geen zorgen moesten maken want ze zouden de beste Pinnen Johanverzekeringsmaatschappij ter wereld willen zijn voor ons. We waren te gast in Nepal en zouden volgens hem 100% gegarandeerd ons geld krijgen. Buiten aan de telefoon Hari (advocaat) de situatie uitgelegd maar hij kon deze week weinig doen aangezien hij buiten Kathmandu was. Met Abinesh terug naar Thamel gegaan en even in het appartement geweest voordat ik mijn afspraak had bij Ciwec om de pinnen uit mijn pols te halen. Iets voor vijf uur was ik daar en doktor Mahara stond al klaar met een tang in zijn hand en een grote grijns op zijn gezicht. De hele week al grappen liggen maken dat ik op een stokje moest bijten en dat daarna de pinnen eruit getrokken worden zonder verdoving! Eenmaal in de behandelingskamer werd het verband eraf gehaald en de korst werd er met een pincet afgetrokken. Inderdaad zonder verdoving pakte de dokter zijn tang en begon te eerst wat te draaien aan de metalen pin en daarna langzaam te trekken. Eenmaal eruit begon ik te lachen en de verpleegkundige die erbij stond vroeg waarom ik aan het lachten was en of het geen pijn deed.  Ik voelde het amper en bij de tweede pin hetzelfde verhaal. Ben was ook mee om alles even vast te leggen op video. De metalen pinnen had de dokter inmiddels in de prullenbak gedaan maar die wou ik toch graag hebben als souvenir. Hierna werden nog röntgenfoto’s gemaakt en die zagen er allemaal goed uit. Na een klein half uurtje stond ik alweer buiten! In de supermarkt Abinesh en Aakash de video laten zien. Ook even bij Asian Heritage binnen gelopen waar Nilam ook was. Hun de video ook even laten zien en ze waren allemaal onder de indruk! Eenmaal in de supermarkt heeft Aakash een restaurant gebeld voor wat eten. We hadden twee porties momo’s besteld maar toen we de tas kregen met eten bleken er drie bakjes in te zitten. Aakash lag dubbel van het lachen want het was een grote bak met Chowmein. Even later kwamen er twee Nederlanders de supermarkt binnen (Daan en Lotte) en met hun zijn we aan de praat geraakt. Ze hadden zin om wat te gaan drinken en dus hebben we ze meegenomen naar Sam’s bar. Daar nog de rest van de avond om het vuurtje gezeten. ’s Nachts nog de wedstrijd AC Milan tegen Barcelona gekeken die verassend eindigde in 2-0.

 

Dag 148 – 21 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

De dag begonnen met een aantal afleveringen van Two and a Half men. Hierna wat mailtjes gestuurd naar de ADAC, Keram en de Nepalese Douane. Op de site van de douane kwam ik nog een Engelstalig document tegen met de regelgeving omtrent import en export van goederen. Deze maar doorgespit en wat blijkt... onderdelen bestemd voor reparatie zijn belast met 5% in plaats van 46% belasting! Hebben ze ons lekker opgelicht de afgelopen keer! Dit nieuwtje maar niet aan de verzekering doorgeven want dan wordt de optie om de motor te repareren alleen maar voordeliger. Rest van de avond wat Europa League voetbal gekeken en met Sjoerd nog 1,5 uur op Skype gezeten. Was weer een tijdje geleden dus hadden veel te bespreken.

 

Dag 149 – 22 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Tot een uur of half drie in bed gelegen wat volgens mij een nieuw record is. Hierna wat op internet gezeten waarna Merel sms’te dat ze weer terug in Thamel was. Met haar bij Gaia wat gaan drinken en nadat ze wat souvenirs gekocht had zijn we even gedag gaan zeggen bij Aakash in de supermarkt. Ben belde even later dat Julien en Lea (Duitsers),die we in Iran waren tegengekomen, waren aangekomen bij ons appartement en dat ze de verdieping boven ons zaten. Met hun zijn we wat gaan eten bij Or2k en hierna zijn we samen met Abinesh en Aakash richting de Reggae bar gelopen. De muziek was weer super en het ging helemaal los daarbinnen. De meeste van ons zaten aan de whisky en rond twaald uur was het gedaan met de pret. Julien, Lea en Ben zijn naar huis gegaan en ik, Aakash en Abinesh zijn naar de factory gelopen waar ik ze nog heb getrakteerd op een glas Jack Daniels. Abinesh kreeg hem niet op en zat na een minuut of twintig rustig op een bank te kijken. Aakash en ik zijn nog even door gegaan en iets na 1 uur was de pret daar ook over. Ik had nog met Jeroen afgesproken om te skypen maar gezien mijn ‘’conditie’’ heb ik dit maar achterwege gelaten. Volgens mij lag ik binnen vijf seconde te slapen.

IMG 0498

Dag 150 – 23 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Rond half twaalf belde Abinesh of we iets voor twee uur bij de bioscoop konden zijn. Ik had geen kater van gisteravond maar ik voelde mij wel een beetje licht in mijn hoofd. Na het douchen en een kom cornflakes ging het wel weer. Met een man of zes zijn we naar ‘’A good day to die hard’’ geweest en op internet was de film niet echt goed beoordeeld. Misschien omdat ik lage verwachtingen had vond ik de film toch wel aardig. Hierna zijn we naar een restaurant gelopeb in de buurt van New Road waar ik Chicken Chili, chili momo’s, pizza en een stukje burrito heb gehad. Met Aakash ben ik vervolgens eerst naar zijn kantoor gelopen (yeti travel) waar hij nog maar dingetjes moest regelen. Hierna doorgelopen naar de supermarkt waar na een tijdje Ben, Lea, Julien, Merel en haar moeder kwamen binnenlopen. Eenmaal terug in het appartement hebben Ben en ik bij Julien en Lea in het appartement gezeten om hun foto’s en video’s van de reis te bekijken.

 

Dag 151 – 24 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Half twaalf sms’te Laura of ik zin had om te gaan lunchen. No problem, maar ik moest nog wel even douchen en dat duurt wel even. Ik had het verband eraf gehaald en ben twintig minuten bezig geweest om mijn pols schoon te maken van al het vuil en een dikke laag oud vel. Hierna Thamel ingelopen en even gewacht bij Or2k totdat Laura er was. Ze was nog even aan het shoppen en toen ze er eenmaal was zijn we richting Electric Pagado gelopen om daar wat te gaan eten. Hier een uur of twee gezeten en de meest rare onderwerpen zijn langs gekomen maar was wel lachen. Ze wilt vrijdag haar verjaardag gaan vieren maar ze zocht nog een goede plek. Met haar naar ‘’Friends’’ gelopen want dat leek mij wel een leuke plek voro haar en daar kwamen we Moshe tegen. Van hem kregen we weer gratis wijn en gratis chocolate fudge die echt te lekker is (enkel de chocolate balls bij Or2k zijn beter). Laura vond het ook een geschikte plek dus ze zou het binnenkort reserveren zodra ze winst hoeveel personen er zouden komen. Ze was nog niet klaar met shoppen dus zijn de Thamel nog doorgelopen op zoek naar wat souvenirs. We kwamen bij een klein winkeltje uit (1,5 meter breed en 4 meter diep ofzo) waar Pashmina sjaals worden verkocht. We raakten aan de praat met de eigenaar en die had een zoon met hersenkanker. Hij liet wat foto’s zien en begon te janken. Hij had zijn huis moeten verkopen om alle ziekenhuisrekeningen moeten betalen en hij had op het punt gestaan om een van zijn nieren te verkopen. Uit nieuwsgierigheid toch even gevraagd hoeveel je voor het verkopen van een nier krijgt hier en dat bleek circa 9.000 euro te zijn. We kregen van hem gratis een kopje thee en een opbergzakje die zijn vrouw maakt. Ik denk dat we hier bijna een uur hebben gezeten en hierna zijn we naar Helena’s gelopen. Hier hebben we op het dakterras de zonsondergang nog even bekeken met een bakkie pleur erbij. Verder nog even bij Pilgrims bookshop binnen gelopen waar Laura mij het boek ‘’Three cups of tea’’ gaf die ik maar eens moest lezen. Was volgens haar een aanrader echter het ‘’waargebeurde’’ verhaal wordt steeds meer in twijfel getrokken. Ben had al gesms’t want hij had met Julien en Lea afgesproken om bij Mitho te gaan eten. Met Laura dus naar ons appartement gelopen om daar even de spullen te droppen want we hadden inmiddels een aantal tassen vol. Met Ben, Julien en Lea zijn we naar Mitho gelopen waar we lekker hebben gegeten. Lea en Julien hebben daar een momo cooking class geboekt.  Ben is met Lea en Julien nog even naar de supermarkt gelopen en ik ben met Laura terug naar het appartement gelopen. Ze moest morgen vroeg op want ze vertrekt naar de grens met India voor een interview voor haar scriptie. Woensdag zou ze weer terugkomen en dan konden we wel weer wat afspreken. ’s Avonds nog een aflevering van Boardwalk Empire gekeken en weer wat gelezen in het boek van Steve Jobs.

 

Dag 152 – 25 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend de verzekeringsmaatschappij in Nepal laten weten dat reparatie van mijn motor onmogelijk is in Nepal. Ik heb Keram (BMW-dealer) gemaild en volgens hun kan de motor alleen door een officiële dealer gerepareerd worden aangezien speciael gereedschap en IMG 0102computers nodig zijn. Met de inspecteur van de verzekering afgesproken dat ik om 4 uur even langs zou komen om alles uit te leggen. In de tussentijd mijn reisblog weer even bijgewerkt en vervolgens de taxi gepakt naar de verzekering. Hier vervolgens het verhaal uitgelegd en de inpecteur wil de situatie nu weer eerst overleggen met een van de boardmembers. Natuurlijk was deze weer niet te bereiken maar hij zou aanstaande donderdag of vrijdag een afspraak maken met hem waarbij ik dan ook aanwezig kon zijn. Het hele verhaal weer met mijn telefoon opgenomen zodat ik altijd iets achter de hand hebt want je weet maar nooit hier in Nepal. Vervolgens richting Durbar Marg gelopen waar Aakash werkt. Na bijna een uur wachten met hem richting Thamel gelopen om bij Road House een pizza te eten. ’s Avonds met Aakash nog een stuk van de film Django Unchained gekeken want deze heeft hij nog steeds niet helemaal gezien. Verder boekje gelezen en een aflevering van Boardwalk Empire gekeken.

 

Dag 153 – 26 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Om half elf had ik met de eigenaar van de auto afgesproken bij het Nepalese verzekeringskantoor om de cheque op te halen. Ik was precies op tijd daar en meneer Bhattarai was ietsje later. Bij de ingang van het kantoor stond een grote tent waar ze op het punt stonden om een bloed donatie programma te starten waar alle medewerkers aan deelnemen. Uiteindelijk kreeg Bhattarai de cheque van de verzekering en kreeg ik van Bhattarai een cheque waarmee ik het geld, over drie dagen, bij de Standard Chartered bank kon ophalen. Iets voor de middag was ik weer terug in het appartement en heb vrijwel meteen het boek van Steve Jobs gepakt en ben richting Electric Pagoda gelopen om daar de middag door te brengen. Hier een aantal uur gezeten en tijdens het lezen nog wat gegeten. Hierna nog wat in Thamel rondgelopen waarna ik Julien tegen kwam. Met hem ben ik meegelopen naar Asian Heritage want hij, Lea en Ben gaan een trekking maken in het Annapurna gebied. Met hun en Tobias (Duister die stage loopt bij Asian Heritage) zijn we wat gaan eten in het lokale Sherpa restaurantje. Hier hebben we lokaal gestookte alcohol gehad, tongba ‘’bier’’, momo’s, gefrituurde kaas of iets dergelijks, frieten en volgens mij een soort garnalenkroepoek ofzo. De sherpa heeft zowat de hele avond bij ons aan tafel gezeten (zelf is hij zoals hij altijd zegt ‘’maar drie keer op de top van de Everest geweest’’). Na het avondeten hebben de avond nog doorgebracht in het appartement van Lea en Julien (verdieping boven ons appartement).

 

Dag 154 – 27 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag het boek over Steve Jobs uitgelezen die bijna 600 pagina’s telt. Hierna nog Two and a half men gekeken en een aflevering van Top Gear. Inmiddels weer bijna avond en de was opgehaald een stukje verderop. Eenmaal in het appartment kwam ik erachter dat alles ontzettend stinkt naar wasmiddel. Volgens mij hebben ze 3 liter gebruikt voor een draagtas vol met was. Morgen maar even gedurende de dag buiten hangen zodat de geur er een beetje uitgaat. Verder had ik mijn witte shirtjes even uitgelegd op het witte dekbed en daar zag ik, zoals verwacht, dat mijn shirtjes niet bepaald wit meer zijn maar steeds meer richting de kleur van het vuile water gaan hier. Gedurende de afgelopen dagen met Laura flink liggen sms’en. Zij was afgelopen maandag vertrokken naar de grens met India en ze is vandaag weer terug gekomen. Ze was echter ziek geworden gisterenavond en was vandaag ook nog niet helemaal fit. Tegen de avond wou ze toch langs komen maar even later vroeg ze of ik langs wou komen bij haar in het appartement. Onderweg bij Or2k nog even wat chocolate balls gepakt als medicijn voor haar en vervolgens in de stinkende taxi gestapt richting Patan (andere kant van de stad). Toen ik eenmaal in de buurt was kwam ze mij buiten even oppakken (geen exacte adressen in Nepal). Eenmaal binnen in de woonkamer gaan zitten waar ook haar kamergenoten Myo (Thaise) en Yuko (Nepalese) zaten. Verder was Kevin (Amerikaan) op bezoek daar en later op de avond kwam Hoël (Fransman)nog binnen wandelen. Ze zitten daar in een mooi ruim appartement met drie slaapkamers en een gezamelijke woonkamer, keuken en badkamer. De huisgenoten van Laura hebben als verassing, omdat ze aanstaande zaterdag vertrekt en de dag erna jarig is, een zoektocht met hints door het hele huis georganiseerd. Na alle hints te hebben opgelost kwam ze uiteindelijk bij een, onder haar matras verstopte, foto van hun alle uit. De rest van de avond veel gelachen want het zijn me allemaal een paar figuren daar! De meest rare gespreksonderwerpen kwamen voorbij inclusief psychologische analyses van alle personen. Iets voor twaalf weer vertrokken want Laura was nog steeds niet helemaal fit en wou onder de dekens kruipen. Eenmaal terug in het appartement nog even een aflevering van Boardwalk Empire gekeken waarna ik ook in bed ben gekropen.

 

Dag 155 – 28 februari 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend rond een uur of zes, zeven is Ben met Julien en Lea vertrokken voor hun trekking. Ik heb er niks van gemerkt want ik werd pas wakker van de sms’jes van Laura die al iets na half negen binnen kwamen. Ze had vandaag een lange dag met een afscheidfeest van haar collega’s (United Nations) dus vandaag konden we helaas niks afspreken. Ik ben rond de middag naar Friends gelopen om daar de chocolade verjaardagstaart te bestellen voor haar. Moshe, vriend van de eigenaar daar, kwam meteen met de tip om de chocoladetaart van Or2k te bestellen die volgens hem beter was. Als verassing voor Laura een 16-persoons verjaardscake besteld inclusief tekst en kaarsjes. De taart mocht ik van te voren even proeven en na 1 seconde wist ik dat deze inderdaad beter was dan die van Friends (beide restauranten zijn van dezelfde eigenaar). Hierna snel de taxi ingestapt richting het immigratiekantoor want onze visa’s moesten wederom verlengd worden. Na het indienen van het formulier, kopie paspoort en laatste visum en een pasfoto moest ik bijna 2,5 uur wachten voordat ze klaar waren met een stickertje invullen en een stempel erop te zetten. Ik wist dat ik circa 2 uur moest wachten dus ik had het boek meegenomen want Laura mij had aangeraden (Three cups of tea). In de tussentijd sms’te Laura want Moshe had haar gesmst of ze nog wensen had voor haar verjaardag. Gezien er van alles op haar af kwam (afscheidsfeestjes, verjaardag feest morgen, vertrek naar Zuid Korea zaterdag en haar verjaardagsfeest in Korea op zondag (dag dat ze ook daadwerkelijk jarig is) wist ze het even niet. Ik haar laten weten dat ik het wel regel met Moshe en dat ze zich maar niet druk moest maken. Is het tevens ook een verassing voor haar! Rond vier uur kon ik de paspoorten inclusief nieuw visa weer ophalen bij de balie. In Thamel even rond gekeken want Laura zei vorige week (voor de grap) dat ze ook een verjaardagskroontje wou hebben. Nergens fatsoenlijk karton te vinden om zelf iets in elkaar te knutselen dus na een tijdje maar richting de supermarkt gelopen waar Abinesh aan het werk was. Op Facebook had ik al gezien dat de kaarten van Deep Purple morgen in de verkoop gingen echter er stond geen verkoopadres bij. In de krant die in de supermarkt lag stond dat er o.a. kaarten bij New Orleans verkocht worden dus daar maar eens polshoogte gaan nemen. De eigenaar zat voorin het restaurant wijn te drinken dus hem meteen gevraagd. De kaarten waren nog niet binnen dus heb ik er 6 gereserveerd. Ik, Ben, Aakash, Abinesh, Julien en Lea willen allemaal graag naar het concert op 15 maart. ’s Avonds nog de film Kings Speech gekeken en de dag per sms even met Laura doorgenomen. Het klikt erg goed met haar en we worden met de dag closer. Was ik haar maar een paar maanden eerder tegen gekomen in plaats van een aantal dagen voordat ze terug moet naar Zuid Korea waar ze studeert. Morgen waarschijnlijk de laatste dag met haar want zaterdag vertrekt ze al.   

 

Dag 156 – 1 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Rond het middaguur de taxi gepakt naar de Standard Chartered bank om daar het geld van de cheque te innen. De wachtruimte zat bomvol en je moest een nummertje pakken. Ik had nummer C133 en op het electronische bord stond C51 dus kon wel eens lang gaan duren. Een uur later waren ze pas bij C73 dus met een beetje rekenwerk kom je dus op een wachttijd van 4 uur uit! Echt absurd dat je zo lang moet DSCF1429wachten. Na een uur eens even in de ruimte gekeken en daar wou een van de beveiligingsbeambtenaren mijn nummer zien. Ik bracht mij, waarschijnlijk omdat ik een toerist ben, meteen naar de balie! Nu nog maar 1 persoon voor mij dus dat is al beter. De cheque afgegeven en daar kreeg ik mij toch een pak geld in mijn handen geduwd! Meer dan 200 biljetten dus alles maar even nageteld in de wachtruimte waar iedereen bij staat. Alles klopte dus toch maar even een envelop gevraagd want ik had niks om het in te stoppen. Eenmaal terug in het appartement even meegeholpen met het internet probleem wat we al dagen hebben. Internet doet het circa 1 minuut en dan valt de verbinding telkens weg. Je krijgt dus amper iets gedaan en helaas konden de monteurs het probleem vandaag ook niet verhelpen. Hierna Thamel ingelopen en Abinesh wist een winkeltje waar ik het kartonnen papier kon krijgen voor Laura’s verjaardagskroontje. Abinesh had nog twee vrienden gebeld die ook mee wouden naar het concert, ik had Nilam nog gevraagd en hij wou ook mee dus bij New Orleans binnen gelopen. De kaarten waren net aangekomen en dus heb ik meteen negen kaarten afgerekend dus die zijn ‘in the pocket’! Hierna bij Friends de rekening betaald voor de verjaardscake en vervolgens direct doorgelopen naar het appartement. Hier begonnen aan de verjaardagskroon maar de kaart die voorop de kroon moest komen was veels te groot. Milo die hier alle appartementen moet schoonmaken enzevoorts kwam kijken wat ik allemaal aan het doen was. Hij kon er met zijn verstand niet bij volgens mij. Aangezien de kaart te groot was maar snel Thamel ingelopen om te kijken of ik iets anders kon vinden. In een boekenzaak kwam ik een kaart tegen met de tekst ‘’hugs are healing’’. Erg toepasselijk DSCF1437aangezien ze nogal van de omhelsingen is en de afgelopen dagen niet 100% fit was. In het appartement het kunstwerk even afgemaakt en vervolgens snel gaan douchen want het was al bijna tijd voor haar feest. Moshe had gevraagd of ik wat eerder wou komen om alles te controleren dus rond kwart voor zeven was ik bij ‘Friends’. Alles stond klaar en de chocolade cake zag er super uit! Ik had het fototoestel meegenomen zodat ik wat foto’s kon maken en toen begon het wachten totdat iedereen aan zou komen. Het zou om zeven uur beginnen maar om half acht kwamen de eerste pas binnen. Laura sms’te dat ze laat was en net in de taxi zat. Net toen ik mijn eerste glas bier had ingeschud kwam de jarige binnen. Ze had een speciaal voor haar gemaakt Nepalees kostuum aan wat haar erg goed stond. De meeste mensen kenden ik niet eens maar dat mocht de pret niet drukken. Na haar gefeliciteerd te hebben stond iedereen nog rond de tafels. Gezien iedereen honger had zijn we toch maar gaan zitten en Laura stond aan de andere kant van de tafel maar zag dat er geen plek was langs haar dus kwam ze mooi mijn kant opgelopen om naast mij plaats te nemen. Goed bezig! In de tussentijd haar verjaardagskroontje gegeven wat ze helemaal geweldig vond en deze heeft ze zowat de hele avond op gehad. Had haar verder nog een Nepalees doosje gekocht met wat Nepalese onderzetters als cadeau. Gedurende de avond heeft ze even een ronde gemaakt langs alle gasten maar ze bleef eigenlijk de hele avond bij mij zitten. Nadat iedereen klaar was met eten heb ik Moshe er even bij geroepen dat ze de cake konden brengen. Kaarjes werden aangestoken bij de bar en het meest slome verjaardagsnummer (op saxofoon gespeeld) werd afgespeeld. Was nou niet bepaald een meezinger en het leek wel een kwartier te duren. Maar goed, de chocolade cake stond op tafel , ze blaaste alle kaarsjes uit, de taart werd gesneden en iedereen kon beginnen. Conclusie van de meeste gasten: ‘Beste chocolade taart die ik ooit heb gehad’. Van Moshe kregen we nog twee rondjes Grappa (shotje) van het huis, op de verjaardagstaart had ik al een mooie korting gekregen en ze hadden alles netjes geregeld. Echt een aanrader om daar je feestje te vieren! Inmiddels bijna elf uur dus tijd om de kroeg in te duiken maar niet voordat iedereen één voor één afgerekend had. Moshe kwam nog even zeggen dat ik het erg leuk geregeld had en dat hij onder de indruk was! Ik hem bedankt voor het werk dat hun allemaal hebben gedaan en voor de goede tip om de chocolade taart van Or2k te pakken. Eenmaal buiten bleek dat bijna iedereen weg was en alleen ik, Laura, Aakash en Kevin waren er nog. We zijn dus maar met zijn vieren naar de Reggea bar gelopen waar elke vrijdag de band Cobweb speelt (aanrader!). Eenmaal binnen zat Laura met haar rug richting de band op een bankje. Ik was snel even naar voren geglipt om te vragen of ze de happy birthday song voor haar konden spelen. Ik verstond niet wat een van de bandleden terug zei maar zal wel goed wezen. Ze begonnen te spelen en de zanger  begon‘’for all beautifull girls in the room and especially for the birthday girl with the birthday hat on’’  en vervolgde met een hardrock nummer! Haha, ze wist even niet wat er gebeurde maar ze vond het te gek. Inmiddels hingen Laura en ik al aan elkaar geplakt en na bijna een uur kwamen vier andere gasten binnen die buiten hebben staan roken. Net toen ze binnen kwamen was de band klaar met spelen en hebben we nog even aan tafel gezeten. Rond één uur zijn we vertrokken en Laura is met haar huisgenoten per taxi terug gegaan en Aakash is met mij meegelopen want die had geen zin om een taxi terug te pakken. Na afscheid genomen te hebben van iedereen maar met name van Laura aangezien ze morgen vertrekt begon ze al te sms’en toen ze in de taxi zat. Ze vroeg of ik morgenvroeg langs wou komen bij haar en bedankte mij voor de zoveelste keer voor het regelen van haar verjaardagsfeest. Aakash moest om kwart voor zeven ’s ochtends vertrokken dus daar het alarm opgezet en na wat sms’jes en even het nieuws op internet bekeken te hebben zijn we gaan slapen.

DSCF1374

Dag 157 – 2 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Kwart voor zeven ging de wekker na een nacht waar ik erg slecht geslapen heb. Aakash is niet veel later vertrokken en ik ben nog even blijven liggen. Ik heb mij wel even de laptop gepakt om een aflevering van Boardwalk empire te kijken. Rond een uur of acht opgestaan om te ontbijten en toen belde Laura al of ik zin had om met haar, Myo, Yuko en Kevin te gaan ontbijten. Aangezien ik nog moest douchen en daarna de taxi richting Patan moest pakken haar doorgegeven dat ik 45 minuten nodig had. Volgens mij kwam ik ook precies 45 minuten later aan dus dat had ik goed gegokt. Eenmaal daar zijn we bij café Soma gaan ontbijten waar ik het bij koffie heb gehouden aangezien ik al gegeten had. Haar huisgenoten hadden al door dat we samen nog even bij elkaar wouden zijn dus vertrokken hun alvast. Ik met Laura terug gelopen naar haar appartement waar haar huisgenoten al na iets meer dan 5 minuten binnen kwamen lopen. Was wel erg kort! Nadat ze klaar was met inpakken hebben we nog tegen elkaar aan gelegen op de bank. Haar huisgenoten gingen vandaag ook verhuizen naar een ander appartement dus alles was al zo goed als ingepakt en de verhuizers kwamen regelmatig binnen om de spullen op te halen. Rond twee uur was de chauffeur van de UN er en moest ze helaas vertrekken. Haar even meegeholpen met het sjouwen van haar koffers en afscheid genomen van haar. Hierna Myo en Yuko meegeholpen met het verhuizen en in hun nieuwe appartement gehangen totdat ze klaar waren met uitpakken. Ondertussen nog even aan de telefoon gehangen met Laura die inmiddels door de douane heen was. Vijf uur zou haar vlucht vertrekken en tijdens het wachten op het balkon van het appartement kwam er inderdaad om vijf uur een vliegtuig over die al snel uit zicht was vanwege de smog. Ze heeft het meest rare schema want ze vliegt vanuit Kathmandu eerst naar abu Dhabi in het Midden Oosten (richting het westen) en daarna vlucht ze naar Seoul, Zuid Korea (weer naar het oosten). Directe vluchten waren schijnbaar 1.400 dollar en via deze omweg was ze goedkoper uit. Ze komt morgenmiddag pas aan in Seoul dus ze is wel even onderweg. Myo, Yuko en Hoël wouden ook wel mee naar het concert dus toen ik terug in Thamel was heb ik voor hun de kaarten nog even opgepakt. Inmiddels al met een groep van twaalf man! Hierna bij Friends binnen gelopen want het was inmiddels half zeven en ik had sinds vanochtend acht uur al niks meer gehad. Hier meteen de fotocamera opgepakt want deze had ik hier achtergelaten zodat ik deze niet mee hoefde te slepen naar de kroeg  gisterenavond. In het appartement op de bank gaan liggen om een tv serie te kijken maar ik heb hem halverwege op pauze gezet en ben in slaap gevallen. Was doodop en heb een klein uurtje geslapen. Nilam sms’te dat we morgen met de advocaat rond lunchtijd een afspraak hebben om de verzekeringskwestie door te nemen. Rest van de avond de foto’s uitgezocht die ik als het internet weer werkt doorstuur aan Laura en mijn reisblog bijgewerkt.

 

Dag 158 – 3 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Rond lunchtijd had Nilam een afspraak gemaakt met Hari (advocaat) om de problemen met de verzekeringsmaatschappij te bespreken. Rond twaalf uur was ik dus op kantoor bij Nilam en na een uur of drie wachten was de rest er ook. Zo krijg ik de dag wel om vandaag. We hebben een minuut of 10 gesproken en we gaan morgen naar de verzekering om het daar te bespreken. S’avonds belde Merel of ik zin had om nog een hapje te eten want morgen vertrekt ze terug naar Nederland na circa 3,5 maand in Nepal te zijn geweest. Merel en haar moeder waren net terug van een trekking en hoeven morgen alleen nog maar even in te pakken en de rest van de dag kunnen ze het nog lekker rustig aan doen aangezien hun vlucht pas iets voor middernacht vertrekt. Na wat gegeten te hebben zijn we nog even naar Purple Haze geweest om daar de live muziek te aanschouwen waarna het alweer tijd was om afscheid te nemen.

 

Dag 159 – 4 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Om tien uur waren ik, Nilam en Hari bij de verzekeringsmaatschappij en na een half uur Nepalees volgen was de afspraak weer voorbij. Mijn motor kan nu eindelijk naar Nederland getransporteerd worden en daar ook gerepareerd worden. De verzekeringsmaatschappij betaald alles met uitzondering van de transportkosten die ik bij de eigenaar van de auto (meneer Bhattarai) moet verhalen. Als toerist lig je weken aan te modderen en nu kan ineens alles in een paar minuten geregeld worden! Maar goed, komende week transport maar regelen en Keram informeren dat de motor eraan komt. Nadat ik nog alles besproken heb met Nilam op zijn kantoor ben ik richting Ciwec gegaan want ik kan mijn pols nog steeds amper bewegen. Bij Ciwec een afspraak gemaakt voor later op de dag en in de tussentijd terug naar het appartement gegaan om daar alvast wat mails te versturen inzake de motor. Om vier uur was ik weer terug bij Ciwec voor de fysiotherapie en daar kreeg ik te horen dat ik twee weken elke dag moet komen. Omdat ik twee ongelukken heb gehad kort op elkaar en ook nog eens een operatie waarbij er twee metalen pinnen in mijn pols zijn gezet is mijn pols min of meer aan elkaar vast gaan zitten. Hierdoor is de beweging ook erg minimaal en met behulp van de fysio moeten ze mijn pols opnieuw ‘’breken’’ door de bewegingen te forceren. Dus niet echt breken als in een fractuur! Mijn pols wordt eerst warm gemaakt en daarna moet ik allerlei oefeningen doen waarbij de fysiotherapeut de polsbewegingen zo ver mogelijk doordrukt. Niet bepaald een prettig gevoel maar het is wel te hebben. Op het einde wordt er een of andere gel op mijn pols gesmeerd die met behulp van ultrasonic therapie (geluidsgolven). Na de sessie moet ik mijn pols koelen met een gelpack die ik in de vriezer kan bewaren. ’s Avonds Aakash en Abinesh even opgezocht in de supermarkt, even op facebook gezeten met Laura en een aflevering van Boardwalk Empire gekeken.  

 

Dag 160 – 5 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

De dag begonnen met de oefeningen die ik van de fysiotherapeut elke dag moet doen. Hierna richting Friends gelopen om te kijken of ik weer dezelfde verjaardagstaart kan krijgen maar dit keer voor Yuko (ex-huisgenoot van Laura). Yuko viert aanstaande vrijdag haar verjaardag en er zouden een man of twaalf komen. Kleinste taart was voor 16 personen maar aangezien de taart zo goed in de smaak viel afgelopen vrijdag gaat deze wel op. Hierna de taxi gepakt naar Ciwec voor mijn dagelijkse sessie bij de fysiotherapie. Ik was er al een stuk op vooruit gegaan dus Manoj (de fysiotherapeut) was tevreden. Vanuit Ciwec weer terug naar Thamel gegaan waar ik naar Asian Heritage ben gelopen want Nilam had met de eigenaar van de auto (Bhattarai) gesproken aangezien hij de transportkosten moet betalen. Ook Nilam kreeg hetzelfde liedje te horen dat hij geen geld heeft maar dat hij wel wou ‘’helpen’’. Ik weet niet op wat voor manier dit is maar goed. Op kantoor van Nilam kreeg ik mij toch flink hoofdpijn dat ik van ellendigheid maar terug naar het appartement ben gelopen om daar even een brufennetje naar binnen te werken. Na een klein uur gelegen te hebben ging het weer en toen sms’te Lieve of ik zien had om wat te gaan eten met haar. Ze zat al bij het restaurant Phat Kat dus daar ben ik naartoe gelopen. Met haar wat gegeten en een paar glazen wijn gedronken. Lieve had (en eigenlijk nog steeds) een zware tijd achter de rug. Heel veel moeten werken zonder echt vrije tijd wat haar flink was opgebroken. Gelukkig voor haar heeft ze binnenort eindelijk even twee weken vrij om bij te komen en ze gaat met haar zus en de vriend van haar zus naar Pokhara en Chitwan. Ze vroeg of ik mee wou naar Chitwan wat mij ook wel een goed idee leek. Op zich heb ik niet heel veel interesse om naar Chitwan (kun je onder andere een olifantensafari doen door de jungle) te gaan maar met iemand anders is het toch weer een stuk leuker. Rond een uur of elf zijn we afgetaaid. Lieve lag in een hotelletje verderop en aangezien Ben trekken is met de Duitsers haar aangeboden om morgen in het appartement te verblijven.

 

Dag 161 – 6 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Rond de middag met Lieve gaan lunchen bij Electric Pagoda. Hierna ben ik naar de motorgarage gegaan. Hier de rekening maar even betaald aangezien de motor niet in Nepal gerepareerd wordt. Eigenaar van de motorzaak is mee geweest naar Dahding, heeft meegeholpen toen de verzekeringsinspecteur er was en mijn motor staat er al een maand dus hem toch maar even betaald voor de hulp. Lieve was in de tussentijd even naar de kapper geweest en we zouden rond een uur of vijf weer bij elkaar komen bij Or2k (restaurant). Ik was er eerder dan Lieve dus maar even een bakkie pleur gedronken en even op internet gezeten. Even later was Lieve er ook en hebben we samen de combo platter besteld die erg lekker is. Ik had er al gek gemaakt over de beste chocolade taart (Kiss of zuri cake) maar volgens haar was de hot chocolate cake toch het beste toetje daar. We hebben dus beide toetjes besteld om zelf te oordelen en ik moet zeggen ze zijn beide te lekker! Na het avondeten even een flesje wijn gekocht en in het appartement de film untouchables gekeken.

 

Dag 162 – 7 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Lieve had de wekker vroeg gezet dus toen ik om 9 uur opstond was ze al vertrokken richting Bhaktapur. Na het ontbijt de oefeningen voor de fysio gedaan en hierna begonnen aan het verjaardagskroontje voor Yuko. Rond de middag richting Asian Heritage gelopen want ik had een tas nodig om wat spullen terug naar huis te sturen (samen met de motor). Van Nilam een stevige weekendtas gekregen zodat ik daar fijn al de (voorlopig) overbodige spullen in kan doen. Hierna weer naar de fysiotherapie geweest en het gaat elke dag een stukje vooruit. ’s Avonds met Abinesh een pizza geweest eten bij La Dolce Vita en in het appartement nog de film ‘My name is Khan’ gekeken wat een aanrader is! Lieve had vanochtend deze film gekopieerd naar mijn film en normaal ben ik niet van de Bollywood films maar deze is erg goed!

 

Dag 163 – 8 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Ontbijtje, fysio-oefeningen gedaan en nog even op internet gezeten. Hierna weer naar de fysiotherapie gegaan waar ik na lange tijd Swety weer tegen kwam. In november en december kwam ik haar ook bijna elke keer tegen bij Ciwec waar ze bezis met het onderzoek naar Diarree-klachten. Ze had een tijdje in het westen van Nepal gezeten voor haar werk en was net weer terug. Ze had inmiddels al gehoord van haar collega’s dat ik ook nog steeds aanwezig was vanwege mijn tweede ongeluk. Na even gepraat te hebben kwam Manoj aanlopen voor de fysio. Na Ciwec snel even gaan douchen want vanavond is het verjaardagsfeestje van Yuko. Van te voren even de verjaardscake opgehaald en in de supermarkt magic-kaarjes gekocht die na het uitblazen telkens weer vlam vat. Iets voor acht kwam ik aan bij haar appartement en de verjaardstaart met Myo even binnen gesmokkeld. Het verjaardagskroontje aan Yuko gegeven en Kevin had eerder op de dag via facebook gezegd dat ik er ‘’Mero Thulo Thonkyo’’ op moest schrijven wat volgens hem ‘’Mijn beste verjaardag’’ betekent. Eenmaal daar bleek het toch iets anders te beteken namelijk iets van ‘’mijn dikke stijve’’ haha. Ik vond het al raar dat Milo (service kerel van ons appartement) niet wist wat het betekende. Maar nu snap ik het wel....hij durfde er niks over te zeggen! Gedurende de avond had iemand anders nog wat spellen georganiseerd en rond een uur of twaalf was iedereen gevlogen. Met Yuko nog even een paar uur in de woonkamer gehangen en aangezien er moeilijk een taxi is te krijgen in Patan ben ik maar op de bank gaan slapen.

 

Dag 164 – 9 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Na een korte nacht heb ik om half acht de taxi terug gepakt naar Thamel. Om tien uur heb ik namelijk een afspraak bij Ciwec voor mijn dagelijkse sessie fysio. In het appartement even snel wat cornflakes naar binnen gewerkt en hierna richting Ciwec. Na de fysio weer de taxi terug gepakt waar ik na een paar honderd meter de taxi uit moest. Er was een staking aan de gang en elke taxi die aan kwam rijden werd staande gehouden door andere taxichauffeurs. Ik vroeg waarom ze aan het staken waren en ze wisten het zelf niet eens! Achteraf bleek dat ze aan het staken waren omdat...en nu komt het...omdat ze niet de taximeters illigaal mochten aan waardoor ze meer konden verdienen. Op de weg terug kwam ik Daan en Lotte tegen die mij al hadden gebeld dat ze de bagage wouden ophalen. Ze waren geweest trekken in de bergen en hadden de bagage bij ons in het appartement gelaten. Met hun eerst nog even een bakje koffie geweest drinken bij Electric Pagoda. Toen ze eenmaal de deur uit waren kwam Pieter binnen (zijn pas aangekomen in Nepal en zitten in hetzelfde appartement). Hij had via Ben al gehoord wat er allemaal was gebeurd en was nieuwsgierig naar met name Pakistan. Met hem wat gedronken en een gedeelte van onze reis besproken. Pieter en zijn vrouw (Annemiek) waren ook al in heel veel landen geweest waaronder Iran dus ze hebben ook behoorlijk het reisvirus te pakken. Nadat Pieter weg was ben ik toch maar even een uurtje gaan slapen want ik was behoorlijk moe na gisternacht. ’s Avonds had ik met Daan en Lotte afgesproken om bij het sherpa restaurantje Tongba te drinken en momo’s te eten. Zij waren echter een groep tegen gekomen die ze eerder ontmoet hadden tijdens hun trek. Dus in plaats van met zijn drieën zijn we met een man of twaalf gaan eten. Het restaurantje (is eigenlijk gewoon bij iemand thuis in de keuken) beschikt maar over twee tafels en er zaten al een paar mensen. Ik maar even gevraagd of het mogelijk is om daar te eten en de mensen die er zaten stonden op en gingen op een krukje zitten zodat wij allemaal konden zitten. Nadat we gegeten hadden zijn we de kroeg in gedoken waar we tot een uur of 1 uur ’s nachts zijn gebleven.

Hieronder nog een foto van het ongeluk d.d. 8-1-2013 die we via de politie nog hebben ontvangen:

08012013

 

 

Dag 164 – 9 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Na een korte nacht heb ik om half acht de taxi terug gepakt naar Thamel. Om tien uur heb ik namelijk een afspraak bij Ciwec voor mijn dagelijkse sessie fysio. In het appartement even snel wat cornflakes naar binnen gewerkt en hierna richting Ciwec. Na de fysio weer de taxi terug gepakt waar ik na een paar honderd meter de taxi uit moest. Er was een staking aan de gang en elke taxi die aan kwam rijden werd staande gehouden door andere taxichauffeurs. Ik vroeg waarom ze aan het staken waren en ze wisten het zelf niet eens! Achteraf bleek dat ze aan het staken waren omdat...en nu komt het...omdat ze niet de taximeters illigaal mochten aan waardoor ze meer konden verdienen. Op de weg terug kwam ik Daan en Lotte tegen die mij al hadden gebeld dat ze de bagage wouden ophalen. Ze waren geweest trekken in de bergen en hadden de bagage bij ons in het appartement gelaten. Met hun eerst nog even een bakje koffie geweest drinken bij Electric Pagoda. Toen ze eenmaal de deur uit waren kwam Pieter binnen (zijn pas aangekomen in Nepal en zitten in hetzelfde appartement). Hij had via Ben al gehoord wat er allemaal was gebeurd en was nieuwsgierig naar met name Pakistan. Met hem wat gedronken en een gedeelte van onze reis besproken. Pieter en zijn vrouw (Annemiek) waren ook al in heel veel landen geweest waaronder Iran dus ze hebben ook behoorlijk het reisvirus te pakken. Nadat Pieter weg was ben ik toch maar even een uurtje gaan slapen want ik was behoorlijk moe na gisternacht. ’s Avonds had ik met Daan en Lotte afgesproken om bij het sherpa restaurantje Tongba te drinken en momo’s te eten. Zij waren echter een groep tegen gekomen die ze eerder ontmoet hadden tijdens hun trek. Dus in plaats van met zijn drieën zijn we met een man of twaalf gaan eten. Het restaurantje (is eigenlijk gewoon bij iemand thuis in de keuken) beschikt maar over twee tafels en er zaten al een paar mensen. Ik maar even gevraagd of het mogelijk is om daar te eten en de mensen die er zaten stonden op en gingen op een krukje zitten zodat wij allemaal konden zitten. Nadat we gegeten hadden zijn we de kroeg in gedoken waar we tot een uur of 1 uur ’s nachts zijn gebleven.

 

Dag 165 – 10 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag de dag begonnen bij Ciwec met een half uur fysiotherapie waarna ik ben gaan lunchen bij Electric Pagoda. Nog drie afspraken deze week en dan ben ik eindelijk klaar. Ik kan mijn pols weer vrij goe bewegen alleen heb ik nog weinig kracht in mijn arm. Verder is het vandaag een nationale feestdag voor de Hindoes. Het is namelijk Shivaratri, de dag dat je legaal wiet mag roken. Volgens vele komen er meer dan een miljoen mensen op het festival af wat gehouden wordt bij de openbare crematieplaats met de naam Pashupatinath. Hier benDSCF1520 ik 28 november ook al geweest en heb daar toen al een rondleiding gehad. Vanuit Thamel ligt Pashupatinath een aantal kilometer verderop dus de taxi gepakt. Ik had al te horen gekregen dat de wegen rond Pashupatinath zijn afgesloten dus dat ik het laatste stuk moest lopen. Ik werd door de chauffeur afgezet waar de weg ook was afgezet en hij zei dat het twee minuten lopen was. Na twee minuten was ik inderdaad op de kruising waar je pashupatinath al zag liggen dus gezien de drukte al erg dichtbij. De wegen rondom de creamatieplaats zijn volledig dicht geslibt met mensen. Kilometer lange wachtrijen staan er op straat met Hindoes die allemaal de Pashupatinath tempel in willen. Dit is een van de belangrijkste Hindoetempels van Lord Shiva ter wereld. Schijnbaar was er voor toeristen een aparte ingang waar je alleen aan de andere kant van de rivier (die midden door Pashupatinath loopt) kan komen. Op straat iemand gevraagd waar deze was en deze man wees mij de weg en begon meteen mee te lopen. Hij bracht mij naar de andere kant van het terrein waar we langs de rivier richting Pashupatinath zijn gelopen. Het was zeker geen entree want we moesten of enkele muren van keien klimmen en enkele afwateringsriviertjes over springen. Elke meter dat we dichterbij kwamen werd het ook drukken en dus mijn portemonnee en telefoon maar in de tas van de camera gestopt. De man had mij al gewaarschuwd dat er genoeg zakkenrollers waren dus de camera maar om mijn nek gehangen en alle waardevolle dingen in de tas gedaan en deze voor mij gehouden. Voordat we er daadwerkelijk waren moesten we nog een trap op die DSCF1458circa vier meter breed was en ongeveer 10 treden omhoog had. Probleem hier was dat er honderden mensen tegelijk de trap op wouden en ook honderden mensen tegelijk de trap af wouden. Met veel geduw stonden we na een tijdje halverwege de trap toen de mensen van boven flink begonnen te duwen. Je wordt echt platgedrukt en je kunt geen kant op. Langs de trap was een steile helling van een paar meter diep waar ik niet ver vanaf stond. Toen ze begonnen te duwen had ik toch even schrik we met een man of tien naar onderen zouden flikkeren maar gelukkig werd door de mensen achter ons weer tegengas gegeven waardoor we langzaam weer omhoog konden lopen. Aan de andere kant van de trap stond een huisje waar veel mensen op het dak zaten te kijken naar al het geduw. Als het bijna mis ging begonnen ze allemaal te lachen en te schreeuwen. Ik was in ieder geval blij dat ik boven aan de trap was waar ik via een smal pad uit de drukte kon weglopen. De man die met mij was meegelopen was ik kwijt maar dat maakte mij niet veel uit. Hij was onderweg vanalles uit aan het leggen maar ik kreeg er helemaal niks van mee. In ieder geval wel zonder entree binnen gekomen! Vervolgens wat rondgelopen en wat foto’s en filmpjes gemaakt. Overal zaten wel mensen die wiet aan het verkopen waren en ook de lokale bevolking stond eten en drinken te verkopen. Alle kleine gebouwen zaten vol met jeugd die daar aan het roken waren. Na een tijdje rondgelopen te hebben ben ik naar het bruggetje gelopen die was afgesloten door de politie. Ik vroeg of ik naar de andere kant mocht maar daarvoor had je schijnbaar een of andere toegangspas nodig die ik dus niet had. Aantal meter verderop was nog een bruggetje dus ik de stomme toerist uitgehangen en het daar nogmaals gevraagd. Wederom werd er naar de pas gevraagd maar na wat aandringen begonnen ze te overleggen. Ik gelijk maar onder de slagboom gekropen en ze hebben er verder niks meer van gezegd. Eenmaal aan de andere kant waar ik eigenlijk als toerist niet mag komen deze dag ben ik richting de crematieplaatsen gelopen. Twee daarvan waren in gebruik en aan de andere kant van de rivier begon zich een mensenmassa te vormen DSCF1514te aanstalte aan het maken waren om door de rivier heen te lopen om zo binnen te komen. Op het moment dat de eerste mensen de rivier over kwamen gingen de alarmbellen af bij de politie. Ze probeerde met een man of drie de mensen terug te sturen en tegen te houden maar dit had totaal geen zin. Vervolgens greep de politie hun 2 meter lange bamboestok en ze begonnen mij er toch op los te slaan, niet normaal! Stond er zo van te kijken dat ik helaas vergeten ben om er een filmpje van te maken. Ik moet zeggen het was wel effectief want de hele menigte zetten het op het lopen. Hierna langs de wachtrij die langs de tempel liep terug naar de uitgang gelopen en de ene Hindoe keek nog ellendiger dan de andere Hindoe. De mensen die vooraan de rij staan te wachten staan al een uur of zes a zeven te wachten op de tempel binnen te mogen! Het was ook nog eens een graad of 27 in de zon dus na zoveel uur gaat je de zin wel over. Via de drukte op straat weer naar het beginpunt waar ik met de taxi was afgezet terug gelopen. Buiten verwachting stonden er nog taxi’s te wachten dus ik kon meteen de taxi in richting Thamel. In Thamel even naar Asian Heritage gelopen waar ik met Nilam even de plannen voor Pokhara en Chitwan heb besproken. Rond een uur of vier was ik weer terug in het appartement waar even op skype met thuis en Jeroen heb gezeten. Hierna nog uurtje in de supermarkt bij Aakash gezeten en meteen met hem momo’s gegeten. Rest van de avond Boardwalk Empire gekeken en de reisverslagen bijgewerkt onder het genot van een fles wijn!   

 

Dag 166 – 11 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend tot een uur of elf op bed gelegen. Hierna ontbijt gehad en begonnen met het inpakken. De motor wordt binnenkort terug naar Nederland verzonden en we willen heel wat spullen meesturen aangezien we dit niet meer nodig hebben of pas in Afrika. Uiteindelijk twee weekendtassen vol met boeken, kleding, backup foto’s en filmpjes, slaapmat, tent enzevoorts. Hebben we weer meer ruimte in de aluminium boxen straks. Met Milo (medewerker van appartement) de tassen naar Asian Heritage gebracht. Vanuit kantoor ben ik naar de motorshop gegaan waar de eigenaar de motor klaar had gemaakt voor het transport. Voorwiel, schokbrekers, stuur en de topbox achterop waren eraf gehaald. Hierdoor pas de motor in een kleinere houten box waardoor je weer minder betaald voor het transport. Aanstaande woensdag moet ik met het cargobedrijf naar de douane om al het papierwerk in orde te maken. De dag erop zal mijn motor wel per vliegtuig richting Nederland gaan. Werd tijd want het is al meer dan twee maanden sinds mijn laatste motorongeluk. In het appartement mijn fysio oefeningen even gedaan en daarna naar Ciwec gegaan voor de fysiotherapie zelf. Fysiotherapeut was gisteren ook naar het Shivaratri festival geweest. Hij heeft de president als patient en had dus een ‘’vip’’ pas gekregen waarmee hij in plaats van 6-7 uur wachten via een andere entree na 15 minuten de tempel in kon. Na de fysio de avond in het appartement doorgebracht. Wat films gekeken met het restant van de fles wijn erbij.  

 

Dag 167 – 12 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Na het ontbijt mijn oefeningen voor de fysiotherapie gedaan in het appartement. Hierna de taxi naar het OM ziekenhuis gepakt om daar de rekening op te vragen voor de verzekering. Na een kwartiertje was het daar geregeld en toen kon ik weer terug met de taxi over de meest hobbelige weg die ik tot nu toe heb gehad. Ik heb mij laten afzetten bij Asian Heritage om daar de reis van komende week even te bespreken en meteen de tickets mee gekregen. Vervolgens wat fotowinkels af gegaan om te kijken waar de GoPro 3 (helmcamera) het goedkoopst is. Na even zoeken bleek de goedkoopste prijs 45.000 rupees wat ongeveer gelijk is aan de prijzen in Nederland. Bij Or2k nog een bak koffie gedronken en een kom soep gehad. Nadat ik de GoPro in het appartement had gelegd moest ik alweer naar Ciwec voor mijn afspraak met de fysiotherapie. Bij Ciwec meteen mijn oren even laten uitspuiten en daarna richting La Dolce Vita geweest om een pizza af te halen. Rest van de avond met Laura op facebook gezeten, even bij Aakash en Abinesh in de supermarkt geweest, aflevering van Top Gear gekeken en uiteindelijk de wedstrijd Barcelona tegen AC Milan gekeken en wat een wedstrijd! 4-0 voor Barca!

 

Dag 168 – 13 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend was ik rond 11 uur op het kantoor van Asian Heritage. Hier zou ik door het cargobedrijf (securefreight) worden opgehaald om al het papierwerk te regelen vandaag. Sonil had meteen gebeld dat ik er was maar na anderhalf uur kwamen ze pas aanzetten. In de tussentijd zag Sonil op internet dat het concert van Deep Purple geannuleerd was vanwege de politieke situatie in Nepal. Wat een onzin! Ze zijn gewoon te laat begonnen met de kaartverkoop en hebben het concert derhalve maar uitgesteld tot 26 april. Lekker zo twee dagen voordat het concert zou zijn. Om half één stond de pickup truck buiten te wachten en we hebben eerst de onderdelen van de houten box opgepakt. De bagage die ik ook wil versturen was schijnbaar al in het cargogebouw dus nu alleen de motor nog even oppakken bij de motorgarage. Aangezien ik nog weinig kracht in mijn arm heb vanwege de breuk heb ik mooi langs de kant gestaan en wat foto’s gemaakt terwijl er een man of zes bezig waren om mijn motor in de truck te tillen. Vanuit de motorshop zijn we door gereden naar het cargobedrijf dat vlak naast het vliegveld ligt. Ik had mij al ingesteld op een lange dag aangezien het toen met de pakketjes ophalen ook uren en uren DSCF1544
duurde. Ik heb mijn carnet en paspoort aan een van de medewerkers van securefreight mee gegeven en hij heeft alles geregeld. Even later was er plek vrij om de motor vanuit de pickup in het export gedeelte van het gebouw te verplaatsen. Na dik een uur wachten was het papierwerk gereed voor inspectie. Totdat de inspecteur zou komen zijn ze alvast begonnen met de houten box in elkaar te timmeren. Ze hadden de motor twee dagen eerder opgemeten zodat de motor ook netjes in de box past. Toen er eenmaal twee zijkanten rechtop stonden zag ik het al...de box was niet hoog genoeg! Na een kleine verplaatsing van de motor in de box en door middel van wat touwen hebben ze de motor zo in de box kunnen zetten dat het wel net paste. Vervolgens kwam de inspecteur de motor controleren of het framenummer en het enginenummer ook conform het carnet waren. Hierna moest ik het zadel verwijderen zodat ze controleren of ik geen atoombom verstopt had in de motor. Verder moest de lucht uit de banden en de benzine uit de tank. Benzine kregen ze er  niet uit en ik zei maar dat deze waarschijnlijk met het ongeluk eruit was gelopen. Volgens mij zit het er nog gewoon in dus weer 10 liter benzine bespaard.  Na de controle van de motor wou ze mijn bagage gaan controleren. De weekendtas werd eerst open geritst en ze trok echt alles op. Zelfs de boeken werden nauwkeurig gecontroleerd of er niks tussen verstopt was. Vervolgens moest ook de waterdichte zak waarin de tent en mijn slaapmat zat gecontroleerd en natuurlijk niks kunnen vinden.  Na de inspectie kon de bagage in de box geplaatst worden en hebben ze de overige zijkanten vast getimmerd en uiteindelijk de bovenkant dicht gemaakt. Alles paste er maar net in! Toen de houten box met daarin de motor en de bagage eenmaal klaar was moest het geheel gewegen worden. Met een man of vier hebben de box over de grond naar de weegschaal geschoven en daar met nog een paar man extra de kist op de weegschaap gezet. Totaal weegt het 306 kg en hierna kon het door de scanner. Uiteindelijk ook de benodigde exportstempel gekregen in mijn carnet (paspoort voor de motor). Kan ik deze straks een keer apart terug sturen naar Nederland zodat ik het geld terug kan vragen bij het ADAC. Iets na vijf waren we klaar en konden we met de taxi terug naar Thamel. In het appartement waren Lea en Julien ook weer terug van hun trek. Ze waren een dag eerder terug dan Ben omdat ze ook het papierwerk moesten gaan doen voor hun motor. Met hun nog even gesproken en Lea had noodles gemaakt dus maar even mee gegeten. Hun aangebonden om in ons appartement te verblijven aangezien ze nu maar twee nachten konden blijven. Ik vertrek toch naar Pokhara dus kunnen ze mijn kamer gebruiken totdat ze zondag naar Bangkok in Thailand vliegen. Na het eten nog even naar Aakash en Abinesh geweest in de supermarkt. Met name Aakash vond het erg klote dat het concert was afgelast. Rest van de avond in het appartement een aflevering van Boardwalk Empire gekeken en met Thijs, Truus en Lotte nog op skype gezeten.  Half één ’s nachts begon de wedstrijd Bayern München – Arsenal maar na een helft ben ik toch maar in bed gekropen. 

 

Dag 169 – 14 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag de vlucht naar Pokhara maar met een dag vervroegd aangezien het concert van Deep Purple is uitgesteld tot eind april. Morgenmiddag iets over twee nu de vlucht staan naar Pokhara. Hierna naar New Orleans geweest om de kaarten in te wisselen. Na wat telefoontjes moest ik toch naar het hoofdkantoor van de organisatie want ze wisten ook niet hoe het geregeld ging worden. Verder hadden ze geen geld om terug te betalen dus ik maar naar het hoofdkantoor. Eenmaal daar bleek er niemand aanwezig te zijn maar er hing wel al een poster van het concert eind april! Eikels daar wisten het dus al eerder dat het concert niet doorging anders hadden ze nog wel de oude poster van 15 maart hangen. Ik dus weer terug naar New Orleans gelopen waar ik de kaarten heb gekocht en hun gezegd dat ik vanavond terug kom om mijn kaarten in te wisselen aangezien ik de komende week weg ben.  In het appartement nog even mijn fysio-oefeningen gedaan en hierna voor de laatste keer naar Ciwec voor de fysiotherapie. Met Aakash, Lea en Julien zijn we gaan eten bij Or2k en daar de lekkere toetjes weer geproefd! Na afscheid genomen te hebben van Lea en Julien ben ik naar de supermarkt geweest en rest van de avond nog even op skype gezeten.

 

Dag 170 – 15 maart 2013 – Kathmandu (NEP) naar Pokhara (NEP) – 0 km

Om tien uur ging de wekker en na mijn ontbijt ben ik gaan inpakken. Met Aakash had ik iets na twaalf uur afgesproken want hij was in de buurt met de taxi van zijn kantoor. Met de gratis taxi richting het vliegveld gereden en ik was erg vroeg op het vliegveld aangezien er een banda (staking) vandaag zou zijn. Geen risico’s genomen dus maar toen bleek dat de vlucht ook nog een keer een dik half uur was DSCF1634vertraagd. Totaal denk ik twee gewacht op het vliegveld en na een korte vlucht van circa 45 minuten was ik in Pokhara. Daar een taxi gepakt richting hotel Panorama en snel ingecheckt. In de taxi Lieve nog even gebeld wat zij, Brechtje en Ferry waren ook in Pokhara. Met hun voor vanavond afgesproken om wat te gaan eten. Zelf in de tussentijd wat gegeten en foto’s aan het meer Fewa gemaakt waar de zonsondergang erg mooi is. Hierna even gaan douchen en daarna zijn we samen wat gaan eten bij een Indiaas restaurant. Eten was wel oké maar Indiaas eten is niet mijn favoriet tot nu toe. Na het eten zijn we naar Club Amsterdam gegaan om daar wat te drinken. Hier speelde een live coverbandje dat nog even een nummer van Deep Purple speelde dus toch nog een beetje Deep Purple gehad vandaag! Volgens Ben hadden ze hier bitterballen maar uit navraag bleek dat ze deze niet (meer) hadden. Aangezien we allemaal vroeg op moesten morgen zijn we al vroeg terug naar het hotel gelopen. 

 

Dag 171 – 16 maart 2013 – Pokhara (NEP) – 0 km

Om acht uur zaten we aan het ontbijt bij Moondance een stukje verderop. Na het ontbijt hebben we onze spullen gepakt want Lieve, Brechtje en Ferry gaan vandaag trekken voor 3 dagen in de heuvels rond het meer. Ik heb vandaag het paragliden op het programma staan en tot mijn schrik deed de pas aangeschafte GoPro camera niks meer! Om 9 uur werd ik opgehaald door de jeep van Mountain Flyers (kantoor waar ik geboekt heb) en ben ik naar het kantoor van hun gebracht. Hier moest ik nog een formuliertje invullen en toen mocht ik met wat andere de jeep weer in. In de achterbak van de jeep gaan zitten met de instructeurs en volgens hun waaide het behoorlijk vandaag maar het was nog wel veilig. Na een klein half uurtje kwamen we boven op de berg aan waar we nog een klein stukje omhoog moesten lopen.  Boven kreeg ik mijn piloot (Vladimir) aangewezen die een kop kleiner is dan mij. Volgens de regels moet de instructeur minimaal even groot en even zwaar zijn als mij maar beide was niet het geval. Vervolgens kreeg ik mijn uitrusting om en na een korte instructie stonden we klaar. Nog even wachten op degene die voor ons stond vertrok en toen waren wij. Eerst een paar stappen naar voren gezet zodat de parachute naar boven kwam, hierna maar een paar meter hoeven rennen en toen hingen we al in de lucht! Echt een lekker gevoel om in de lucht te hangen en dit kon ik wel de hele dag doen. Uitzicht was wel redelijk en in de tussentijd met de GoPro van de piloot foto’s en video’s gemaakt. Ik vroeg Vladimir hoe je precies kon sturen en hij legde het mij uit. ‘Hier probeer maar’ !! Haha, een aantal minuten mogen vliegen en wat bochtjes en de rem er een paar keer opgezet. Na een klein half uur in de lucht gehangen te hebben was het tijd voor de landing. We zouden vrij snel dalen maar op het laatste moment zou de piloot de rem erop zetten zodat ik alleen maar ‘’op hoefde te staan’’ (tijdens de vlucht zit je in een soort hangzak). Dus wij gingen snel omlaag en ik was aan het wachten totdat hij zou remmen maar er kwam niks. We smakten op de grond en na een paar seconde stonden we weer. Door de wind werkte de rem even niet waardoor we de hoek waarin we daalde niet minder werd. Gelukkig viel het allemaal wel mee en ik had alleen mijn knie een klein beetje open. Nadat alles weer was ingepakt werden we weer de door jeep opgehaald en werden we richting kantoor gebracht. Hier kregen we alle foto’s en video’s mee op een dvd. Aangezien het zo leuk was heb ik voor overmorgen maar weer geboekt! Nog maar een keer de landing oefenen! Na het paragliden ben ik naar Fewa Relax (restaurant waar je in de tuin kunt zitten met uitzicht op het Fewa meer) gelopen. Hier wat gegeten en een boek gelezen (Three cups of tea). Toen de schaduw verdween heb ik mij maar verplaatst naar de bamboo club om daar nog eentje te drinken. Het is vandaag erg warm maar gelukkig had ik mij ingesmeerd met de zonnebrand creme die Ben gekocht had. Factor 40 made in India en gevolg was dat ik mij verbrand had in mijn nek! Wat een rotzooi was dat. Ben had zich tijdens de trek ook al flink verbrand dus toch maar in de winkel een flesje nivea factor 35 voor kids gehaald. In het hotel vervolgens de camera even opgehaald en hierna naar het eilandje gevaren op het meer. Inmiddels was de zon weer onder aan het gaan en voordat ik het in de gaten had waren alle boten van het eilandje verdwenen. Sta ik daar met nog een vijftal Nepalezen! Na een dik half uur hadden ze het toch in de gaten en kwam een van de kanovaarders ons ophalen. ’s Avonds wat gaan eten bij Moondance, filmpje gekeken op tv (Cool runnings) en verder gelezen in mijn boek. Rond twaalf uur gaan pitten. 

GOPR3446

 

Dag 172 – 17 maart 2013 – Pokhara (NEP) – 0 km

Vanochtend vroeg begonnen met een ontbijtje en daarna gezocht voor een kantoor waar ik een motor of scooter kon huren. Onderweg kwam ik een filmploeg tegen op straat waar er twee met een Royal Enfield motor rond aan het rijden waren. Stukje verderop lag een kantoor wat ik een motor en scooter kon huren maar de motors waren allemaal weg. Voor 7 euro kon ik een scooter inclusief benzine huren. Scooter was pas nieuw en voor de zekerheid maar even wat foto’s gemaakt voordat ik vertrok. Je weet maar nooit wat ze je proberen aan te smeren mochten er een paar krassen opzitten ofzo. Vanuit Lakeside in Pokhara naar de World Peace Pagoda gereden boven op een bergje. Ik kwam maar net boven met de scooter aangezien het best steil was en het asfalt af en toe plaats maakte voor een zandweg. Het laatste stuk moest ik via de trap omhoog lopen en eenmaal boven wat foto’s gemaakt. Het uitzicht op het Annapurna DSCF1648gebergte was een stuk slechter als gisteren maar ondanks de bewolking toch een aantal leuke foto’s kunnen maken. De World Peace Pagoda is leuk om een keer gezien te hebben maar niks meer. Vanuit hier weer verder gereden over de bergen maar ik kwam niks bijzonders tegen en ik had geen flauw idee waar ik heen reed. Ik kwam wel weer de filmploeg tegen dus maar eens even gestopt. Ik dacht dat ze een rondreis aan het filmen waren maar het bleek de filmploeg van Vlaanderen Vakantieland en in september zou de aflevering op de Belg uitgezonden worden. Aangezien ik de weg niet wist ben ik maar de zelfde weg terug omlaag gereden en eenmaal weer in Lakeside even gestopt om wat te eten. Na de pitstop naar de andere kant van het Fewa meer gereden waar de paragliders landen en hier nog even gekeken. Vervolgens nog een half uur rondgereden maar de donkere wolken kwamen mijn kant uit dus toch maar omgedraaid. De scooter terug gebracht en nog een uur bij Fewa relax gezeten en toen begon het te druppelen en de onweer was ook niet ver weg. Bij moondance gaan lezen en tussendoor gegeten (eindelijk weer eens een lekkere steak maar ook een erg lekkere lemon pie!).

 

Dag 173 – 18 maart 2013 – Pokhara (NEP) – 0 km

Wederom vroeg aan het ontbijt bij Moondance en om half tien werd ik weer opgehaald door de jeep van Mountain Flyers. De instructeurs herkende mij nog van twee dagen geleden maar Vladimir ging vandaag zelf paragliden. Het was echt supermooi weer en het was kraakhelder als gevolg van de onweersbui van gisteren. Vandaag kreeg ik Primoz als piloot aangewezen. Hij was een aantal jaar geleden een beetje te enthousiast en had bijna zijn rug gebroken bij de landing. Eenmaal boven op de beg waren we weer klaar voor vertrek. Na een paar passen ging de parachute omhoog maar door de wind werden we meteen flink naar achteren getrokken. Toen ik weer op de GOPR0060
benen stond zijn we gaan rennen en toen hingen we weer in de lucht. Het uitzicht op het Annapurna gebergte was echt adembenemend mooi! Dit keer niet zelf gevlogen maar Primoz gevraagd of hij even wat stunts kon uitvoeren. Ik moest de GoPro camera vasthouden met twee handen en hierna gingen we erg snel omlaag in een kurkentrekker! Echt super! Zelf had ik mijn eigen GoPro ook weer aan de praat gekregen en tijdens de landing zelf nog een video gemaakt. Dit keer gingen we weer vrij snel omlaag maar vlak voordat we de grond raakte ging de rem erop. Ik hoefde maar rechtop te gaan staan en dat was het. Met de voetjes weer op de vloer! Primoz was ook erg enthousiast over de stunts en hij wou de foto’s en filmpjes ook graag hebben. In het hotel waren Lieve, Brechtje en Ferry ook weer terug en ze hadden iemand hard omlaag zien komen in een kurkentrekker. Jaja dat was ik! Zij hadden zich ondanks de korte wandelingen elke dag ook goed vermaakt. We zijn hierna naar Fewa Relax gelopen en hebben daar in het zonnetje gezeten, boekje gelezen en wat gegeten. Tot mijn verassing stond er Taliban soep op het menu en dit bleek noodlesoep inclusief groenten te zijn. ’s Avonds zijn we een pizza gaan eten en voor het toetje zijn we naar moondance gelopen. Tafel naast ons zaten schijnbaar twee Australiërs die flink aan het boeren waren. Ik heb er niks van meegekregen maar de dames vonden het walgelijk. Half tien waren we terug in het hotel. Hier spullen al gepakt voor morgen want dat staat de busrit naar Chitwan op het programma.

 

Dag 174 – 19 maart 2013 – Pokhara (NEP) naar Chitwan (NEP) – 0 km

Zes uur was ik wakker en nog maar een half uur blijven liggen. Hierna even douchen en het restant nog ingepakt. Om 7 uur hebben we de taxi richting het buspark in Pokhara gepakt. Half acht vertrok onze bus richting Chitwan en van te voren wat broodjes gekocht vor de lange rit. In een oude bus die volgens mij grotendeels van aluminium is gemaakt zijn we naar Chitwan vertrokken. De wegen zijn slecht en als je zoals ons achterin de bus zit dat vlieg je regelmatig omhoog! Op het begin wel lachen maar als je 5 uur moet zitten gaat de fun er wel DSCF1740vanaf. Na een tijdje op de achterbank gaan liggen en naar een muziekje gaan luisteren. Uit het raam kijken had weinig zin voor mij omdat ik te groot of  juist de ramen te laag waren. Kwart voor één kwamen we aan bij het Parkside hotel in Chitwan en een half uur later stond de lunch al klaar. Kamers zien er goed uit en het personeel is erg vriendelijk en behulpzaam. Hierna hadden we een paar uur om bij te komen van de busrit en op het einde van de middag gingen we het park in. Eerst wat olifanten bekeken die aan een ketting vast zaten. Hier heeft de gids wat verteld maar ik was te druk met foto’s maken. Vervolgens zijn we doorgelopen naar de rivier waar helaas beesten te zien waren (op wat vogels na). Wel was er een Chinese filmploeg bezig met een filmscene. Een meisje zat op een olifant in de river en kwam in het water terecht. Ze schreeuwde het uit van verdriet en gooide met haar handen water omhoog. Dit moet wel een oscarnominatie opleveren! Bij de river hebben we nog een colaatje gedronken en toen was het tijd voor mijn favoriete gerecht....Dal Bhat (is een grapje). Na het eten mochten we achterin de bak van de jeep plaatsnemen want het was tijd voor een optreden van de lokale mensen in het cultureel centrum. De pas nieuwe stoelen werden meteen getest door Ferry en de metalen leuning heeft het niet overleefd. Ferry leunde tegen het einde van het optreden iets te ver naar achteren en toen brak de leuning af. Tijdens het optreden kregen we een stuk of zes verschillende dansen te zien en het was wel leuk om een keer te zien. Tijdens de laatste dans kwamen ze iedereen vragen of ze mee wouden dansen en uiteraard was iedereen razend enthousiant om mee te dansen op het podium (was ook een grapje). Op de weg terug gleed mijn telefoon uit mijn broekzak en viel precies tussen de cabine en de bak van de jeep op de grond. Schermpje van mijn telefoon naar de klote en 30% van het scherm functioneert niet meer. Alsof ik nog niet genoeg schade heb gehad de afgelopen tijd maar goed... dit kan er ook nog wel bij. Rest van de avond nog muziekje op de kamer geluisterd en daarna in slaap gevallen. 

 

Dag 175 – 20 maart 2013 – Chitwan (NEP) – 0 km

Vandaag hebben we de hele dag een jungle walk op het programma staan. Om zeven uur zaten we aan het ontbijt en we kregen een lunchpakket mee en moesten 3 liter water meenemen per persoon. Met de kano zijn we naar de andere kant van de rivier gebracht. Eenmaal in de jungle waren we een tijger op het spoor. De voetstappen waren zichtbaar en dus gingen we met zijn alle (3 gidsen en 7 bezoekers) op zoek of we hem konden spotten. Helaas zonder succes maar het was wel even spannend. Op het einde van de ochtend
was er geluid te horen in het hoge riet. Het was een neushoorn maar we konden hem niet zien. We zijn nog even een stukje verder DSCF1828gelopen en daar hebben we even gewacht waarne we terug zijn gelopen. De neushoorn lag redelijk zichtbaar te slapen aan de rand van het rietveld. Hier een minuut of vijftien gekeken en toen zijn we verder gelopen. Onderweg niks bijzonders meer gezien en aangezien het te warm was maar ook tevens slaappauze voor de beesten was het tijd voor de lunchpauze. Op een grasveldje waar wat bomen stonden konden we aan de lunch beginnen (rijst, eieren, kip, wat fruit en mangojus). We zouden drie uur pauze hebben maar aangezien iedereen verveeld was zijn we toch even op pad gegaan met de gids. Een stuk verderop was het raak. Drie neushoorns goed zichtbaar dus veel foto’s gemaakt. Hierna kwamen we een neushoorn tegen die in het water lag te baden, weer later kwamen we weer een neushoorn tegen in het riet, en uiteindelijk weer twee die ook in de river lagen. Dit alles in een klein uurtje dus we mogen niet klagen! Hierna zijn we terug gelopen naar de lunchplek en daar hebben we even gelegen. Een van de gidsen stond op uitkijk in een boom en hij zei in het Nepalees tegen de hoofdgids dat er twee op hol geslagen neushoorns ons kant uit kwamen. De hoofdgids bleef rustig en zei dat we rond een boom moesten gaan staan. Vooraf hadden we al instructies gehad dat we indien mogelijk bij een neushoorn in een boom moesten klimmen. We dachten dat het een grapje was maar toen was het van: ‘’ up, up,up,up!!!!’’.  Lieve en Brechtje zaten net met de broek op de enkels in een bosje. Ze kwamen na
DSCF1858vlug de broek omhoog getrokken te hebben aangerend. Eenmaal in de boom zagen we de neushoorns aan komen stormen en maar goed dat we in de boom zaten. Ze kwamen echt kortbij langs! Een Duitssprekend meisje was helemaal in paniek en begon zelfs te janken. De neushoorns waren vlugger dan ik dacht en we moesten nog even in de boom blijven. Hierna is de gids omlaag geklommen en heeft nog wat foto’s gemaakt van ons. Hierna mochten we weer uit de boom en even later gingen we weer op pad. Na 10 minuten hoorden we weer geluid in het riet en 10 meter vandaan kwam een neushoorn uit het riet. Aangezien er dit keer geen bomen in de buurt waren hadden we vooraf de instructie gekregen om zigzaggend weg te rennen. De gids riep dat we moesten rennen maar ik wou eerst een foto maken van de neushoorn. De rest had de benen al genomen! Een aantal seconde later had ik ze al bijgehaald en de gidsen sloegen met hun bamboestok op de grond om de neushoorn af te schrikken. Gelukkig bleef het beest in het riet staan en konden we ons weg rustig vervolgen. Ferry was zich tijdens het rennen aan het bedenken hoe hij op een smal pad zigzaggend moest rennen en de schrik was volgens Brechtje (zijn vriendin en zus van Lieve) op zijn gezicht af te lezen. Brechtje’s hartslag was ook flink omhoog gegaan en het Duitse meisje was ook in paniek. Toch weer een mooie dag vandaag waarin we vanalles meemaken! Inmiddels was de zon achter de wolken verdwenen maar het was nog steeds erg warm. We liepen richting de rivier waar een stuk verderop een neushoorn lag. Een stuk verderop moesten we door de rivier heen lopen en om het nog wat spannender te maken lag er halverwege de rivier nog een alligator. Ik denk dat we 50 meter verderop de rivier zijn overgestoken en de alligator was inmiddels het water ingekropen. Aan de zijkant van de river hebben we allemaal onze schoenen uit gedaan en zijn we op blote voeten door de river heen gelopen en dat gaat niet snel. Alleen de gidsen waren gewend om met blote voeten over stenen heen te lopen. Wij hadden allemaal een langzaam tempo. Ik en het Duitse meisje liepen voorop en toen we bijna de rivier over waren kwam de neushoorn onze kant uit. De gids riep dat de rest haast moest maken. ‘’He’s coming to get you all!!’’ grapte hij. In de tussentijd wat foto’s gemaakt van de rest die DSCF1880pas halverwege de riveir waren en daarna richting de neushoorn gelopen. Deze was gewond aan de achterkant en liep na een tijdje uit de rivier richting de overkant waar wij net vanaf kwamen. Even verderop moesten we over een boomstam een andere river over en ik en de hoofdgids waren net over de river. Hij wees naar een babyalligator maar toen gleed Ferry uit waarna de babyalligator weg was. Ik heb hem nog wel op foto maar de rest heeft helaas niks kunnen zien. Vanuit hier waren we weer zo terug in het hotel waar iedereen snel onder de douche gesprongen is. Om half zeven was het tijd voor het avondeten en dit keer kregen we Chowmein. Brechtje had nog een bord patatje oorlog besteld (Duitse eigenaar) en ik moet zeggen deze was erg lekker! Rest van de avond nog gekaart.

 

Dag 176 – 21 maart 2013 – Chitwan (NEP) – 0 km

Vandaag is Lieve jarig (27) dus haar gefeliciteerd! We hadden eerst een kanotocht dus gingen we op pad met onze gids. Tijdens de tocht veel vogels gezien en na een tijdje bleef de kanovaarder stil staan op het water. Een meter onder onze kano lag een alligator van een paat meter lang! Rest van de tocht was wel rustgevend en na een dik half uur waren we op het eindpunt. In het hotel stond het ontbijt klaar en speciaal voor Lieve hadden ze slingers opgehangen en de tafel versierd met bloemetjes. Lieve kreeg tijdens het ontbijt de cadeau’s van Brechtje en Ferry overhandigt en toen was het alweer tijd voor het DSCF1926volgende uitstapje. Lieve had er geen zin in (ze is er al diverse malen geweest) en Brechtje en Ferry wouden het dorp even in. Ik ben met Niklas (Zweed) en Amanda (Deense) naar het olifanten fokcentrum gereden. Daar was een olifantje te zien van 2,5 week oud dus dat was wel leuk om te zien maar voor de rest was het niet echt speciaal. In de rivier lagen nog wat waterbuffels te dobberen dus die nog maar even op de foto gezet en toen zijn we weer terug gereden. Hier konden we na vijf minuten alweer door met de volgende activitiet en dat was het olifantenbaden. We mochten allemaal op de olifant klimmen en dan begon de de instructeur ‘’perdo’’ te roepen en dan  kreeg je via de slurf van de olifanten flink wat water op je. Na een keer of tien liep de olifant dieper de rivier in en gaat op zijn zij liggen zodat je zelf ook in de river komt te liggen. Hierna was de volgende aan beurt. Was wel erg leuk om een keer te doen. In het hotel hadden we een paar uur rust en toen begon een onweersbui op te zetten. Niet veel later kwamen de hagelstenen ter grootte van knikkers uit de lucht vallen. Om drie uur zouden we de olifantensafari hebben en aangezien het nog flink onweerde ben ik met Ferry maar even gaan vragen of het door ging. ‘’We leave at three o’clock’’. Why not! Aangezien het nog regende de camera in een plastic tas gedaan. Verder de GoPro maar in de waterdichte behuizing gedaan zodat ik wel wat foto’s en filmpjes kon maken. Tijdens de tocht was het nog steeds aan het onweren en het was donker. De camera was niet bruikbaar omdat het zo donker was en de GoPro foto’s waren niet echt gelukt omdat de lens nat was. De filmpjes zijn gelukkig wel goed gelukt dus hebben we nog iets. Bij terugkomst met de olifant wordt je weer op een verhoogde plaats afgezet. De olifant loopt achteruit terug naar deze plek dus ik was maar waarschuwingsgeluidjes aan het maken van de park assistance die normaal in een auto zit. Na de tweede douche vandaag was het tijd voor het avondeten en wederom mijn favoriete Dal Bhat op het programma. Brechtje had als verassing voor Lieve nog een verjaardagstaart besteld bij het hotel en deze kwam als toetje op tafel. Alle gasten kwamen om de tafel staan en begonnen enthousiast mee te zingen. Nadat Lieve de kaarsjes had uitgeblazen heeft ze iedereen een stukje taart gegeven die ze overigens erg mooi hebben afgewerkt! Rest van de avond hebben we weer gekaart.

DSCF1997 

 

Dag 177 – 22 maart 2013 – Chitwan (NEP) naar Kathmandu (NEP) – 0 km

Om acht uur stond het ontbijt op tafel en om negen uur zaten we weer in de bus richting Kathmandu. Dit keer geen oude bus maar een vrij moderne tourbus. Het eerste uur gezeten naast Lieve maar daarna stapten enkele lokale mensen uit dus kon ik weer lekker uitgebreid liggen. Dit keer een uur of zes gezeten in de bus en het laatste uur was echt killing. Rond een uur of half vier waren we terug in Kathmandu en daar hebben we eerst wat gedronken. Lieve, Brechtje en Ferry hebben de taxi gepakt naar Bhaktapur en ik de taxi naar Thamel.  In het appartement de foto’s en filmpjes even snel bekeken en op de laptop gezet. Hierna Thamel ingelopen en met Aakash bij roadhouse een pizza gaan eten. Rest van de avond op skype gezeten.

 

Dag 178 – 23 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Rustige dag gehad vandaag. Na het ontbijt mijn reisblog bijgewerkt tot  eind van de middag. Hierna de laundry opgehaald, even tv gekeken, noodles gegeten en daarna nog wat boodschappen gedaan in de supermarkt.

 

Dag 179 – 24 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Na het ontbijt naar Eagle Export gelopen want ik had de rekening van Secure Freight gekregen (transport motor naar Nederland) en die was behoorlijk duur. Totaal 2.250 euro voor een enkeltje naar Schiphol en dan nog de koeriersdienst naar Maastricht. De eigenaar van de auto zou dit moeten betalen maar hiervoor moet ik eerst een rechtzaak beginnen want hij weigert te betalen. Voorlopig moet ik dus het bedrag voorschieten. Bij Eagle Export even de prijs gecontroleerd en hier vragen ze ongeveer 1.750 euro dus best een groot verschil. Hierna bij Pumpernickel koffie gaan drinken en vervolgens naar Asian Heritage doorgelopen. Met Nilam nog even over de prijs gehad bij Secure Freight en hij zou er nog contact mee opnemen. Lieve had ook een sms gestuurd of ik zin had om mee te gaan naar de bioscoop. Eind van de middag de taxi gepakt naar Civil Mall en hier met Lieve, Joyce en twee andere dames wat gegeten. Je moet vooraf krediet kopen en met deze kaart kun je dan bij verschillende restaurantjes wat kopen. Zelf naar het Koreaanse restaurant gekozen en maar een gerecht gekozen wat er leuk uit zag (foto). Goede keus gemaakt want het was erg goed te eten. Kreeg er meteen eetstokjes bij dus kan ik alvast oefenen voor Zuidoost-Azië. Na het eten een verdieping omhoog gelopen waar je zelf erg lekkere ijsjes kunt samenstellen. Prijs van het ijsje was 1,1 rupee per gram (circa 1 eurocent per gram). Nooit eerder gezien dat het ijs gewogen wordt maar het ijsje was erg lekker! Vervolgens naar de bioscoop gelopen die op dezelfde etage lag. Voordat je de trap naar boven mag nemen wordt je gefouilleerd en dit was een zeer goede controle. Bewaker fouilleerde mij in een halve seconde en ik had vanalles bij maar mocht doorlopen. Ik vroeg of de handgranaten in mijn achterzak geen probleem waren maar hij hoorde mij niet. De bewaker naast hem kon er smakelijk mee lachen. Iets na zeven zaten we in de zaal voor de film Olympus has fallen. De film was wel aardig om te zien maar was helaas wel erg voorspelbaar. Na de film in het appartement nog even tv gekeken en even op skype gezeten.

 

Dag 180 – 25 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vandaag het boek Three cups of tea uitgelezen en het is zeker de moeite waard hoewel de feiten niet helemaal kloppen. Gaat over een bergbeklimmer die de K2 wil beklimmen maar hij haalt de top niet. Op de weg naar ondere verdwaalt hij en komt in een dorpje terecht waar hij de belofte doet om er een school te bouwen aangezien ze deze niet hebben. Uiteindelijk begint hij een organisatie die scholen in afgelegen gebieden in Pakistan en Afghanistan bouwt maar zijn avonturen die hij beschrijft kloppen dus niet helemaal. Lees zelf maar een keer. Hierna naar Asian Heritage gelopen en met Nilam de eindafrekening opgesteld. Verder de vliegtickets naar Bangkok opgepakt daar want bij Asian Heritage waren ze goedkoper dan op internet. Betalen nu 167 euro per persoon en we vertrekken vrijdag 29 maart om 11.45 uur. In het appartement het bedrag meteen overgemaakt naar Asian Heritage, nog een update (van verzekering / ongeluk) gemaakt voor de politie waar ze om gevraagd hadden en wat foto’s van Chitwan gemaild. ’s Avonds nog even naar de supermarkt geweest om met Abinesh de laatste updates te bespreken want morgen gaan we raften. Op de terugweg nog een pizza gehaald bij La Dolce Vita en daarna (relatief) vroeg het bed in.

 

Dag 181 – 26 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Twintig op vijf ging de wekker en zes uur ‘sochtends waren we bij de supermarkt waar we met Abinesh hadden afgesproken. Hier de boodschappen (bier enzo) op een riksja geladen en naar de bus gelopen. Na even zoeken hadden we hem gevonden. Een dertigpersoonse Nepali-style bus met natuurlijk geen comfort en zitplekken gemaakt voor mensen die hoogstens 1.70 zijn. Ben zat voorin HRON78waar wat extra beenruimte was en ik ben op de middelste plek achterin gaan zitten zodat ik mijn benen ook kwijt kon. Iets voor zeven waren we dan toch onderweg en na een klein uur stopte we al voor ontbijt. Hier gratis friet gegeten (jaja, op de vroege ochtend) en deze was erg lekker. Gratis omdat ze mij friet opgeschept hebben (buffet-achtig) maar de rekening kwam maar niet. Ik ben maar gaan zitten en alvast begonnen met eten. Rekening was er nog steeds niet en dus maar gewoon vertrokken. Weer 60 eurocent bespaard haha. Vervolgens weer de bus in voor een uur of 2 en toen waren we er eindelijk. Raftboten lagen al klaar aan het water en nadat iedereen elkaar onder gesmeerd had met verschillende kleuren poeder (vandaag is het Holi festival ook wel het ‘’festival van de kleuren’’ genoemd) kregen we instructies. Ik zat samen met Ben, Aakash, Sujan, Sandeep, Mrijan, Baba en de instructeur in de boot. We waren met totaal zeven boten en onze instructeur was de leider van allemaal dus mochten we voorop varen. Bij de eerste waterversnelling waren we Sujan al kwijt. Hij viel meteen bij de eerste grote golf van de boot en Ben kon hem net niet op tijd vast pakken. Gelukkig voor hem bleef hij dicht bij de boot waardoor we hem weer in de boot konden trekken. Iedereen kwam amper bij van het lachen en met name Aakash had het niet meer. Sujan was schijnbaar vorig jaar ook al degene die uit de raft was gevallen. Op het rustige water gingen we spelletjes spelen zoals op de rand van de raft gaan staan of even stukje zwemmen. Andere mensen op de raft nat maken wat ook een optie die vaak werd gebruikt. Halverwege de route kwamen we bij de grootste waterversnelling uit waar ook mensen van het raftingsbedrijf foto’s stonden te maken. Hier was het weer raak en wederom Sujan viel uit de raft. Ben kon hem die keer wel vastpakken en de instructeur was een beetje in paniek. Toen hij eenmaal weer in de raft zat begon de instructeur eens lekker vettig te lachen. Rond de middag zijn we even gestopt langs de kant waar ze de lunch klaar hadden gemaakt. Hier even wat gegeten en daarna snel verder met raften. Ik had de gopro camera meegenomen en heb deze bij de instructeur om gedaan zodat hij van achter in de boot ook wat filmpjes kan maken. Op het moment dat ik HRON105naar hem liep gleed ik uit over een rots en sloeg achterover. Ik wat mezelf opvangen en gelukkig dat mijn arm ook over de rots weggleed anders had ik waarschijnlijk mijn pols weer gebroken. Gelukkig kon ik verder en heb er ook geen last meer van hejad. Even verderop op de river was een klif waar we vanaf mochten springen en ik denk van de zeven boten dat tweederde toch wel omhoog gelopen is. Hiervan was maar één iemand die terug omlaag gelopen is en de rest in omlaag gesprongen. Ik schat dat het een meter of zes hoog was en ik ben samen met Ben en Aakash omlaag gesprongen.  Hierna nog wat waterversnellingen gehad maar iedereen bleef op de boot. Één keer zijn we allemaal op de rand gaan liggen met ons gezicht naar voren en op het einde nog een keer helemaal voorin de boot met zijn alle. Na de laatste waterversnelling zijn we nog een keer allemaal achterop gaan zitten inclusief de instructeur. Hij trok aan het touw dat aan de voorkant van de raft zaten en wij moesten naar achteren gaan hangen. De boot stond bijna verticaal rechtop in het water en wij moesten hem in balans hangen. Toen we dit nog een keer deden maar dan zittend op de zijkant ging het mis. De boot sloeg meteen om en een van de Nepalezen kon niet zwemmen. We hadden dan we een zwemvest om maar je had zijn gezicht moeten zitten. Doodsangst was erop af te lezen maar nadat ik vroeg of alles goed was ging het wel weer met hem.  Uiteindelijk de boot weer op het droge gelegd, droge kleding aangetrokken en begonnen aan de halve fles rum die we nog van Lea en Julien hadden gekregen. Toen deze op was kwam het bier uit de bus en deze was echt pislauw! Nog wat plakjes worst en kaas gegeten en toen vlak voordat het donker was moesten we de bus weer in. Halverwege nog even gestopt voor het avondeten. Volgens Aakash stond het plaatsje bekend om de lekkere vis. We kregen wat garnalen en wat andere kleine vis die helemaal kapot gefrituurd waren. Was nog wel eetbaar maar nou niet bepaald super. Rest van de terugweg was lang... had tijdens het raften al hoofdpijn gekregen en die begon nu door te zetten. Had in de tussentijd nog wel drie paracetamol gepakt maar dit mocht niet baten. In Dahding bij het politiebureau nog even gestopt want daar hadden we vanochtend de brief met daarin de update afgegeven zodat de inspecteur deze kon ondertekenen. Halve dag later hadden ze nog niks gedaan. Echt te triest voor woorden. Ik heb ze maar gevraagd of ze de brief ondertekend konden terugfaxen. We zullen zien. Rond half tien waren we terug in Kathmandu en binnen één minuut lag ik te pitten.

HRON193

 

Dag 182 – 27 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Vanochtend de filmpjes van het raften even snel bekeken hierna naar K-to restaurant gelopen in Thamel. Lieve was hier appelmomo’s met ijs aan het eten dus dat moet ik ook even testen. Na een uur ongeveer naar Secure Freight gelopen waar Ben nog het een en ander moest regelen voor zijn motor. Met de eigenaar nog even over mijn rekening gehad en hij wist nergens van maar zou het nakijken. Volgens hem was het een schatting en niet de officïele rekening. Nadat alles geregeld was ben ik naar Electric Pagoda gelopen waar Lieve haar reisverslag aan het bijwerken was. Met Lieve nog een uurtje of twee gepraat waarna het alweer tijd was om afscheid te nemen. Wij vertrekken overmorgen dus zullen elkaar voorlopig niet meer zien. Lieve succes gewenst met de laatste maanden in Bhaktapur waarna ze ook nog even rond gaat reizen. Eenmaal terug in het appartement Hari, de advocaat, gebeld en hij zat al op het kantoor bij Nilam. Hier maar snel naar toe gelopen en Hari geupdate over de situatie. Morgen zouden we met Hari naar de verzekering gaan om te kijken of ze extra documenten nodig hebben en wanneer ze gaan uitbetalen. Na de afspraak zijn we met Abinesh en Aakash bij Friends gaan eten in het kader van ons naderend vertrek uit Nepal. Chicken Hotpot, paella en Kiss from Zuri cake (wat we bij Or2k hebben laten halen) stond op tafel. Alleen Abinesh kreeg de cake niet op maar hij liet hem wel even inpakken want de cake is te lekker om te laten staan. Eind van de avond nog met hun in het appartement gezeten en de foto’s en filmpjes bekeken onder het genot van een fles whisky!

 

Dag 183 – 28 maart 2013 – Kathmandu (NEP) – 0 km

Om 10 uur stond ik al voor de deur bij NB insurance en niet veel later was Hari er ook. Ben was ook mee gegaan en was op de motor. Een man of 10 kwamen toch even naar buiten om de Honda Africatwin te bekijken en de meeste dachten dat dit de gerepareerde BMW was. Maar goed, de vrouw die ons te woord zou moeten staan was er niet dus konden we weer vertrekken. Hari zou aanstaande zondag terug gaan want dan was ze terug. Hari nogmaals bedankt voor alle hulp tot nu toe en hierna ben ik terug naar het appartement gegaan om daar de aluminium koffers in te pakken. Hierna ben ik per taxi naar het cargo gebouw gegaan want Ben was inmiddels ook daar met zijn motor. De motor wordt vandaag in de houten box gezet en al het papierwerk wordt geregeld zodat de motor morgen per vliegtuig naar Bangkok, Thailand kan. De box leek weer veels te klein maar op de een of andere manier krijgen ze het toch weer klaar om er alles in te proppen. Na een paar uur waren we klaar en heb ik in Thamel nog een backpack, afritsbare broek en een dun vest gekocht. Hierna snel alles ingepakt zover dat gaat zodat ik morgenvroeg rustig aan kan doen. Na het inpakken de resterende concertkaartjes opgehaald bij Yuko zodat ik deze vanavond nog kan inwisselen. Om acht uur was het tijd voor het diner met Nilam, Mina (vrouw Nilam) en Raj (servicemedewerker in het appartement).  Rond kwart voor negen was iedereen er en voor Raj was het de eerste keer in zijn leven dat hij ging eten in een restaurant! We hebben allemaal een pizza besteld en die ging er goed in want ik had honger. Na het avondeten ben ik met Ben naar New Orleans gelopen om de drie resterende concertkaarten in te leveren en ze weigerden om het geld terug te betalen. We hebben ze nog duidelijk gemaakt dat we morgen een vlucht naar Bangkok hebben en dat we geen tijd hebben om naar het hoofdkantoor van de organisatie te gaan. New Orleans moet ons het geld maar terug geven immers zij hebben mij de kaarten ook verkocht. Na veel gezeik bleven ze weigeren maar ze hadden geen goede reden hiervoor. Inmiddels was het sluitingstijd en vertrok iedereen inclusief manager. Wij zaten er nog met at bewakers en Ben had de chocoladetaart al uit de vitrine gehaald. Bewaker kon er niet mee lachen en na een kwartier zijn we toch maar vertrokken. Nilam morgen maar de kaarten geven zodat hij deze kan inwisselen maar wat een kloteservice daar zeg! Vorige keer wel mijn geld terug gekregen (hadden totaal 12 kaarten).

 

Vertrek Nepal en aankomst in Thailand (29 maart) komt in verslag ''Thailand''. 

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties