VOOR FOTO'S WORDT VERWEZEN NAAR SMUGMUG (ZIE LINK OP HOMEPAGE) OF KLIK HIER.

 

Dag 40 – 5 november 2012 – Lahore (Pak) naar Amritsar (IND) - 60 km

Vandaag ons (voorlopig) laatste ontbijt met Jos. Er zijn al plannen gesmeed dat Jos in Afrika langs komt met een Toyota Landcruiser.  Zou echt super zijn mocht het hem lukken. Vanochtend dus afscheid genomen van Jos maar ook van de vrouwen Karin en Cilly waar we ondanks de herrie van gisteren elkaar nog een fijne reis hebben gewenst. Rond half één waren we klaar voor vertrek richting de grens. We zijn vandaag wat laat omdat we de ceremonie bij de grens graag willen zien waar tienduizenden mensen op af komen!  De grens ligt maar 30 km van Lahore af dus we zijn er zo. Eenmaal daar aangekomen kwamen we de motorgroep die we in Quetta tegenkwamen weer tegen. Ze hebben nog flink doorgereden maar zo te horen waren ze vanochtend al om 6 uur op pad. Bij de grens onze papierkraam geregeld maar voordat we verder richting de kan van India konden moesten we eerst wachten. De Chief-Minister met nog vijf andere DSCF1872ministers uit India gaan vandaag ook de grens over naar Pakistan. Een peloton aan beveiliging, nieuwsploegen, fotografen en een ceremonieorkest staan al klaar voor de grensovergang van de ministers. Ik heb me inddels met mijn super professionele camera tussen de andere fotografen gevoegd om ook wat foto’s te maken. Het spektakel duurt maar even en vlak voor mijn neus lopen de ministers voorbij. Kwam als laatste aan en had de beste plek!  Iedereen moest wachten maar wij toeristen mochten alvast over de rode loper een stuk verder rijden voordat de volgende stoet voorbij zou komen. Hier nog wat filmpjes gemaakt van de mooiste grensovergang tot nu toe! Hebben wij toch weer geluk dat we dit spektakel van dichtbij mogen meenemen. Straks nog de dagelijkse ceremonie waar de duizende mensen op afkomen als toetje. Inmiddels zijn we bij het kantoor waar we het carnet voor de import van onze motor moeten regelen. De grote groep motorrijders zijn nog voor ons waardoor we hier lang hebben moeten wachten en de ceremonie hebben moeten missen! Inmiddels is het al donker en rijden we Amritsar in. We hadden de naam van het verblijf door gekregen van de grote groep en eenmaal daar aangekomen bleek de prijs belachelijk hoog. Zelfs als je wou blijven slapen in een tent was je nog 10 euro kwijt! We kregen ook geen korting dus zijn we maar naar het hotel gereden dat we in eerste instantie hadden uitgezocht. We verblijven vandaag in het Lucky Guest House dat vlakbij de Golden Temple ligt. Gelukkig voor ons is er een gratis parkeergarage 100 meter verderop. Na het een biertje en onze eerste maaltijd in India zijn we met Sigi en Iris naar de Golden temple gelopen. We moesten onze schoenen uit doen en onze haren bedekken. Sigi en Iris hadden geen zin hierin maar liepen wel mee naar de ingang waar bij het binnenkijken van plein / gebouw de gedachten al snel veranderde. Echt een supermooi plein met de gouden tempel in het midden en daaromheen water. Met zijn alle hebben we een ronde gelopen daar en zijn we de gouden tempel binnen gelopen. Niet normaal zo mooi en de atmosfeer die er heerste! We mochten helaas geen foto’s / filmpjes maken van binnenin de tempel maar dit is echt een aanrader! Na het bezoek hebben we op het dakterras van het hotel nog een fles bier gedronken!

 

Dag 41 – 6 november 2012 – Amritsar (IND) naar Panipat (IND) – 403 km

Vandaag de hele dag gereden tot een uur of zeven in de avond. Er waren zoveel wegwerkzamheden waardoor je telkens op en af de weg moest en wil je het tempo er een beetje inhouden dan moet je slingerend door het verkeer heen rijden. Toen het donker was kwam er zelfs een ezel met wagen, natuurlijk zonder licht, op de snelweg spookrijden. Echt levensgevaarlijk is het verkeer hier! We konden niet snel een hotel vinden en in de laatste stad die we doorreden werd ineens alles zwart. De stroom viel uit dus dat was wel even een raar gezicht. Na wat zoekwerk kwamen we aan bij een pas geopend hotel dat er zeer mooi uit zag. De prijs was weer het probleem dus hebben we de kamer weer gedeeld met Sigi en Iris. Ik had totaal geen energie meer en ben al vroeg op bed gaan liggen. Ik had totaal geen trek en ben na een glas cola en een pijnstiller in slaap gevallen.

 

Dag 42 – 7 november 2012 – Panipat (IND) naar Shahjahanpur (IND) – 415 km

Vanochtend voelde ik mij weer redelijk en na een snee brood en wat thee was ik klaar voor vertrek. Met Sigi en Iris nog eerst gehad over hun route. Ze twijfelde of ze naar Goa (strand en 2000 km rijden) of naar Nepal moesten gaan wat nog 1200 km was. Na wat wikken en wegen hebben ze besloten om toch naar Goa te rijden om daar Jos op te zoeken. Na een fantistische tijd moesten we dus weer afscheid nemen van hun en zijn Ben en ik verder gereden naar Shahjahanpur. De wegwerkzaamheden waren wederom elke zoveel kilometer te vinden. We moesten zelfs een keer over een gigantische slechte zandweg vol met diepe kuilen om de weg weer te bereiken! Maar goed, na weer een lange dag rijden, waar we ook de randweg Delhi hebben gehad, zijn we toch redelijk opgeschoten. We hebben een goedkoop hotelletje genomen en de wekker vroeg gezet zodat we morgen op tijd bij de grens met Nepal zouden zijn. 

 

Dag 43 – 8 november 2012 - Shahjahanpur (IND) naar Lucknow (IND) – 80 km - ONGELUK JOHAN

Vanochtend ons wat verslapen aangezien de wekker toch niet helemaal goed bleek te staan. Ondanks een half uur vertraging waren we toch iets voor zeven al klaar voor vertrek. Nu is het nog relatief rustig op de weg en kunnen we de eerste 80 km wat sneller doorrijden en daarna hebbenwe een tweebaans snelweg dus dan maakt de drukte minder uit. Ben reed het eerste uur voorop en nadat ik wat gefilmd had met de helmcamera ben ik voorop gaan rijden. Ik haalde een bus in met circa 80-100 kmpu en de bus drukte mij zonder reden van de IMG 5513weg af! Ik had geen andere optie dan vol tegen een boomstronk aan te rijden die in de berm lag. De boomstronk was circa 40 centimeter hoog en ik pakte mijn stuur goed vast want dit gaat een klapper worden. Ik reed over de boomstronk heen wat vrij goed te doen is zolang je je stuur maar recht houdt maar ik kwam terecht in los zand waardoor mijn stuur niet meer te houden was. Ik werd van mijn motor geslingerd en vloog door de vlucht. Mijn motor kwam zelfs een aantal meter verder terecht! Ik smakte tegen de grond en wist dat het niet even snel opstaan en verderrijden was. Ben kwam ook inmiddels aanlopen en vroeg hoe het met mij was. Ik zei dat ik niet verder kon en zag aan mijn pols an dat deze gebroken was. Ook mijn ribben voelde pijnlijk aan want ademhalen was geen pretje! Inmiddels 100 man stonden om mij heen en ben riep voor een ambulance. Weinig medewerking van de bevolking en na het bellen bleek dat eerst de politie moest komen voordat er een ambulance gestuurd kon worden! Ik lag inmiddels te creperen van de pijn en moest maar wachten. De buschauffeur is zelfs doorgereden zonder ook maar te stoppen! Ik ben waarschijnlijk aan zijn zijruit voorbij gevolgen! Ben had inmiddels een jeep aangehouden en na 20 minuten ofzo hebben ze mij de jeep in gesleept. De jeep bracht mij via een hobbelige weg naar het ziekenhuis maar niet voordat hij wat mensen had afgezet! Echt ongelooflijk wat een prioriteiten ze hier stellen! Maar goed ik werd het district ziekenhuis ingebracht wat er eerder als een derdewereld huisartsenpost uit zag. Ik werd daar op een bedje gelegd en daar moest ik maar wachten. Na tien minuten kreeg ik twee injecties met pijnstillers en mocht ik weer wachten. Inmiddels ook weer tientallen mensen om mij heen die nieuwsgierig waren en zomaar overal binnen kunnen. Ik werd vervolgens naar de rontgenafdeling gebracht die eruit zag alsof er al een jaar niet meer was schoon gemaakt. Na het 

IMG 5526bekijken van de foto’s bleken mijn rechterpols en ook twee ribben gebroken te zijn. Voor de rest wat schrammen en spierpijn. Gelukkig geen ernstige verwondingen!  Na het zetten van mijn pols kon deze ingegipst worden en gedurende de behandeling kwam de pers binnenlopen. Ben stuurde hem naar buiten en vertelde hem dat hij geen foto’s moest maken. Met een rolstoel waarvan de twee voorwielen ontbreken werd ik buiten bij de ingang neer gezet. Ik moest voor een second opinion met de taxi naar een ziekenhuis 90 kilometer verderop! Na een tijdje stonden er 200 mensen naar ons te gapen! De fotograaf was zo onbeschofd om toch snel een foto te maken en Ben stormde erop af en heeft hem de huid volgescholden. Uit angst heeft hij toch maar de foto verwijderd voordat zijn fototoestel door Ben op de grond gesmeten zou worden. Inmiddels was de politie ook aangekomen en besloten ze ons maar toch in een kantoor te zetten waar het rustig was. Het hielp wel wat maar er stonden toch weer 50 mensen bij de uitgang te wachten. Er was gelukkig ook een ambulance onderweg maar dit duurde 2 uur voordat deze zou arriveren. Ik zat in een rolstoel te wachten en kreeg wat thee en koekjes. Na het eten van mijn eerste koekje werd ik direcht misselijk en ben ik in een andere ruimte gaan liggen. Na lang wachten arriveerde de ambulance en kon de rit van iets meer dan twee uur beginnen. Ik lag op een smal glad leren bankje en moest me daar maar zien te redden! Bij de tolpoort werd de slagboom bij Ben dicht gegooid. De slagboom kwam op het vizier van zijn helm terecht dus ik hoorde hem al ‘’fucking idiots’’ schreeuwen. Normaal moeten we als motor zijnde door de linkse toldoorgang maar nu reed Ben achter de ambulance aan en daarachter reed een truck met daarop mijn motor.  De ambulance stopte zelfs om de zoveel tijd om op de truck te wachten. Enfin, we kwamen na twee uur rijden in het Ghandi memorial ziekenhuis te Lucknow aan waar ik naar de trauma-afdeling werd gebracht. De muizen liepen er over de vloer maar het zag er in ieder geval beter uit en de dokters hadden witte jasjes aan in plaats van gebreide truien! Na wederom rontgenfoto’s gemaakt te hebben, controle van mijn longen en het toedienen van medicijnen bleek er naast de breuken toch niks ernstigs te zijn. Het halve ziekenhuispersoneel was inmiddels ook langs geweest om van mij en Ben een foto te maken. Ik kreeg wel een voorkeursbehandeling in het ziekenhuis volgens mij want bij elke wachtruimte was ik vrijwel meteen aan de beurt. Er lagen mensen op bedjes die er een stuk minder aan waren dan mij! Ze zullen wel geen slecht nieuws in de buitenlandse kranten willen. Inmiddels was het rond 7 uur en konden we naar buiten. Ik vertelde de assistent die was meegelopen dat we 50 indiase rupees wouden betalen voor de taxi en hij ging mee naar het hotel. Op aanraden van het ziekenhuispersoneel hebben we ons 5 minuten verderop naar een chic hotel laten brengen waar we konden rusten, alles konden regelen en internet hadden. Eenmaal daar vroeg de taxichauffeur 1000 indiase rupees! 1 minuut later 500 rupees en uiteindelijk hebben we hem maar 200 indiase rupees gegeven om van het gezeik af te zijn. In het hotel kregen we gelukkig nog een mooie korting van ongeveer 30% maar dan was het nog duur. Hopelijk kunnen we het verhalen op de verzekering want normaal zitten we in budget hotels of we kamperen buiten. ’s Avonds maar meteen in de douche gesprongen want ik zat behoorlijk onder het stof! Rest van de avond nog even geskyped met het thuisfront en daarna vrij snel in slaap gevallen.   

 

Dag 44 – 9 november 2012 – Lucknow (IND) – 0 km

Vannacht buiten verwachting goed geslapen! Weinig last gehad van mijn ribben en mijn spieren. ’s Ochtends meteen naar het ontbijt gelopen want we hadden honger en gelukkig hadden ze een uitgebreid luxe buffet klaar staan. In de lobby hebben we het transport geregeld van de motor richting het hotel en later op de dag foto’s gemaakt van de schade. Het zag er niet al te best uit en de motor is IMG 5546onverzekerd. Vooraf wel gekeken voor een verzekering maar voor 1,5 jaar en alle landen zou enkel een aansprakelijkheidsverzekering mij al € 2.500,- kosten. Motorreizigers die rond de wereld rijden zijn in 99% van de gevallen onverzekerd voor schade aan de motor dus veroorzaker doorrijdt zoals in mijn geval ben je dus genaaid! Verder heb ik nog een vliegticket geboekt voor morgen. Via Delhi vlieg ik richting Kathmandu om daar minimaal een maand te verblijven. Ben heeft contact opgenomen met zijn voormalige baas (Nilam) van zijn stagebureau. Zij zullen mij oppakken op het vliegveld dus dat is goed geregeld! Ben heeft ook nog het transport van Lucknow naar Kathmandu geregeld met een transportbedrijf in India en via Nilam ook het transport in Nepal. Rest van de dag nog wat op skype gezeten met vrienden om de gebeurtenissen door te nemen en weer vroeg het bed ingekropen.  

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties