FOTO'S VAN Namibie OP SMUGMUG KLIK HIER :)

 

Dag 387 – 18 oktober 2013 – Maun (BOT) naar Buitepos (NAM) – 488 km

Ik was om half acht wakker en meteen opgestaan. Begonnen met spullen inpakken en vervolgens zijn we bij onze Nederlandse en Zuid Afrikaanse vrienden een bakje koffie gaan drinken. We hadden nog muffins gevonden dus deze meteen meegenomen en van hun nog een lekkere boterham met Zuid Afrikaanse pindakaas gehad. We moeten veel kilometers rijden dus een vroeg vertrek was wel fijn geweest IMG 3211gezien de hitte. Echter weer aan de praat geraakt met hun en we hadden nog niet alles ingepakt. Bij het restaurant nog een kom yoghurt gegeten en het was pas elf uur voordat we weg waren. Met bijna vijfhonderd kilometer te gaan dus een late aankomst vandaag. Vanochtend deed eindelijk internet het weer en helaas stond er slecht nieuws op de email. Onze hond Robbie, malteser leeuwtje van 13 jaar, was de laatste dagen erg slecht en dus hebben ze hem naar de dierenarts gebracht om hem te laten inslapen. Ik had nog gehoopt Robbie te zien bij terugkomst maar ik wist dat de kans niet al te groot was aangezien het nooit echt een topfitte hond is geweest. Robbie moest nog eens regelmatig naar de dierenarts voor klachten maar hij heeft het goed gehad bij ons thuis. Vorige week dus de kanarie en nu de hond. Slechte week voor de huisdieren bij ons thuis. Het andere hondje bij ons thuis, Boy van bijna 13 jaar, heeft het hele huis al afgezocht om zien vriend te zoeken. Oftewel even een klotedag. Na de laatste spullen ingepakt te hebben afscheid genomen van Anton, Janny, Trish en Saskia. Op het begin lekker door kunnen rijden maar toen ik op de navigatie ging zoeken waar het eerste tankstation lag schrok ik. Dat gaat erg krap worden! De snelheid ging van 120 naar 100. We kregen vervolgens een checkpoint waar we onze schoenen moesten ontsmetten en de motor moest door een plas met onstmettingsspul. Ik gevraagd of het tankstation inderdaad zover weg lag en dit was correct. De snelheid ging van 100 naar 80 om nog zuiniger te rijden. Gedurende de rit stonden mijn ogen vaak gericht op de benzinemeter en de afstand tot het tankstation op het navigatiesysteem. Vijftig kilometer was ik er vrij zeker van dat ik het ging redden aangezien het lampje van de benzine nog niet aan stond. Snelheid weer omhoog en uiteindelijk het tankstation ook gehaald. Tankinhoud is 16 liter en er ging 15 liter in. Nog 20/25 kilometer verder kunnen rijden dus. In Windhoek toch maar eens kijken of ze aan het reksysteem van de koffers iets kunnen maken waar ik een benzinekan kwijt kan van 10 liter. Vandaag goed weg gekomen maar ik ga het een keer niet redden dus toch maar een oplossing zoeken voordat het te laat is. Na het tanken een pot yoghurt gekocht bij de supermarkt. Hier stonden een paar vrouwen in ceremoniële kleding dus gevraagd of ik van hun een foto mocht maken. Kleding leek een beetje op de kleding uit Volendam. Schijnt dat ze die kleding dragen als ze getrouwd zijn. Laatste stuk naar de grens weer lekker door kunnen rijden en de weg was echt een tapijtje. Onderweg nog wat dode koeien langs de weg zien liggen en ook een dode struisvogel. Allemaal als gevolg van aanrijdingen. Mooiste van onderweg was dat een struisvogel het op het lopen zetten en langs mij af rende. Ik reed wel een stukje sneller maar ze zijn nog best snel die beesten! Bij de grens eerst de stempel gehaald bij Botswana voor het verlaten van het land en vervolgens de entree-stempel van Namibië gehaald. Kosten waren nihil voor ons Nederlanders dus dat is mooi. Wel weer de wegenbelasting betalen maar dit was maar een tientje. Na het tanken gestopt bij een rest camp wat op een paar honderd meter van de grens lag. Hier een cabin gepakt zodat we de tent niet meer op hoeven te zetten. Het was inmiddels al donker geworden dus gaan we niet meer verder rijden. Spullen in de cabin gelegd en in het restaurant even op internet gezeten. Nog even douchen en toen was het weer tijd voor de reisverslagen. Morgen staan er 300 kilometer op het programma en rijden we naar de hoofdstad Windhoek. 

IMG 3214

 

Dag 388 – 19 oktober 2013 – Buitepos (NAM) naar Windhoek (NAM) – 324 km

Na het inpakken op de motor gestapt echter ik wou hem achteruit duwen maar ik kreeg hem amper van de plaats ondanks dat het vrij vlak is. Ben gevraagd om te duwen maar het leek wel of de rem erop staat. Als ik de rem in kneep leek dit ook het geval te zijn maar het blijkt een lekke achterband te zijn. Stapvoets naar het tankstation gereden wat er gelukkig naast ligt en hier de band opgepompt. Met een gieter wat water over het ventiel gedaan want in de band zaten geen scherpte voorwerpen. Rondom het ventiel komt inderdaad lucht vrij en het ventiel zelf staat ook niet netjes recht maar zit half scheef door de velg heen. De motor laten staan en terug naar de de shop gelopen waar ik eerst een pot yoghurt heb gekocht. Deze naar binnen gewerkt en vervolgens de band nogmaals tot 2,5 bar opgepompt en aangereden. We zien wel hoe ver we komen want hier bij de grens kan er toch niks aan gedaan worden. In Gobabis meer dan honderd kilometer verder was de band pas te slap om verder te rijden. Gelukkig hebben ze hier ook weer een tankstation dus wederom de band op laten pompen tot 2,5 bar. De laatste tweehonderd kilometer is er echter geen mogelijkheid meer om de band op te laten pompen dus twee keer gestopt en met de handpomp de band zelf op gepompt wat verassend snel gaat. Het laatste stuk ging door een heuvellandschap en eindelijk hebben we weer eens wat bochtenwerk. Doordat mijn band niet volledig opgepompt is ben ik zo voorzichtig mogelijk door de bochten gereden en eenmaal in Windhoek de band weer bij een tankstation laten oppompen. Hier meteen gevraagd waar de BMW garage ligt maar deze is al gesloten en zal pas over twee dagen open zijn. Bijna alle winkels zijn hier op zaterdagmiddag en zondag gesloten dus dat wordt een langer verblijf in Windhoek dan dat de planning is. In Windhoek een verblijf gaan zoeken en de eerste vier zaten vol, de vijfde was te duur en de zesde (Backpackers Unite) had wel plek en de prijs was goed. Niet alleen de prijs was goed er stonden ook Erdingers in de koeling. Hier in Namibië, voormalig Duitse kolonie, was dit ook wel een klein beetje te verwachten. De eigenaar dronk normaal zelf de Erdingers op maar hij wou voor een week of twee a drie even niks drinken. Ik mij dus maar opgeofferd om hem van de Erdingers af te helpen en meteen de hele voorraad opgekocht (waren maar twee flessen). Eenmaal op de kamer komen er twee Canadezen de kamer binnen wandelen zonder iets te zeggen. Zoeken jullie iets? Ze waren op zoek naar een converter maar beetje apart om iemand anders zijn kamer zo binnen te wandelen. Nog even met hun gesproken en vervolgens naar het winkelcentrum gereden en daar een film (Gravity) gekeken. In de parkeergarage stonden zelfs verkopers die wat prullaria wouden verkopen maar we hebben geen ruimte daarvoor dus hem maar weg gestuurd. In de tussentijd mijn band weer opgepompt met de pomp en dit duurde best een tijdje aangezien er bijna niks meer in zat. Op de kamer vrij snel in slaap gevallen want ik was behoorlijk moe.

 

Dag 389 – 20 oktober 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vandaag is een zondag en er is dus ook niks te doen in Windhoek. Volgens de eigenaar valt er ook vrij weinig te zien dus dan maar dagje rustig aan doen. Tijdens het ontbijt met twee Duitsers gesproken die aan het backpacken waren rond de wereld. Verder nog even met twee Nederlandse dames gesproken die vrijwilligerswerk doen voor Orange baby’s in Windhoek en de rest van de dag even de spullen verhuist naar een andere kamer. Zaten in een dorm (die we voor onszelf mochten gebruiken) en nu een eigen kamer dus. Verder reisverslagen online gezet van Botswana, series gekeken en ’s avonds nog aan de bar een hilarisch verhaal gehoord van de Duitsers waarover ik de details maar achterwege laat.

 

Dag 390 – 21 oktober 2013 – Windhoek (NAM) – 23 km

Na het ontbijt ben ik de band op gaan pompen waarna we naar de BMW garage zijn gereden. De monteur had het druk dus maar doorgereden naar de Honda garage. Hier hadden ze geen binnenband beschikbaar dus terug gereden naar de BMW garage en er hier een gekocht. Vervolgens weer terug naar Honda en toen bleek dat ze ook geen tijd hadden. Uiteindelijk bij een quad en crossmotor service garage uitgekomen en hier hebben ze mijn achterband verwisseld. De binnenband die ze bij de BMW garage in Pinetown, vlakbij Durban, erop hebben gelegd bleek de verkeerde te zijn! In plaats van een 17 inch hebben ze er een 18 inch binnenband opgelegd waardoor er allerlei vouwen in waren gekomen. In één van de vouwen zat een gat. Je mag toch wel verwachten dat ze het fatsoenlijk doen in een BMW garage. Verder hadden ze aangegeven om de oude binnenband er als extra bescherming in te leggen wat ook niet is gebeurd. Voor 10 euro hebben ze mij de binnenband gewisseld en was ik weer klaar voor vertrek. We zijn nog naar het winkelcentrum gereden waar we wat hebben gegeten. Gedurende de avond de film Flight gekeken met Denzel Washington.  

 

Dag 391 – 22 oktober 2013 – Windhoek (NAM) naar Keetmanshoop (NAM) – 504 km

Vandaag de etappe naar Keetmanshoop. We waren op tijd weg want we hebben 500 kilometer op het programma staan over een veelal kaasrechte asfaltweg. Onderweg nog even gestopt bij het bord ‘’Tropic of Capricorn’’. Deze lijn geeft het meest zuidelijke punt aan waar de zon nog recht boven je hoofd kan staan. Hier nog even op het bord gaan zitten voor wat foto’s en nog even aan de praat geraakt met wat
Duitsers en Belgen. Rond de middag waren we in Mariental, halverwege de route, waar we bij Wimpy even hebben gegeten. Hierna in een stuk doorgereden naar Keetmanshoop. Na wat boodschappen gedaan te hebben stond Ben te praten met een Nederlands stel. Een bedelaar dacht dat er wat te halen viel maar we hebben hem telkens vriendelijk gezegd dat hij niks krijgt. Hij bleef maar aandringen en toen op een iets hardere toon hem gevraagd om te door te lopen. Hij ond het maar niks en wenste me een ongeluk toe waarvoor ik hem heb bedankt. Vanuit Keetmanshoop zijn we naar Quiver Tree Forest gereden en bij de entree hadden we de voedertijd van de cheetahs gemist. Er zat er nog wel één in een kooi dus daar nog even naar staan kijken. Hierna entreekaart gekocht en naar Giants Playground gereden. Dit ligt vijf kilometer verderop en is een gebied met allemaal keien (alsof de reuzen hier met blokken hebben gespeeld; vandaar de naam dus). Hier een rondgekeken en weer terug gekeken naar de entree van Quiver Tree Forest. Aangezien het al bijna donker was en we de laatste vijftien kilometer ofzo over de gravel hebben moeten rijden wat redelijk goed ging maar besloten om hier te blijven. Ons tentje opgezet op een erg mooie plek en tijdens de zonsondergang van de aparte bomen foto’s en filmpjes gemaakt. Er was verder niks te doen dus in de tent maar een boekje gaan lezen.

DSCF6562

DSCF6612

 

Dag 392 – 23 oktober 2013 – Keetmanshoop (NAM) naar Hobas (NAM) – 195 km

Al vroeg wakker en het was vrij koud vannacht. De slaapzak die ik had gekocht blijkt te klein te zijn. Zou voor 2 meter zijn maar ik denk dat het eerder voor mensen is van 1.80 meter aangezien je er niet helemaal in kan kruipen. Snel opgestaan en het bananenbrood van gisteren als ontbijt nog op gegeten. Hierna de tent ingepakt en weer vertrokken. Bij de overgang van gravel naar zand nog wat foto’s en filmpjes gemaakt en toen zag ik dat mijn koplamp aan een kant los zat. Met een tairib even vastgezet en naar Keetmanshoop gereden. Bij het DSCF6689tankstation lag mijn koplampunit helemaal los maar gelukkig lag er een garage die mij gratis heeft geholpen en tevens voorzien van een nieuwe schroef en wat boutjes. Ben moest zijn banden nog wisselen dus dit bij een andere garage gedaan. De eigenaar zat al aan de rum cola en hij bleef maar drinken. Toen we vertrokken kreeg hij er nog amper een woord uit. Zijn zwarte medewerkers behandelde hij als minderwaardige en het was echt te triest om te zien. Al met al heeft het vier uur geduurd voordat we daar pas weg waren! Tempo zat er niet in en dan waren ze weer ineens met ander werk bezig. Maar goed, banden liggen erop en tegen een mooi prijsje. Ben heeft tevens de olie nog laten verversen en ik heb de compressor die we hadden gekocht nog na laten kijken. Deze functioneert gewoon in een auto maar mijn accu was schijnbaar te zwak. Rond vier uur waren we weer op pad richting de Fish River Canyon. Vanuit Keetmanshoop nog circa vijftig kilometer asfalt en daarna enkel gravel. Ze hadden ons al gezegd dat de gravelweg erg hard was en bijna zo goed als een asfaltweg. Eenmaal op de gravel hebben we circa 100 kmpu gereden wat voor ons een comfortabele snelheid was. Vele rijden een stuk harder hier aangezien het veiliger is omdat je dan als het waren over kleine kuiltjes en dergelijk ‘’vliegt’’. Als je te langzaam rijdt trilt je hele motor door alle kleine hobbels. Af en toe danst de motor een heel klein beetje vanwege het zand maar de gravelweg is erg goed. Zo hard als beton en de wegen worden regelmatig door een zandschuiver geprepareerd. Hierdoor ligt er ook geen los zand op de weg. In de bochten en bij de spoorwegovergangen rustig gereden en we waren nog ruim voor de zonsondergang bij Hobas Camp. Hier zouden we overnachten en dit ligt op tien kilometer van de canyon. Ticket gekocht en meteen doorgereden naar de canyon. Het uitzicht daar viel wat tegen aangezien je door de laagstaande zon de canyon helemaal donker is. Als je achterom keek over de vlakte en heuvels was het uitzicht wel spectaculair dus toch de moeite waard. Bij het viewpoint zaten veel Nederlanders dus met hun nog even gepraat voordat we naar de sunsetpoint zijn gereden. Hier nog wat foto’s gemaakt en toen de zon net onder was ook meteen weer terug gereden voordat het straks te donker is om terug te rijden over de gravel. Op het kamp ons tentje opgezet en nog wat met de Fransen naast ons gepraat. Er stonden gelukkig wat bankjes en tafels op het terrein dus we konden weer eens op het gemak zitten. De camera’s nog even opgeladen en nog even onder de warme douche gesprongen volgens de kerel bij de receptie. Ik verwacht dat ze met 15 graden celsius het al een warme douche noemen! Verder nog even geïnformeerd naar het dichtsbijzijnde tankstation want anders sta ik morgen met een lege tank. Gelukkig blijkt er bij Roadhouse een tankstation te zijn wat op circa twintig kilometer rijden ligt.

IMG 3282

IMG 3291

 

Dag 393 – 24 oktober 2013 – Hobas (NAM) naar Keetmanshoop (NAM) – 195 km (Ongeluk III)

Wederom vroeg wakker en dit keer snel de tent ingepakt. Ben was even naar de toiletruimte en ik zat nog in de binnentent. Op een hoorde ik iemand een plasticzak onder de buitentent vandaan trekken. Ik dacht wie heeft het gore lef om dit te doen! Ik snel naar buiten en daar zag ik een aap rennen met een plastic zak waarin mijn ontbijt zat. Naja, niks aan te doen meer. Alles ingepakt en bij de receptie een warm broodje gepakt. Hierna weer naar de Canyon gereden omdat het licht nu beter is. Hier maar heel even geweest en toen naar Roadhouse lodge gereden waar inderdaad een tankstation lag. Gelukkig maar anders hadden we terug naar Keetmanshoop moeten rijden voordat we naar Lüderitz zouden gaan. En dan was het nog maar de vraag of ik dat zou halen met mijn kleine 16 liter tank. Vanuit het tankstation doorgereden en de afslag op de C17 genomen wat grotendeels een kaasrechte gravelweg is naar de geasfalteerde autoweg. Ben reed een paar honder meter voor mij zodat ik niet telkens in een stofwolk rijd. Ik ben even gestopt en heb de GoPro aangezet aangezien het een mooi stuk was om te filmen. Inmiddels zag ik enkel de stofwolk van Ben nog in de verte. Ik reed op mijn gemak door en ik zag een slecht stuk voor mij. Ik besloot om op de linkerstrook te rijden die vlak langs de berm lag met los zand. Het zinde mij niet echt aangezien de rijbaan langzaam afloopt tichting de berm. Ik besloot om weer naar het midden te rijden maar voordat ik dat kon kwam ik in een stuk terecht met wat los zand. Niks bijzonders dacht ik want die heb ik al een paar gehad. Duurt meestal even een paar seconde voordat je weer op de harde gravel komt. Echt dit keer niet. Ik kwam in nog losser zand terecht en mijn stuur ging heviger heen en weer. Inmiddels al het gas losgelaten, wat mijn fout is geweest, maar ik had geen controle meer over de motor. Door de helling ging ik richting de berm en ik hoopte dat ik hier tot stilstand zou komen. Echter, ik kwam in erg los zand terecht en er was geen houden meer aan. Onderuit gegaan en even over het zand gerold voordat ik tot stilstand kwam. Ik kon meteen opstaan en ik voelde mij goed. Ben was er schijnbaar met veel moeite net doorheen gekomen. Op de heenweg hier geen last van gehad aangezien we toen aan de andere kant van de weg reden. Hij was al gestopt maar ik heb hem niet zien stunten door het losse zand aangezien ik te ver achter hem reed. Hij kwam al terug rijden maar ik lag al op de grond. Helm afgezet, nekbrace afgedaan en de GoPro camera uitgezet. De zijkoffer is er helemaal afgeslagen en mijn kleding lag op diverse plekken in de berm. Het voorwiel is helemaal krom wat ik nog steeds niet snap. Wellicht een grote kei geraakt ofzo. Toen ik de voorkant zag wist ik weer hoe laat het was. Ruitje eraf, koplamp naar de klote en de meters lagen ook weer verderop. Wederom gaat dit een duur grapje IMG 3334worden. Gelukkig heb ik niks meegekregen en ik had alleen wat last van mijn buik. Ik even gekeken en er waren alleen wat schrammen te zien. Mijn motorjas zal we iets omhoog zijn gekomen waardoor ik met mijn buik een stukje over de grond ben geschuurd. Alle spullen even bij elkaar geraapt en even later is Ben terug gereden om hulp te halen. Hij kwam twee Duitse toeristen tegen die al mijn kant op reden. Een half uur na de crash kwamen ze aan en hebben we de spullen even ingelaten. Voor ben nog even een bericht achtergelaten dat ik voor controle even naar het ziekenhuis ga. Ben was terug gereden naar Roadhouse om daar transport te regelen voor mijn motor. Ik anderhalf uur in de jeep gezeten en met Mathias en Norit onderweg gepraat. Ze wouden mij nog bier aanbieden maar dit toch maar even afgeslagen! Bij het ziekenhuis alle spullen eerst uitgeladen en binnen gezet. Ik hun bedankt en gezegd dat ik mij goed voelde en dat ze gerust verder konden rijden naar hun bestemming. Vervolgens hebben de dokters even naar de schrammen gekeken en wat kleine onderzoekjes gedaan maar alles was goed. Tien minuten later stond ik weer buiten. De kosten waren acht euro en voor de lokale bevolking zou het nog geen euro zijn geweest. Ik moest hier wachten op Ben en dat duurde nog bijna twee uur. Bij de ingang maar eerst even onder de palmboom gaan liggen en even naar huis gebeld om ze het nieuws weer even door te geven. Nog even gezeten bij de ingang van het ziekenhuis en toen kwam Ben aanrijden. Nu moesten we wachten op een taxi en die kwam maar niet du bij een overheidsjeep ingestapt die toch dezelfde kant op moest. Ben was Willem Esterhuyse van Quality tyres Namibia tegengekomen die banden bij Roadhouse Lodge moest afleveren en die heeft mijn motor weer mee terug genomen. Bij de garage waar de motor inmiddels was aangekomen Willem bedankt en hij heeft even gebeld voor een hotel een paar straten verderop. Hij wou er geen geld voor hebben maar hij zou vanavond daar naar de bar komen om een biertje te drinken. Dan moesten we met hem er maar eentje meedrinken. De motor dus naar het hotel gebracht met zijn jeep en daar achterom neergezet. Vervolgens ingecheckt en eerst eens gekeken of we het filmpje aan de praat kregen maar deze deed niks. Mijn laptop deed ook niks meer door de klap en Ben zijn laptop leek te traag. Ben is even boodschappen gaan doen vervolgens en ik ben mij eens gaan douchen want ik zat behoorlijk onder het stof. Ik mij al een biertje gaan halen aan de bar en ze hadden weer koude Erdingers liggen. Op de kamer ging even later de telefoon en we werden verzocht naar de bar te komen. Hier zat Willem met zijn kroegmaten. Met hun nog een hele tijd aan de bar gezeten en Willem getrakteerd op bier voor zijn hulp. We zochten nog transport naar Windhoek en via via hebben ze iemand gevonden die morgenvroeg naar Windhoek ging. Erg blij met alle hulp die we krijgen zonder dat ze er wat voor terug willen! In Windhoek ligt namelijk een BMW garage dus de motor daar maar heen brengen. Uiteindelijk om tien uur gaan slapen op eindelijk weer eens een zacht matras en een airco kamer.

IMG 3318

IMG 3329

 

Dag 394 – 25 oktober 2013 – Keetmanshoop (NAM) naar Windhoek (NAM) – 500 km

Vannacht goed geslapen en wakker geworden met wat spierpijn in mijn nek. Ik het viel gelukkig mee want ik kon mijn hoofd nog met weinig moeite alle kanten op bewegen. Zo zie je maar weer dat de nekbrace een erg goede investering is geweest. De brace voorkomt dat je hoofd niet te ver een bepaalde kant uitschiet tijdens een ongeluk. We zijn meteen naar de ontbijttafel gelopen en hier eens even goed gebruik gemaakt van het uitgebeide ontbijt. Toen we klaar waren kwam Niek Tromp binnenlopen die naar Windhoek zou rijden met zijn jeep. Hij dacht dat het te klein zou zijn dus maar eens gaan kijken. Het zag er ook erg klein uit maar de jeep toch maar eens langs de motor gezet. Vervolgens de topkoffer eraf gehaald en toen leek het wel te passen. Met wat hulp van wat medewerkers de motor op zijn zij gelegd en vervolgens in de bak van de jeep geladen. We kregen vervolgens de motor niet helemaal naar achteren geschoven dus de overkapping van de bak eraf gehaald en toen konden we met gemak de motor naar achteren schuiven. Onder motor wat lege dozen gelegd en mijn schaapshuid eronder gelegd. De motor rust op de valbeugel dus er kan eigenlijk niks mis gaan. De motor steekt nog wel een stuk uit achteren maar met voldoende touw de motor vast geknoopt. Vervolgens alle spullen van mij ingeladen en iets voor elf waren we geloof ik aan het rijden. Ben moest nog wat inpakken dus die zou ietsje later volgen. Met Niek de hele weg gesproken over van alles en nog wat. Halverwege in Mariental weer bij de Wimpy gestopt en Niek gertrakteerd op lunch voor de hulp. Daar ook de BMW garage alvast gebeld dat we onderweg waren. Rond half vier waren we bij de garage in Windhoek en hier de motor uitgeladen met een man of vijf. De monteur gaf aan pas volgend jaar tijd te hebben maar ik dacht laat hem maar want het is al niet de meest vrolijke en behulpzame kerel. De motor op de parkeerplaats gezet en vervolgens heeft Niek mij afgezet bij backpackers Unite een stukje verderop. Ik had Niek al gevraagd of hij er wt voor wou hebben maar hij weigerde. Ik hem gezegd dat ik hem de benzine zou betalen maar ook dit bleef hij wiegeren. Ik had al genoeg schade en kosten dus het was al lang goed. Oftewel van de plek waar ik het ongeluk heb gehad tot en met Windhoek. Totaal 650 kilometer waren de transportkosten: Een halve liter bier, lunch en nog twee bier, muffins en wat sap wat we hadden liggen. Erg behulpzame mensen hier dus echt top! Bij het hostel de spullen uitgeladen en Niek hartelijk bedankt voor de hulp. Ingecheckt en buiten gaan zitten waar Nienke en Annemarije (waren er vorige keer ook) ook waren. Met hun nog een tijdje gezeten en toen kwam Ben aan rijden. Met Ben zijn motor vervolgens naar het winkelcentrum gereden om wat boodschappen te doen. Nienke had al aangeboden om te koken en er staan Mexicaanse wraps op het menu vanavond. Na de boodschappen nog wat Corona’s gepakt want bij een Mexicaans gerecht hoort natuurlijk een Mexicaans biertje. Verder alle Erdingers opgekocht in de drankenzaak (waren er nog maar drie). Na de boodschappen de video vanhet ongeluk weten te repareren en vlak voordat ik op mijn bek ga stopt de video. Laatste 30 seconde slaat de GoPro niet op ingeval van een ongeluk! Erg balen dus. Vervolgens naar de keuken gelopen en met de dames gesproken. Annemarije was nog pannenkoeken aan het bakken voor morgen als ze op visite gaan. Ze doen beide vrijwilligerswerk voor Orange Babies en morgen waren ze door iemand uitgenodigd om samen naar het Jazzfestival te gaan. Ze had één pannenkoek teveel dus die mochten wij nog opeten en ik moet zeggen die was erg goed te eten! De wraps waren ook erg lekker dus goed gegeten vanavond. Nog even geholpen met de afwas waarna we nog buiten hebben gezeten met, in mijn geval, een Erdinger! Rond twaalf uur gaan slapen.

 

Dag 395 – 26 oktober 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vanochtend met een Duitse aan de ontbijttafel gezeten die hier ook vrijwillgerswerk deed. Ze zou vanmiddag opgehaald worden voor een uitje naar Swakopmund aan de kust. Na het ontbijt alle spulen schoon gaan maken en de schade eens bekeken. Verder de verzekering geïnformeerd over de situatie en de rest van de dag weinig meer gedaan. Andrew Cleghorn nog even gebeld die we in Kaapstad hebben bezocht. Hij kon mij wel helpen en ik moest alle informatie maar even op een Zuid Afrikaans motorforum zetten. Volgens hem had ik inderdaad het gas niet los moeten laten maar juist extra gas moeten geven zodat je de motor weer recht trekt. Tja, als beginner op de gravel weet je dit niet en het voelt tevens heel onnatuurlijk aan om in problemen juist gas te geven. Ik wist wel dat ik niet moest ruimen omdat mijn motor heen en weer ging want dat slip je meteen onderuit. Maar goed niks meer aan te doen nu. Nog wat series gekeken op de laptop en Ben heeft wat boodschappen gedaan voor vanavond. Het is braai (BBQ) avond hier op zaterdag. Ben kwam terug met 1,2 kilo aan bieflappen en twee spiezen! We zullen geen honger lijden vanavond. Tijdens de braai met de manager en zijn vriend nog staan praten en ’s avonds de documentaire The Imposter gekeken.

 

Dag 396 – 27 oktober 2013 – Windhoek (NAM) – 3 km

Vandaag redelijk veel op internet gezeten. Ik heb een topic gepost op een forum waarop veel Zuid Afrikaanse motorrijders actief zijn namelijk RoamAfrica.co.za. Hier veel respons op gekregen en ze bieden veel hulp aan om mij te helpen wat erg prettig is. Ik krijg zelfs contactadressen waar ik onderdelen voor 50% van de originele prijs kan krijgen. Acme, bedrijf dat in Johannesburg ligt, koopt schademotoren op en verkoopt de bruikbare onderdelen dus handig voor mij. Verder zijn er mensen die nog kijken of ze nog onderdelen hebben liggen die ik kan gebruiken. Zo had er iemand nog twee windschermen liggen waarvan ik er een kon kiezen. Alleen meen ik dat mijn windscherm nog wel goed was zover ik heb kunnen zien. De koplamp heb ik zelf nog één liggen thuis dus deze kan van thuis uit opgestuurd worden. Al met al een goedkope oplossing wat wel zo handig is als je motor niet verzekerd is.

 

Dag 397 – 28 oktober 2013 – Windhoek (NAM) – 12 km

Vanochtend met Ben zijn motor naar de BMW garage gereden. Hier gesproken met een verkoper en de monteur van de garage en het zat vol voor de komende maanden. Een Honda motorrijder was er ook en die kwam net van de Honda garage af waar hij hetzelfde te horen had gekregen. Een andere kerel had een eigen garage maar hij ging definitief sluiten maar hij wist wel iemand die er naar kon kijken. Hij de contactgegevens gegeven maar het ziet er niet naar uit dat ik in Windhoek snel mijn motor gerepareerd ga krijgen. Via de BMW garage in Pinetown, Zuid Afrika waar ik nieuwe banden erop heb laten leggen een contactadres gekregen van een transportbedrijf. Deze gebeld en die hadden een vrachtwagen op de planning staan die naar Johannesburg rijdt. Deze zou vanavond vertrekken dus met hem vanmiddag om drie uur afgesproken om de motor op te halen. Toch de motor maar naar Johannesburg transporteren wat ook op het forum werd aanbevolen. Ik moest nog wel wat papierwerk regelen aangezien de motor over de grens getransporteerd moet worden. Middels een ‘’letter of attorney’’ het transportbedrijf tijdelijk bevoegdheid gegeven om mijn motor te transporteren naar Johannesburg. Brief hoefde ik maar een beetje aan te passen aangezien ik deze ook heb moeten gebruiken om de motor van India naar Nepal te transporteren na mijn eerste ongeluk. Ik dus begonnen aan het papierwerk maar even later belt Günther weer op. Vrachtwagen was al eerder aangekomen in Windhoek en vertrekt nu eerder. Afspraak verzet van drie uur naar één uur wat al over drie kwartier is. Alle kopieën gepakt en met usb stick een zaakje gezocht wat de brief kan printen. Deze gevonden en om precies één uur was ik bij de BMW garage. Niet veel later kwam een chauffeur van het transportbedrijf om de motor op te halen. Met wat medewerking van de BMW garage de motor op het bakkie (jeep) gekregen. Motor goed vastgebonden met wat touwen en de rekening betaald aan de chauffeur. Voor een zeer mooi bedrag, 750 Namibische Dollars (56 euro), wordt mijn motor naar Johannesburg getransporteerd wat toch circa 1400 kilometer rijden is. Erg netjes dus van Steel Force Transline Transport in Windhoek! Toen ik weer terug was in het hostel belde ze weer op dat ik nog de permit (bewijs van wegenbelasting) was vergeten mee te geven. Ben zijn motor weer gepakt en bij het transportbedrijf stond mijn motor inmiddels al op de vrachtwagen en hoe! Vrachtwagen met twee open containters achterop van circa 1,5 meter hoog. Geladen met mooie witte keien en daar bovenop stond mijn (beschadigde) motor te pronken. Ik wou er een foto van maken maar ik was helaas mijn camera vergeten mee te nemen. Gedurende de avond onder het genot van wat flessen Erdinger met thuis, Jeroen en Nick nog op skype gezeten. Verder via het forum kunnen regelen dat Kurt en André mijn motor ophalen in Biksburg, vlakbij Johannesburg, en deze bij hun thuis neerzetten. Ik heb aangegeven dat het voor mij weinig zin heeft om naar Johannesburg te komen aangezien ik er toch niks kan en de vliegtickets ook weer een hoop geld kosten. Ik heb hun vriendelijk gevraagd om voor de reparatie van mijn motor zorg te dragen en dit wouden ze gelukkig wel doen. Scheelt mij een hoop wachttijd en geld! Echt helemaal super dat we gewoon verder kunnen reizen in Namibië en niet met de reparatie zitten op gescheept. Verder kreeg ik nog tips waar we konden overnachten in Namibië dus aan alles werd gedacht. Je hoort het wel vaker maar motorrijders onder elkaar is alsof het familie is.

 

Dag 398 – 29 oktober 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vandaag niet veel gedaan en wat op bed gelegen en series gekeken. Gedurende de middag wat autoverhuur bedrijven gebeld en één kwam ons ophalen. Hier een Nissan Qashqai gehuurd voor twee weken en het papierwerk duurde een eeuwigheid daar. Aangezien de dag al zo goed als voorbij was hebben we de auto vanaf morgen pas gehuurd. We hebben ons weer fijn laten terugbellen en morgenvroeg komen ze ons weer ophalen. Goed geregeld dus. In het hostel nog wat afleveringen van de Waling dead gekeken en nog even met Dikyi op skype gezeten. Morgen gaat de reis weer verder!

 

Dag 399 – 30 oktober 2013 – Windhoek (NAM) naar Lüderitz (NAM) – 878 km

Acht uur zaten we aan het ontbijt en om tien uur, toen we net klaar waren met opruimen en inpakken, stond de chauffeur van het verhuurbedrijf klaar. Alle spullen bij hem in de bus geladen en naar het bedrijf toegereden. Eenmaal daar de auto geinspecteerd en gezien hun verzekeringsvoorwaarden dit erg uitgebreid gedaan en veel foto’s gemaakt. Met de Qashqai, twee campingstoeltjes en een koelbox zijn we vervolgens aangereden. Nog wel even terug moeten rijden naar het hostel omdat ik mijn laptop daar heb laten liggen. Uiteindelijk waren we iets voor twaalf uur pas weg uit Windhoek. In Keetmanshoop nog naar het postkantoor gereden want ik was vergeten de sleutel van de motor mee te sturen. Helaas was deze dicht dus morgen de sleutel maar per koerier op laten sturen. Eenmaal weg uit Keetmanshoop kwamen we erachter dat we waren vergeten om te tanken. Dit is meer dan 500 km sinds vertrek. Op de kaart, die twee jaar oud is, stond een benzinestation aangegeven over 100 kilometer. Eenmaal in Gaogeb waar het tankstation zou moeten liggen was er niks te zien. Een kerel gevraagd langs de weg en die gaf aan de er niks was en de dihtsbijzijnde tankstation in Aus lag, weer 100 kilomter verderop! Toen ging het waarschuwingslampje aan en gaf aan dat we nog 90 kilometer konden rijden. Maar wat langzamer gaan rijden en volgens de nieuwe berekening zouden we het nu net halen. Onderweg nog paar keer gestopt vanwege de mooie zonsondergang en bijbehorende kleuren van de horizon. Uiteindelijk toch in Aus aangekomen en het tankstation was gelukkig open. Er ging 63 liter in en we hebben een 65 liter tank! Totaal 750 kilomter gereden met een tank dus dat is niet verkeerd! Vanuit Aus was het nog iets meer dan 120 kilometer rijden tot Lüderitz. De zon was inmiddels onder en het werd langzaam pikkedonker. Ik reed hierdoor maar tussen de tachtig en negentig en dit bleek een goede snelheid om beesten aan te zien komen en op tijd in de remmen te gaan. Eerst kwam er een groot rendier de weg over, vervolgens een bruine hyena (volgens Ben een halve beer) en als laatste nog iets wat op een klein vosje leek. Van de omgeving niks meer gezien en continu moeten focussen op de weg en berm wat erg vermoeiend is. Rond een uur of negen waren we bij Lüderitz backpackers maar we moesten nog even wachten totdat de eigenaar er was. Dorpje is nogal uitgestorven gedurende de avond en er was echt niks te doen. Gelukkig was er nog een kamer beschikbaar voor ons maar geen internet. Onze oom Thijs is vandaag jarig dus heb nog even gebeld en hem van harte gefeliciteerd. Vorig jaar hebben we hem ook gebeld maar toen stonden we op het dak van een politiegavangenis in Pakistan. Ik kan het mij nog herinneren als de dag van gisteren. Thijs was aan het wachten totdat ik weer terug was zodat we weer aan de Erdingers kunnen. Volgens Ben komen we pas in het voorjaar terug zodat we meteen de BBQ kunnen aanstoken bij Thijs haha. Gezien de kosten van dik twee euro per minuut toch maar niet te lang aan de telefoon blijven hangen. Erna nog een blik Windhoek bier opengetrokken, serie gekeken en vervolgens in slaap gevallen.

 

Dag 400 – 31 oktober 2013 – Lüderitz (NAM) – 75 km

Vandaag uitgeslapen en rond negen uur waren we pas weg. Eerst wat boodschappen gedaan en een broodje gegeten. Bij de toeristeninformatie nog even wat plattegronden gehaald van de omgeving en bij de Dias Coffeeshop even een bak koffie gedronken. De mail even gecontroleerd en op het forum even gekeken of er nieuws was. Er stonden al wat foto’s op van mijn motor en de motor was dus aangekomen in Johannesburg. De motor staat nu bij Kurt Deine, een van de moderators van het forum, in de achtertuin. Ben was in de DSCF6833tussentijd bij een bedrijfje binnengelopen wat tourkaartjes verkoopt voor ‘Ghost Town’ Kolmanskop. Dit is een verlaten dorp waar de huizen en dergelijke vol met woestijnzand zitten. We hadden de rondleiding van elf uur en dat was al over een kwartier. Meteen de auto in en naar Kolmanskop gereden. Hier een rondleiding gehad van een kerel die in het Afrikaans sprak. We zaten in de groep met andere Nederlanders. Het Afrikaans is wel redelijk goed te volgen. Het was wel duidelijk dat de gids homo was gezien zijn trekjes maar de rondleiding was in ieder geval wel goed. Vooraf begon hij nog een nummer te zingen en dat kon hij behoorlijk goed. We kregen wat uitleg over het gebied en de geschiedenis. In dit gebed werden, en worden nog steeds, diamanten gevonden. Langs Kolmanskop loopt ook de grens waar je niet mag komen van een diamantengebied. Na de rondleiding mochten we zelf nog rondkijken en diverse woningen, een ziekenhuis en nog wat andere gebouwen ingelopen. Mooi om te zien die verlaten woningen waar het zand soms tot aan het plafond komt. Op de heuvel lag nog een zwembad (leeg) en vanuit daar had je een mooi uitzicht over het dorpje. Vanuit Kolmanskop doorgereden naar Dias Point en hier een zeehondenkolonie gezien. De gravelweg ernaar toe was erg mooi met verschillende landschappen en langs het water. De zeehonden zaten met zijn alle op een rots een stukje van de kust af. Hier even rond gehangen en toen weer terug gereden naar Lüderitz. Hier de sleutel even op de post gedaan en even een kaartje op de post gedaan. Hierna de laptop gepakt en bij de coffeeshop gaan zitten. Hier een milkshake voor ‘’Serious customers’’ besteld. Hij was inderdaad groot maar ik kreeg hem toch met weinig moeite op. Met de tosti erna had ik meer moeite. Vandaag ook de eerste donatie gekregen via Paypal! Eddie van de Wiel is onze eerste donateur! Om half zes was de coffeeshop dicht dus boodschappen gaan doen voor de komende dagen. Morgen rijden we naar Sossusvlei dus dan zitten we weer de nodige uren in de auto. In het hostel de aftersun even moeten pakken want een klein beetje verbrand in de zon, de reisverslagen bijgewerkt van de afgelopen dagen, even onder de douche gesprongen en nog een uurtje een tv serie gekeken.

 

Dag 401 – 1 november 2013 – Lüderitz (NAM) naar Sesriem (NAM) – 494 km

Vanochtend een heerlijk én goedkoop ontbijt gehad bij Diaz Coffeeshop. Een tosti met ham, kaas en tomaat en een lekker bakje cappucino erbij. Hier ook meteen de nieuwsberichten over mijn motor bekeken en het begin is gemaakt. De motor is grotendeels gestript en enkele onderdelen zijn al besteld. In de supermarkt hebben we nog was ijsblokken gekocht voor in de koelbox. We zijn weer klaar voor vertrek! DSCF7023Dezelfde weg terug als we gekomen zijn maar dit keer niet in het pikkedonker maar overdag. Vlak voor Aus hebben we de afslag gepakt waar je wilde paarden kunt bekijken. Hier even gestopt om te kijken. Naast de paarden was er ook een dorstige bok te zien. In Aus maar even getankt voordat we de gravelwegen opgaan. De tank was inmiddels weer half leeg dus de Qashqai heeft behoorlijk veel benzine nodig. We rijden circa 1 op 12 op de geasfalteerde weg en op de gravelwegen zal het nog wel lager worden. Andrew, kerel uit Kaapstad, had ons aangeraden om de D707 te volgen wat een stuk om is maar wel mooier om te rijden. Sommige stukken waren wel zanderig maar de omgeving mag er zeker zijn. De weg is geloof ik 120 kilometer en we hebben één andere auto gezien! Een kilometer of tachtig voor Sesriem (hier ligt de toegangspoort naar de Sossus- en Deadvlei) zagen we fietssporen op de weg. De sporen liepen constant van links naar rechts en het leek wel of degene behoorlijk gedronken had. Circa zestig kilometer voor Sesriem zagen de fietser dan eindelijk. We reden er langs en ik deed het zijraampje open. Ik vroeg of hij zin had in een koud blikje drinken en daar had hij zeker oren naar. Het was een Japanner met de naar Yoske die van Kaapstad naar Caïro fietst. Yoske zag er niet uit als een Japanner maar als een neger. Ik heb nog nooit een Japanner gezien die zo ontzettend bruin was. Met hem even gepraat en hem een koud blik cola gegeven. Je had zijn gezicht moeten zien! Hij reed al kilometers in de hitte, circa 35 graden, en het is in de middle of nowhere. Bijna geen plekken met schaduw te vinden en eigenlijk ook te weinig plekken, voor fietsers, om drinken te krijgen. Als je dan na vele kilometers drinken krijgt dan is dit zeer welkom! Hem gevraagd of hij nog wat anders nodig had maar hij had genoeg. Hem gevraagd of hij zin had in een boterham. Nee dankje. Weet je het zeker? Ja, ik lust er wel eentje! Hem de zak brood gegeven en toen wou hij het droog opeten. Wil je er Gouda kaas op? Haha, je had hem eens moeten zien glunderen! Voordat we vertrokken hem nog een blikje drinken in de bagage gestopt voor onderweg en hem toen gedag gezegt. Laatste stuk was het uitzicht adembenemend mooi, af en toe even gestopt voor wat foto’s bij onder andere een pas op verkeerbord voor zebra’s en giraffen. Bij de toegangspoort van het park zijn we naar binnen gereden en bij de receptie gaan vragen of er nog plek was op de camping. Er was nog één plek met stroom en twee zonder. De plek met stroom gepakt zodat we de camera’s even kunnen opladen. We zijn op het park gaan staan omdat we dan een uur eerder het park op mogen. Er is namelijk nog een poort die je door moet voordat je naar de Sossusvlei / Deadvlei kunt rijden. Wij mogen morgenvroeg om 5.15 uur door de poort en de gasten die een verblijf buiten het park hebben pas om 6.15 uur. Deze missen dan ook de zonsopkomst tussen de zandduinen wat ons wel de moeite waard lijkt om te bekijken. De auto geparkeerd om de kampeerplek, stoeltjes langs de auto gezet en een blik knakworsten open getrokken. Niet zo goed als de Unox maar nog steeds lekker zat. Gedurende de avond nog een boekje gelezen en nog even een serie op de laptop gekeken. Vandaag vroeg naar bed gegaan want morgen staat om 4.30 uur de wekker!

 

Dag 402 – 2 november 2013 – Sesriem (NAM) naar Walvisbaai (NAM) – 492 km

Vannacht waaide het flink maar ondanks de herrie van het zeil toch lekker geslapen. Iets voor vijf nadat we ons hadden aangekleed en wat spullen hadden ingepakt stonden we al aan de poort. Een groep jeeps met allemaal Fransen erin waren ons net voor. Kwart op vijf ging het hek open en toen reden we in kolonne naar de Sossusvlei. Vijf minuten na vertrek kwam iemand ons inhalen en toen was het hek van de dam. Ik dacht eerst wie het eerst komt wie het eerst maalt maar toen ook maar iedereen voorbij gereden. Duin 45 zijn we in ontwetendheid voorbij gereden want dit is een mooie plek om de zonsopkomst te bekijken. We waren bij de parkeerplaats dik zestig kilometer verder IMG 3492aangekomen. Hier maar de hoogste duin uitgezocht en hier naar toegelopen. Het leek dichtbij maar het was nog een stukje lopen. Over een kleine zandduin gelopen en aan de andere kant liepen twee nieuwsgierige vosjes. Ze waren niet bepaald bang want ze bleven rustig in de buurt lopen. Ik naar een hoge duin gelopen maar dit was een vergissing. Het was een steile duin en volgens mij ging het 40 graden steil omhoog. Met elke stap die ik zet zak in in het zand weg en het leek wel of ik maar twee centimeter per stap omhoog kom. De duin was echt hoog dus het schiet totaal niet op. Toen ik halverwege was kwam de zon tevoorschijn. Het uitzicht was over de andere zandduinen was erg mooi maar helaas niet vanaf de top van een duin kunnen zien. Nog een stukje verder omhoog geploeterd en toen weer terug omlaag gelopen, naar de parkeerplaats en daar de shuttle gepakt naar de deadvlei. Je kunt er zelf ook naartoe rijden mits je een 4x4 hebt maar deze hebben we niet. In de Landcruiser gestapt van het park en deze heeft ons door het diepe zand naar de Deadvlei gebracht. Hier konden we over een lage duin naar de Deadvlei lopen of via een hoge zandduin aan de linkerkant van de Deadvlei. Voor de laatste optie gekozen en gelukkig was het niet erg steil. Het is wel beetje vermoeiend omdat je telkens wegzakt met je voeten in het zand. Toen we op een punt stonden waar je een mooi uitzicht had ben ik even gaan zitten en dit was een fout. Het zand waaide door de lucht en binnen de korste keren zat ik helemaal onder. Toch maar weer gaan staan en mij een blik cola open getrokken. De Deadvlei is een vlakte tussen de zandduinen waar dode bomen staan van honderden jaren oud. Een plek die erg populair is onder de toeristen en fotograafs. Van de top van de duin zijn we naar onder gerend maar ondanks de helling gaat dit niet zo snel als we verwacht hadden. Het zachte zand zocht ervoor dat je geen snelheid kunt maken. Op de Deadvlei nog wat foto’s gemaakt en toen terug naar de shuttleservice gelopen. Deze hebben ons nog even naar de Sossusvlei gebracht maar dit is niet zo heel denderend. Even snel wat foto’s gemaakt en toem meteen door naar de parkeerplaats waar onze auto staat. Auto in en weer terug naar de gate. Onderweg nu wel gestopt bij Dune 45 om daar nog even een foto te maken. Op de camping ons tentje nog ingepakt en daarna al het zweet en zand nog even afspoelen onder de douche. Tegenover de camping de auto weer even vol gegooid met benzine. Op het terras bij de shop zaten een Belgisch stel, Toon en Veerle, die per tandemfiets in Afrika rondfietsen. Vertrokken vanuit Kaapstad en de eindbestemming is zo ver mogelijk naar het noorden. Ze hebben ook een reisblog  www.tangatanga.com/ittakestwo waarop je hun reisverhalen kunt volgen. Met Toon en Veerle zijn we aan de praat geraakt en ze zochten vervoer naar Swakopmund. We hebben ze aangeboden om hun beide inclusief bagage mee te nemen aangezien we toch die kant op reden. Ze moeten nu alleen nog transport zoeken voor de fiets. Ze kunnen de route wel fietsen naar Swakopmund wat een week duurt maar het probleem voor hun is dat er bijna helemaal niks te vinden is onderweg. Geen water wat ze met hun tweeën toch 15 liter per dag nodig. Even later kwam een stel langs met een bakkie (jeep) waar de fiets in zou passen. Veerle heeft hun aangesproken en het bleken ook Nederlanders, Mike en Linda, te zijn die morgen naar Swakopmund rijden. Ze wouden de fiets wel meenemen voor hun dus zo gedaan ze geregeld. Fiets naar de camping waar Mike en Linda stonden gebracht en toen met Toon en Veerle aangereden richting Swakopmund. Onderweg kwamen we het bord Tropic of Capricorn weer tegen dus daar even een korte stop gemaakt. Verder nog twee passen overgereden en de van redelijke gravelwegen gingen we naar goede gravelwegen die pas geprepareerd waren. Laatste stuk was asfalt dus daar konden we weer lekker doorrijden en bij de afslag naar Swakopmund kwam de locomotief nog langs en we reden even langs de locomotief af. De bestuurder had het ook door en liet de locomotief eens flink geluid maken. De laatste dertig kilometer ofzo liep langs de duinen af en aan voor ons lag een muur van wolken (doordat de woestijn langs de kust ligt). Mooi om te zien en voor Swakopmund lag nog een plas met water waar veel Flamingo’s in zaten. Hier niet lang gebleven aangezien we alle honger hadden dus snel doorgereden. Een auto stond nog langs de kant met pech maar daar hadden we ook geen tijd want zo’n honger hadden we intussen. Toon had in de Lonely Planet reisgids gekeken en daar stond een Italiaans restaurant aangeraden. Deze gezocht en gevonden en daar alle een lekkere pizza besteld met een pot bier (Ben een glas melk). Iedereen behalve Toon kreeg de pizza niet op en Toon had behoorlijke honger! Uiteindelijk had hij totaal twee pizza’s op en volgens mij had hij nog wel een paar puntjes op gekregen als die er hadden gelegen. Na het eten de auto weer ingestapt en na twee plaatsen waar geen plek meer was was het dan raak. Bij Grüner Kranz waar een club boven zit was nog een dorm vrij waar we konden liggen. Het is zaterdag dus de muziek was goed te horen. Na het douchen en een aflevering ondanks de muziek toch als een blok in slaap gevallen.

DSCF7225 

 

DSCF7276

 

Dag 403 – 3 november 2013 – Swakopmund (NAM) – 3 km

Vanochtend na wat regelwerk op internet voor mijn motor was het tijd om te verhuizen. We wouden naar Desert Sky Lodge gaan, waar Toon en Veerle ook hadden afgesproken met Mike en Linda. Bij de Desert Sky Lodge, was in tegenstelling tot gisteren, nu wel plek. Er was een dorm voor vier personen dus deze gepakt want de kamers voor twee personen waren aanzienlijk duurder. Voordat we bij de Desert Sky Lodge zijn gereden zijn we eerst gestopt voor ontbijt bij de Wimpy. Iedereen keek uit naar een goed ontbijt dus daar goed gegeten. Bij de lodge weinig meer gedaan. Mike en Linda kwamen gedurende de middag de fiets brengen en we hadden een kamer voor hun gereserveerd. Ik en Veerle zijn nog boodschappen gaan doen want we wouden een BBQ organiseren voor vanavond. Bij de Pick ’n Pay een paar dikke lappen, spiezen en een boerewors gepakt. Verder nog een salade en aardappelen voor erbij en klaar. Gedurende de avond lekker buiten gezeten met zijn alle en de BBQ smaakte erg goed (op de spiezen na). We konden geen drank krijgen in de supermarkt (op zaterdagmiddag en zondag wordt er geen drank verkocht) maar gelukkig hadden Mike en Linda nog genoeg blikken bier over. Rond een uur of elf in bed gedoken.

 

Dag 404 – 4 november 2013 – Swakopmund (NAM) – 3 km

Na een lekker uitgebreid ontbijt buiten heeft Ben bij de receptie gereserveerd om te gaan quadrijden. We wouden een schakelquad in plaats van een automaat en dit was mogelijk bij Dare Devils Adventures. We werden rond twaalf uur opgehaald met een busje en reden richting Walvis bay. Ergens tussen Swakopmund en Walvis bay ligt Dare Devils. Hier ons geregistreerd en we kregen de kosten nog even te zien als we de quads vernielen. Voor de geschakelde quads konden nog extra kosten in rekening gebracht worden als je hier niet goed om mee kon gaan maar zo moeilijk kan het niet zijn als je al motor rijdt. We moesten wel even aantonen dat we er mee om mee konden gaan want we moesten tot de vier opschakelen voordat we bij de zwarte pionnen waren 100 meter verderop. Natuurlijk was dit geen probleem en we konden meteen door naar de zandduinen die direct naast het bedrijf ligt. Gedurende twee uur op en af de zandduinen gereden en je hebt wel een gids nodig anders zie je bepaalde afdalingen over het hoofd die behoorlijk stijl zijn! Quads waren 250cc en eigenlijk net te min. Af en toe kwam ik de helling niet eens op (mijn quad was iets ouder en had wat minder vermogen). Al met al hebben we ons goed vermaakt. Na twee uur rijden waren we weer terug, bij de waterkraan al het zand even afgespoeld en toen weer terug het busje in richting onze lodge. Terug bij de lodge wouden we boodschappen gaan doen echter de auto wou niet meer starten. De accu was bij vertrek al slecht maar nu was die helemaal dood. Huurbedrijf gebeld en die hebben een garage gebeld. Binnen een uur hadden we een nieuwe accu erin zitten en konden we boodschappen gaan doen. In de tussentijd waren Toon en Veerle ook weer terug dus zij zijn ook in de auto gesprongen. Rest van de dag nog mijn kostenoverzicht en reisverslagen bij gewerkt. Veerle had spaghetti klaargemaakt voor vanavond en wij hadden nog een twee liter bak rum en rozijnen ijs gekocht. Deze stond in de vriezer maar de bak was toch al grotendeels ontdooit. Ondanks de dooi was het ijs toch nog erg lekker!

IMG 3495 

 

Dag 405 – 5 november 2013 – Swakopmund (NAM) – 6 km

Vandaag rust- en planningdag. Na wederom een lekker ontbijtje de planning gemaakt voor de komende dagen. We moeten de dertiende de auto terugbrengen in Windhoek dus tot die tijd een planning gemaakt zodat we goed uitkomen. Voor Etosha National Park nog twee nachten gereserveerd en op Ben zijn verjaardag komen we daar aan. Mooie plek om je verjaardag te vieren lijkt mij zo! Van de onderkant van de auto komt een rammelgeluid af dus dit even na laten kijken. We hebben een eigen risico van 400 euro dus beter zelf even kijken voordat we het verhuurbedrijf bellen. Het bleek dat de uitlaat niet goed vast zat en met een paar schroeven en bouten zat deze weer goed vast. Kosten vier euro dus beter dan een flinke rekening die je mogelijk krijgt van het verhuurbedrijf. Morgen vertrekken we weer met de auto dus de laatste boodschappen nog even gedaan en ik moest de reservering van Etosha nog uitprinten, betaalgegevens invullen en terug faxen. Morgen naar de Skeleton Coast. Toon en Veerle gaan proberen om dit stuk per fiets af te leggen dus morgenvroeg splitsen we weer op.

 

Dag 406 – 6 november 2013 – Swakopmund (NAM) naar Sesfontein (NAM) – 585 km

Na het douchen wouden we gaan ontbijten maar het regende wat buiten dus zat de hele keuken vol met Slovenen. Nadat de meeste klaar was konden wij ook aanschuiven en beginnen aan ons ontbijt. De spullen hadden we van te voren al grotendeels in de auto gesmeten dus na de afwas en de laatste spullen inpakken was het tijd om afscheid te namen van Mike, Linda en even later ook van Toon en Veerle. We zijn naar het noorden gereden en onze eerste stop is bij Cape Cross. Bekende toeristenstop want hier zijn veel zeehonden te vinden. Het DSCF6892entreegeld was iets meer dan zes euro en dat is veel geld om enkel aan de kust wat zeehonden te bekijken. Hier worden de toeristen, en wij dus ook, eens lekker uitgebuit. De zeehonden lagen op een paar meter afstand en er zaten ook een paar kleintjes tussen. Tussen de hele groep liggen ook een paar dode zeehonden en ik denk dat het daarom zo stonk daar. We zijn maar even gebleven en weer verder naar het noorden gereden. Hier kwamen we aan bij de poort van de Skeleton coast waar twee doodskoppen te zien waren op de poort. Hier een permit gehaald (kosteloos) en na vijftien kilometer gestopt want hier stond een borde met ‘’shipwreck’’. Wij gestopt op de parkeerplaats maar er viel niks te zien en dus maar eens naar het strand gelopen. Toen zag ik het schip liggen. Een houten schip waarvan nog maar een klein beetje boven het zand uit kwam. Er valt dus niet heel veel te zien maar wel een leuke foto kunnen maken. Weer terug de auto in en vervolgens naar Torray Bay gereden waar een lodge ligt. Deze was in aanbouw of in renovatie want er was niemand te bekennen op wat bouwvakkers na. We konden nog verder naar het noorden rijden maar volgens de bouwvakkers viel er niet heel veel te zien. We zijn dus een stukje terug gereden om daar de afslag naar het oosten te pakken. Hier rijd je het park weer uit en na een lange weg zagen we het bordje van de Ongongo campsite staan. Anton, die we in Botswana waren tegengekomen, had deze campsite als tip door gegeven. De weg naar de campsite was moeilijk te vinden maar na een paar keer vragen hadden we de goede weg te pakken langs het voetbalveld , hutjes en bomen af. Bij de campsite kwam een vrouw aanlopen, manager van de campsite, die ons via een steile zandweg naar onder stuurde. Het laatste stuk was erg steil en vervolgens moesten we ook de rivier oversteken met onze tweewiel aangedreven auto. We besloten, omdat het een huurauto is, toch maar te doen. Omlaag geen probleem en door de rivier even kortstondig in een kuil vast gestaan. Hier was ik weer zo uit en dus aan de andere kant van de rivier er weer uitgereden. Hier lagen een paar schitterende kampeerplaatsen. Het bleek ook een heel bekende kampeerplaats te zijn totdat lokale mensen uit het dorp alles hebben vernield (voormalig eigenaar was een beetje een slavendrijver). Tegenwoordig komen er nog amper toeristen en vandaag zijn we ook inderdaad de enige. We kregen een korte rondleiding naar het zwembad. We staan min of meer onderaan in een kleine canyon. Er loopt een rivier doorheen en aan de hogere zijde van de rivier heb je een plas water / meertje met een klein watervalletje. Dit was het zwembad maar het water zag er wel helder uit. We hebben de tent opgezet en Ben was boven gaan praten bij de manager. Ik heb mijn zwembroek snel aangetrokken en ben het water ingesprongen. Het water was boven verwachting nog erg aangenaam. Ben kwam even later ook even het water erin maar de plek was wel erg speciaal. Watervalletje, overhangende wand waardoor het net is alsof je een grot in kan zwemmen en op de rotswand groeide nog een boom waarin allemaal vogeltjes hun nest hadden gemaakt. Vanuit het meer liep het water al kabbelend naar onder. De rivier stond vol met hoog riet waar allemaal koeien doorheen liepen. De koeien lieten zich ook regelmatig goed horen maar we hebben er verder geen last van gehad. Ben had Blacky, de vrouwelijke manager, uitgenodigd om wat te komen eten. Op het menu stond muesli en melk! Samen in het maanlicht wat gegeten en gedronken totdat de beveiliger kwam. Hij zou gedurende de nacht in het huisje bovenaan slapen mochten er problemen zijn.  De beveiliger had ons aangeboden om morgen naar de Himba’s te gaan. Dit leek ons wel een goed idee dus ingestemd met zijn plan. Morgen na het inpakken dus onze eerste ontmoeting met de Himba’s!

DSCF7410

 

DSCF7441

 

DSCF7497

 

Dag 407 – 7 november 2013 – Sesfontein (NAM) naar Epembe (NAM) – 314 km

Himba’s  ‘’Groeten uit de rimboe’’ dag 1

We waren al vroeg op en na het inpakken zijn we gaan ontbijten. We hadden nog wat muesli en melk over dus dit opgemaakt. De beveiliger had ook honger dus hem ook maar een bordje gegeven. Hierna was het tijd voor de Himba’s maar eerst de rivier door wat vrij goed ging maar hierna moesten we de steile heuvel op en dat bleek een probleem. Ik eerst geprobeerd om naar boven te rijden maar ik kwam niet eens halverwege. Toen wou de beveiliger eens proberen en die ging met spinnende bandjes omhoog en het stof en de keizels vlogen alle kanten uit. Hij kwam iets over de helft maar toen stonden we weer vast in het losse zand. Hierna heb ik geprobeerd om achteruit omhoog te rijden zodat de druk om de aangedreven voorbanden komt te liggen maar dit had ook geen succes. Het was tot dan toe nog wel de beste optie aangezien ik bijna door het losse zand van de steile helling was gekomen. Ben was in de tussentijd uitgegleden en had zijn knie openliggen. De EHBO set even gepakt en toen konden we weer verder. Een andere auto erbij halen was geen optie aangezien onze auto GEEN ring heeft om te slepen. Ongelooflijk maar waar. We kunnen wel een touw om de as doen maar dan trek je de hele bumper eraf als je hem naar boven wilt trekken. Na nog wat pogingen met wat stenen op het pad leggen maar weer terug naar onder gereden. Hier de auto weer gedraaid en vervolgens weer met piepende en spinnende bandjes omhoog gereden. Wederom een wolk van stof en kiezels die naar achteren vlogen. Het lukt mij dit keer net om het steile stuk voorbij te komen dus we waren gered. Even een blikje drinken na een uur kloten om de auto weer boven te krijgen. Met de gids (beveiliger) naar de Himba’s verderop gereden. Hier even gesproken (gids was tevens vertaler) en nog wat souveniers gekocht voor een paar euro. Tot slot nog een fotoshoot gedaan met de Himba’s en Ben wou nog met twee Himba’s op de foto die hem moesten kussen aangezien hij bijna jarig is. Dit was allemaal geen probleem en hun nog wat te drinken gegeven. Hierna doorgereden naar Opuwa. Hier de tank even vol gegooid en nog wat boodschappen gedaan. We wisten niet wat we wouden gaan doen en we reden eerst richting Etosha. Toen toch maar weer besloten om terug te rijden om naar de Epupa watervallen te rijden. Eenmaal op weg reden we een gele auto voorbij die seinde dat we moesten stoppen. Hij vroeg of hij met ons mee kon aangezien zijn auto kraakte aan alle kanten. We gingen echter een andere kant uit en we hadden geen zin om bijna 200 kilometer om te rijden. Hij vroeg of we van Nederland kwamen, gezien ons accent, en we zeiden dat hij gelijk had. Waarom vroeg hij dit? Nou, zijn naar was Jimmy en hij bleek de vertaler te zijn geweest van het tv programma ‘’Groeten uit de rimboe’’ van Eyeworks dat op SBS6 is uitgezonden. Even met hem gesproken en hij kon ons wel naar het dorp brengen waar de opnames zijn gemaakt. Hier niet echt op in gegaan en verder gereden. Paar minuten later toch gestopt want wat is nu mooier, kamperen bij de Himba’s van Groeten uit de rimboe of een waterval? Juist de Himba’s! Jimmy weer laten stoppen en hem gevraagd of hij ons naar het Himbadorp kon brengen. Dit was geen probleem en we moesten bij de volgende afslag vijftig kilometer verderop maar even stoppen. Hier gestopt en even later kwam de gele auto van Jimmy aan. Hij had een vriend daar die ons wel naar het dorp kon brengen. Jimmy grvraagd of we de Himba’s wat geld moesten geven of iets anders dat toepasselijk is. Hij zei dat we het beste wat eten konden kopen in het dorp verderop en daarna ietsje terug rijden richting het dorp. De Himba’s hebben voor de eerste opnamen volgens Jimmy geen vergoeding gekregen. Ik meen dat ze wel een waterput hebben aangelegd voor hun maar voor ‘’Groeten terug’’. Toen de Himba’s naar Nederland zijn gekomen hebben ze ieder circa 15.000 Namibische Dollars gekregen wat iets meer dan 1.100 euro per persoon is. In Nederland een schijntje maar hier een enorm bedrag. Jummy was zelf ook in Nederland geweest voor ‘’Groeten terug’’ en had van acht uur in de ochtend tot zeven uur in de avond opnames liggen vertalen voor Eyeworks. Met zijn vriend die vroeger in het Himbadorp (officieel een Hatmen genoemd) heeft gewoon zijn we gaan shoppen in de supermarkt. Hier een pak suiker, thee, 2 kilo rijst en 10 kilo maïsmeel gekocht. Dit was circa twaalf euro totaal dus de kosten vallen mee. Terug gereden en toen een zandweg ingereden en die gevolgd voor een kilometer of vijftien. Voor de afslag een rivier over het hoofd gezien. De gravelweg loopt dan omlaag, gaat over een smal bruggetje en vervolgens weer omhoog. We vlogen omlaag en we hadden een vrij harde landing. Achteraf was het gelukkig enkel de klap en verder geen schade. De bodemplaat had gisteren al een klap gehad toen we door de rivier reden maar kreeg er bij de zandweg nog een klap bovenop. Hoge keien, droogliggende rivieren en diepe sporen wat dit keer het probleem. Op de heenweg liep de spanning wel een klein beetje op aangezien je niet precies weet wat je moet verwachten van hun. Het is een erg afgelegen dorp en ze zijn dus ook niet echt gewend aan toeristen. Eenmaal bij het Himba dorp even de schade bekeken en het viel gelukkig mee. Het dorp was helemaal verlaten vanwege een begrafenis maar we mochten ons tentje even verderop neerzetten. Ene Hendrik uit Utrecht heeft daar ook gestaan een jaar geleden. Hij heeft besloten na het zien van de tv show om daar een school te gaan bouwen. Momenteel staat het project een beetje stil aangezien het geld op is. Maar een erg goed initiatief van Hendrik. Bij aankomst in het dorp kregen we te maken met een vliegenplaag. Ik dacht dat het van de geitenstront kwam die overal lag maar het bleek enkel 1-2 maanden per jaar te zijn vlak voor het regenseizoen. We liepen even door het dorp om een kijkje te nemen waarna we net buiten het dorp een plaats gewezen kregen waar we onze tent konden opzetten. De auto weer ingestapt en naar het plek gereden, hier uitgepakt en de tent opgezet binnen enkele minuten. Onze vertaler en een van de bewoners vertrokken weer om naar de geiten te zoeken of iets dergelijks. We hadden net een blik cola open getrokken toen de eerste Himba’s terug kwamen naar hun dorp. Het bleken allemaal kinderen te zijn van circa vijf tot vijftien jaar. Ze liepen eerst het dorp in maar even later kwamen ze al nieuwsgierig naar ons toelopen. De communicatie was erg lastig aangezien ze allemaal geen Engels praten maar met onze kladblokje konden we in ieder geval de namen en leeftijden van ons en van hun opschrijven. Ze probeerden ons nog een souvenier aan te smeren. We dachten dat we het kregen maar ze bleken er achteraf toch geld voor te willen. Ze waren wel een stukje goedkoper dan de Himba’s van vanochtend. We hebben veel foto’s kunnen maken en zelfs de oudste Himba, een meisje van circa vijftien jaar met de naam Tjonganja. Ze zei dat ze twintig jaar oud was maar zo zag ze er niet uit. Het blijkt dat de meeste Himba’s niet eens weten hoe oud ze zijn. Met een beetje geluk weten ze enkel hun geboortejaar. In het dorp zeiden ze dat het meisje twaalf jaar was maar de vrouwelijke docenten dachten weer dat ze circa vijftien jaar was. Dit zou ook mijn inschatting zijn dus laten we het hier maar op houden. De andere Himba’s hadden de volgende namen: Muhavava Ombaka, Tjesee en Akavezezengwa. Na enige tijd kwamen er nog drie andere bij. Een vrouw met een kleine baby achterop de rug gebonden maar ze was een beetje afstandelijk. We liepen weer langzaam terug naar de auto waar we besloten om het eten dat we gekocht hebben alvast te geven zodat ze wat meer op hun gemak zijn en weten dat we goede bedoelingen hebben. Een jongetje van een jaar of tien liep met de tien kilo zak op zijn hoofd terug naar het kamp. Onze gids en de kerel van het dorp waren ook weer terug en we kregen te horen dat ze een beetje ‘’bang’’ voor ons waren. Ze zien ook niet elke dag twee grote Limburgers met een auto en een tentje vlak naast hun dorp. De vertaler vroeg of we morgen een jongetje naar het ziekenhuis konden brengen in Opuwa wat voor ons geen probleem was aangezien we toch weer die kant uit moesten. We vroegen wat het probleem was en het bleek om een geïnfecteerde penis te zijn. We vroegen wie er nog meer mee ging aangezien het maar een jongetje is en we er niet bij willen blijven en toen bleek het ineens een jongeman te zijn die naast de vertaler stond. Natuurlijk uit schaamte hebben ze geprobeerd om niet te vertellen wie het was maar het is ze niet gelukt. Hij had behoorlijk veel pijn dus hem een strip pijnstillers gegeven. Nog een gevraagd hoe erg het was en hem toen maar twee brufens 600 gegeven om de nacht door te komen. We zijn met zijn alle weer naar hun dorp gelopen waar ze inmiddels waren begonnen met koken. Ze zaten met zijn alle om het vuur en de zak rijst van twee kilo werd open getrokken. Deze werd voor een derde deel in de pan gedaan maar de jongeren garde van de Himba stam waren ontevreden. Beetje bij beetje werd er steeds meer in de pan gedaan en uiteindelijk was de gehele zak rijst van twee kilo leeg. Twee vrouwelijke docenten van de school kwamen even later ook het dorp binnen wandelen. We raakten met hun aan de praat aangezien hun wel Engels spreken. We kregen nog wat eten aangeboden van de Himba’s wat ze hadden klaar gemaakt maar dat hebben we maar vriendelijk afgeslagen voordat we aan de schijt raken. In Afrika is het ‘’not done’’ om eten voor je eigen te houden als je je vrienden / kenissen bij je zijn. De twee docenten liepen weer terug naar hun hutje wat vlakbij de school ligt. We hebben voor morgenvroeg afgesproken om daar een kijkje te nemen wat ons wel erg interessant lijkt. Hierna wouden de twee docenten graag met ons mee naar de stad waar we ook de Himba moesten afzetten bij het ziekenhuis. Morgen dus een volle auto! Zelf hebben we de Himba’s ook een goedenacht gewenst en zijn we naar ons tentje gelopen. Hier maar een blik worstjes open getrokken want inmiddels hadden we ook honger. De vliegen waren ook gelukkig verdwenen dus rustig on de sterrenhemel nog een blik bier open getrokken om deze erg mooie dag af te sluiten. Eenmaal in ons tentje werden we wakker gehouden door een hond die onze vuilnis had gevonden. Ben is nog even uit de tent gekropen en heeft de afval in de auto gezet voordat we morgenvroeg wakker worden met een hele veestapel om ons tentje heen. Toen ze ons de plek hadden aangewezen hadden we overigens wel te horen gekregen dat er cheetahs en jakhalzen rondlopen daar maar waar we stonden was veilig. Laten we daar maar vanuit gaan! 

DSCF7577 

 

DSCF7608

 

DSCF7746

 

Dag 408 – 8 november 2013 – Epembe (NAM) naar Operet (NAM) – 600 km

Himba’s ‘’Groeten uit de rimboe’’ dag 2

We wisten dat de Himba’s met zonsopkomst uit hun hutje komen dus wij hadden de wekker ook al vroeg staan. Zes uur waren we uit de veren en nog voordat de eerste Himba’s in zicht waren hadden we ons tentje al ingepakt. Onze vertaler kwam even later aanlopen die volgens mij in de buitenlucht heeft geslapen. Hij zei dat zijn telefoon was gestolen gedurende de nacht maar echt geloven doe ik hem niet. Het is een beetje een profiteur wat later op de dag ook wel zou blijken maar goed. Geen aandacht aan besteden en verder gaan met de dag! We hebben onze vertaler nog wel een ontbijtje aangeboden. Melk en muesli maar aan zijn gezicht te zien was hij hier niet echt weg van. DSCF7836Aangezien we vrij veel afval hadden hebben we hem gevraagd om een vuurtje te maken zodat we het konden opstoken. Gisteren was een flesje kookolie omgevallen in de doos en alles was doorweekt. De doos hebben we toen buiten gezet maar toen kwamen dus de honden op de reuk af gedurende de nacht. Nu dus alle afval in vuur en vlam gezet maar we waren vergeten om een blikje vis eruit te halen. We stonden om het vuur heen toen het blikje vis door de hitte ontplofte. Gelukkig niks gebeurd als een beetje vis tegen mijn broek en op mijn teen. Ingepakt en al heb ik de auto weer naast de ingang van hun dorpje gezet en daar vroegen ze of ze de auto mochten hebben want die konden ze wel gebruiken. Helaas voor hun heb ik ze een nee moeten verkopen aangezien het anders een duur grapje gaat worden. We zijn bij het vuur gaan zitten waar ze aan het ontbijten waren. Volgens mij de restjes van gisteren. Een baby werd nog gevoed door een van de Himba’s en de rest zat met open mond en smekkend te eten. De kippen en geiten liepen overal tussendoor en staken af en toe hun bek in de pot met rijst en daarna aten de Himba’s weer rustig door. Gedurende het ontbijt nog gevraagd wat de overkappingen op stokjes moest voorstellen. Dit bleek een volledig dichte ‘’kast’’ te zijn van droge koeienstront wat een goede koeling is. Als je iets nodig had moest je hem open maken aan de bovenkant en vervolgens weer dichtsmeren met stront. Hier hadden ze er drie van staan en ik vroeg de vertalen om eens aan de dorpgenoten te vragen of we een kijkje mochten nemen in een van de hutjes. Dit was ook geen probleem en het vijftienjarig meisje, Tjonganja, werd geroepen zodat we konden zien hoe de Himba’s zich insmeren met ‘’ijzer’’, een of ander rood goedje wat volgens hun ijzer was. Ze ging zitten in het hutje en ging zich vervolgens van boven tot onder insmeren. Vervolgens kreeg ze nog andere kleding aan wat volgens mij gebruikt word als ze trouwen. Toch erg leuk om een dagje te mogen meelopen met de Himba’s en erg speciaal ook. Een Himba had toen ‘’ineens’’ last van zijn oog en hij vroeg de vertalen of hij mijn zonnebril mocht hebben. Ik hem aangeboden om zijn oog uit de spoelen met lenzenvloeistof maar wonder boven wonder was hij ineens genezen. Ik denk dat de Paus hier maar eens moet komen kijken want hij heeft helemaal niet meer geklaagd! Hierna was het tijd om naar de school te rijden en ze vroegen of we nog drie kinderen mee konden nemen achterin. Geen probleem want we hadden inmiddels alles zo ingepakt dat de achterbank helemaal vrij was. Enige voorwaarde was wel dat de kinderen zich niet ingesmeerd hadden met ijzer anders hebben we de achterbank helemaal vettig. Onze gids rook dat we bijna gingne vertrokken en probeerden nog wat geld los te krijgen. Hem netjes uitgelegd dat we al eten hebben gekocht voor het dorp en hem al gisteren eten en drinken hebben gegeven en vanochtend ook een ontbijt. Geld was niet nodig volgens Jimmy dus dan doen we dat ook niet. Met de kinderen en onze vertaler naar de school gereden (die nog in aanbouw is). Het project heet ‘’Hanasanaye’’ en moet uiteindelijk uit drie gebouwen bestaan met afdakjes ertussen die dient als speelplaats / opslagplaats. Momenteel is er een gebouw af wat bestaat uit enkel een groot klaslokaal. Een vriendelijke mannelijke docent zat al binnen en we raakte met hem aan de praat. In de klas stonden een aantal tafeltjes en stoelen maar lang niet genoeg voor de bijna zestig leerlingen in zijn klas (‘’grade 3 en 4’’). De twee vrouwelijke docenten gaven las aan de kleine Himba’s (‘’grade 1 en 2’’). Deze lessen werden nog in tenten gehouden buiten het gebouw. We raakten aan de praat over ‘’Groeten uit de Rimboe’’ en de docent wist de DVD van ‘’Groeten terug’’ (toen de Himba’s op bezoek in Nederland zijn geweest) wel te liggen. Hij had echter niks om het af te spelen maar we hadden een laptop bij dus even later stond de serie op. We begonnen met drie kleine kinderen en een docent en eindigde anderhalf uur later met drie docenten en een vijftiental kinderen denk ik. De afleverigen waren gewoon in het Nederlands. Ze verstonden het gedeelte wel van de Himba’s maar wat de Nederlanders allemaal zeiden was hun niet bekend. We hebben dus grotendeels de afleveringen liggen vertalen zodat hun ook snappen wat er allemaal gebeurd. Als laatste hebben ook we even onze compilatie video laten zien van de reis wat ze ook erg mooi vonden. Met name de pinnen uit mijn pols trekken vonden ze erg interessant. De littekens op mijn pols werden nog even gecontroleerd of het ook echt was. De lessen zouden pas na het eten beginnen en daar hadden we helaas geen tijd meer voor omdat we nog naar Opuwa moesten tijden en daarna door naar de oostkant van Etosha Nationaal Park wat toch een heel stuk rijden is. Na nog wat laatste foto’s van de Himba’s hebben we iedereen bedankt en het gastenboek van de school nog even getekend. Met de twee vrouwelijke docenten, de vertaler en de Himba die naar het ziekenhuis moest zijn we aangereden. Zelfde zandweg terug en dit keer alles wat schade kon veroorzaken aan de auto geprobeerd te omzeilen. Dit was aardig gelukt aangezien we maar een aantal keer de ondergrond lichtjes hebben geraakt. Aan de hoofdweg (gravelweg) de schade even bekeken en het zag er nog wel redelijk uit gezien de omstandigheden. Plaat hangt om de uitlaatpijp heen dus kan nergens heen en hangt ook niet dermate laag dat we meer schade veroorzaken. Eerst onze gids weer bij zijn hangplek afgezet. Hem bedankt voor de rondleiding en hierna doorgereden naar Opuwa. Hier een docent afgezet bij haar huisje en vervolgens onze Himba bij het ziekenhuis gedropt. Onderweg kregen we van de docenten nog te horen of we met de Himba mee konden gaan om de rekening te betalen en hem vervolgens weer 120 kilometer terug konden brengen. Dit had de vertaler schijnbaar tegen hem gezegd maar hier was nooit een woord over gesproken. Dit ook niet gedaan aangezien we al meer dan voldoende hebben gedaan en ze het zelf ook wel kunnen oplossen. De chief van het dorp was ook daar in het ziekenhuis omdat een van zijn vijf vrouwen daar lag. Dan moet hij daar maar even aankloppen voor geld en een taxi terug. Eerst wou onze Himba ineens niet meer gaan maar toen we hem vertelden dat hij toch maar moest gaan gezien zijn klachten was het hem ook wel duidelijk. Waarschijnlijk heeft hij een SOA te pakken maar dat zal wel weer goed komen (hoop ik voor hem). Als laatste nog de andere docent afgezet bij haar tante en toen eerst boodschappen gaan doen. De auto rammelde behoorlijk dus dit bij een garage even na laten kijken. Ze hebben de plaat vast gezet met ijzerdraad maar het bleef wel rammelen. Ondanks de herrie onder de auto toch maar naar Etosha gereden. Onderweg nog even gestopt met onze spekvettige auto bij de Wimpy. Hier eerst eens lekker op een schone wc gaan schijten om vervolgens een lekkere cheeseburger naar binnen te werken met een kop koffie want ik was al behoorlijk moe aan het worden. Toen we de Wimpy uit kwamen had een van de pompbediende onze auto bijna in zijn geheel gewassen! Hij kreeg denk ik pijn aan zijn ogen bij het zien van onze auto haha. We reden verder richting de oostkant van Etosha maar we zagen nog een ingang aan de noordkant van het park. Deze was echter net een half uur dicht en er was ook geen kampeerplek te vinden. Dus weer terug naar de autoweg gereden (inmiddels rijden we weer op asfalt sinds Opuwa). Vlak voor Sachsenheim guest farm zijn we nog even gestopt om wat drinken te kopen. Ben liep naar binnen en ik bleef in de auto wachten. Een jongetje met een speer kwam aanlopen en ik deed de deur even open. Hij (circa twaalf jaar oud) wou de auto huren van mij. Ik vroeg hem hoeveel hij wou betalen en hij had geen stuiver. Erg grappig wat je hier allemaal te horen krijgt terwijl ze niet eens een rijbewijs hebben. Laatste stuk achter een vrachtwagen aangereden om aanrijdingen met wild te voorkomen. Het was inmiddels dus donker en rond half negen kwamen we aan bij onze kampeerplek. De poorten waren wel open maar er was niemand te bekennen. Na een paar keer roepen kwam er gelukkig iemand aan. Betaald, tent opgezet, even douchen en een blikje bier en toen gaan slapen. Echt topdagen gehad afgelopen tijd.   

DSCF7761

 

DSCF7784 

 

DSCF7849

 

DSCF7815

 

Dag 409 – 9 november 2013 – Operet (NAM) – 65 km

De tent eerst opgeruimd en hierna even wat gegeten. Volkorenbrood met pindakaas stond op het menu en hierna de eigenaar eens gevraagd of er een autogarage in de buurt ligt. Het was echter zaterdag dus er was niks open. Hij kon wel even kijken en hij dacht dat het geen probleem zou zijn. Hem gevraagd voor wat ijzerdraad mocht het nodig zijn later. Hierna zelf eens onder de auto gekropen en met een tang de beschermplaat zover mogelijk van de uitlaatpijp af geslagen. Inmiddels kwam een werknemer een kijkje nemen onder de auto en hij heeft de uitlaat met een ijzerdraad nog wat verder van de beschermplaat getrokken en vastgezet. Nu is de auto eindelijk weer vrij van trillingen en de bijbehorende herrie. Na de laatste dingen inpakken zijn we vertrokken. Bij de afslag naar Etosha Nationaal Park, wat even verderop lag, waren twee mensen aan het liften. We wisten niet of dit de goede afslag was dus hun gevraagd en hun meteen meegenomen. Het bleken twee werknemers van een erg luxe, en dus ook dure lodge te zijn die vlakbij de ingang van het park lag. Ze hadden er gratis internet dus na het afzetten van beide werknemers wouden we onze email even controleren nadat we dagen zonder internet hebben gezeten. Het duurde niet even maar we hebben er zes uur gezeten en de dag was al zo goed als om dus na het kopen van een routekaart van het park zijn we weer terug naar Sachsenheim guest farm gereden. Hier weer ingecheckt en de tent opgezet. Gisteren was het zo goed als leeg maar vandaag zat het bijna helemaal vol. Nog met een Zuid Afrikaans stel (Chris en Jules; www.osiyeza.net ) gepraat die al acht maanden onderweg waren vanuit Londen naar hun eindbestemming Johannesburg waar ze wonen. De plek ernaast stond een Nederlands gezin (Robert, Tamara, Sem (10) en Tess (7); www.4opreis.nl ) die al negen maanden onderweg waren van Amsterdam naar Kaapstad en het plan was om ook weer terug te rijden maar uit budgetoverwegingen is Kaapstad hun eindbestemming. Nog niemand tegen gekomen die binnen budget is gebleven dus het inperken van de reisplannen hoor je regelmatig. Ze reizen met hun twee kinderen en de scholing doen de ouders zelf, ze sturen het werk telkens op naar een juf die het dan nakijkt (is een speciale school voor). Als avondeten hebben we ons laatste pakje viergranenbrood en de pindakaas opgemaakt wat een erg droge combinatie is kan ik je vertellen. Gelukkig was er later op de avond een fles bier om alles goed weg te spoelen. Vandaag nog de rekening betaald voor een nieuw instrumentenpaneel. De overige onderdelen had Kurt Beine (kerel die mijn motor repareert) zelf al voorgeschoten zodat hij verder kon. De sleutel die ik had opgestuurd was inmiddels aangekomen dus hopelijk is de motor volgende week klaar. Gelukkig had hij nog twee schokdempers gevonden anders had ik die ook nog nieuw moeten kopen. Gelukkig blijft dit mij bespaard waardoor de kosten nog wel meevallen. Morgen vroeg op en het park in voor een dagje sightseeing op Ben zijn verjaardag.

 

Dag 410 – 10 november 2013 – Operet (NAM) naar Etosha Nationaal Park (NAM) – 288 km

Etosha Dag 1 – naar Halali camp

Vandaag is Ben 29 jaar geworden en je verjaardag doorbrengen in Etosha Nationaal Park lijkt mij zo niet verkeerd! We zijn zonder te ontbijten aangereden want we wouden zo vroeg mogelijk in het park zijn. Iets na zeven uur zou de poort open gaan en rond die tijd waren we er ook. We zijn direct naar het noorden van het park gereden en na wat normale beesten zoals giraffen, springbokken, zebra’s en twee DSCF6115schildpadden was het al raak. Vijf leeuwinnen waarvan drie kleintjes die op een open vlakte lagen niet ver van de weg. In Kruger Nationaal Park drie volle dagen rond gereden en niks gezien en nu is het na een uur al raak. We zijn weer over dezelfde weg terug gereden naar het Namatonki park en daar even wat boodschappen gedaan. In het noorden waren we bij een waterplas al even gestopt om wat muesli te eten maar we hadden niet genoeg te drinken dus dat nog maar even gekocht. We hebben ook een fles Amarullo gekocht (bekend drankje hier wat veel op baileys lijkt) zodat Ben vanavond kan trakteren. Het Nederlands gezin en het Engels stel zouden vanavond en morgen ook op dezelfde camping zitten als ons dus dan kunnen we hun nog een keer trakteren tijdens het eten. We zijn nog doorgereden tot een uur of twee in het park en nog veel olifanten (en babyolifantjes van hooguit een paar maanden), giraffen, wildebeesten, bokken, struisvogels, zebra’s, vogels, wilde honden, jackals, zwijnen en natuurlijk veel hertjes. Bij het Halali kamp zijn we vervolgens ingecheckt en het Nederlands gezin stond er ook al. Hier de kleding even gewassen en de reisverslagen van de afgelopen dagen bijgewerkt. Een werknemer kwam langs omdat de betaling van de creditcard schijnbaar niet goed was gegaan en dit bij de receptie even opgelost. Voor vanavond hebben we een nightsafari geboekt die van acht tot elf uur duurt. Hopelijk zien we tijdens de nightsafari eindelijk een cheetah of een luipaard want dat zou wel erg mooi zijn. Die beesten komen amper voor hier dus je moet een beetje geluk hebben wil je die tegenkomen. We wouden een hamburger met friet bestellen maar na het horen dat het 13 euro per persoon is hebben we toch maar wat boodschappen gedaan. Blik perzikken, blik abrikozen en een blik vlees. Ze hadden niet veel in het winkeltje dus ik heb mij wat muesli gepakt en een blik fruit. Nadat ik aan het blik vlees heb geroken had ik er spontaan geen zin meer in want het rook naar hondenvoer. Ben is wel aan het blik begonnen maar het laatste beetje ging er toch met een erg vertrokken gezicht in. Rond half acht zijn we nog even bij de Nederlanders gaan zitten en Ben had alle informatie om het Himbadorp van ‘’Groeten uit de rimboe’’ afgegeven aan hun. Nog snel een glaasje Amarullo gedronken en toen begon het te druppen. We hadden enkel de binnentent opgezet dus snel de buitentent erop gedaan en toen naar de receptie gelopen. Hier stond de Landrover klaar en we waren de enige twee die op nightsafari gingen dus we hadden plek zat en de gids voor ons alleen. Tijdens de nightsafari nog de volgende beesten gezien: Steenbokken, zebra’s, African wildcat, twee neushoorns, een groep leeuwen maar die lagen al vrij ver weg en op de weg terug kwamen we nog twee schorpioenen, een dikke spin en een slang tegen. Een van de schorpioenen had een chemisch groene kleur als je er met een blacklight op scheen dus dat was wel apart om te zien. De cheetah, luipaard en hyena’s hebben we helaas niet gezien. Iets na elf uur waren we terug en de gids nog gevraagd waar we morgenvroeg het beste heen kunnen rijden om wat speciaals te zien. In plaats van wat geld hebben we hem een glas Amarullo gegeven wat er wel in ging bij hem.  

DSCF6055 

 

DSCF6193

 

DSCF6293

 

Dag 411 – 11 november 2013 – Etosha Nationaal Park (NAM) – 310 km

Etosha dag 2 – naar Okaukuejo camp

Bij het opengaan van de poort zaten we al in de auto om het kamp uit te rijden. We zijn de route gevolgd die we gisteren als tip hebben gekregen en bij de eerste afslag was het al raak. Een hyena die in het open veld stond. Hyena’s bijten hun prooi meteen in de nek en ze hebben erg sterke kaken dus dat overleef je niet als ze je pakken. Hier later op de avond ook een luguber verhaal over gehoord. Een moeder en haar 17-jarige zoon waren ook in een park in het Oosten van Afrika. De zoon was vlak voor het slapen nog wat foto’s maken en zijn moeder was alvast in bed gekropen. De jongen hebben ze in stukken terug gevonden en zijn hoofd hebben ze nooit gevonden. Hiermee is de hyena die het waarschijnlijk gedaan heeft de bosjes mee ingelopen. We zitten veilig in de auto dus ons kan niks gebeuren. We zijn doorgereden in de hoop ook een cheetah of een luipaard te zien in de vroege ochtend maar wederom hadden we geen geluk. We zijn een paar keer de route op en neer gelopen en we kwamen de gids van gisteren ook nog tegen. Hij had ze ook niet gezien en later op de dag bleek dat het stel uit Zuid Afrika wel een luipaard hadden gezien maar dan net de andere kant uit. We zijn weer doorgereden tot aan het begin van de middag en dezelfde soort beesten gezien als gisteren. Als extraatje zagen we nog wel de woestijnolifant staan en bij een ander waterhole een dode neushoorn. Deze was niet aangevreten dus het lijkt erop dat deze gestoren is vanwege een ziekte of misschien gewoon ouderdom. De woestijnolifant leek wel een standbeeld want er zat geen beweging in. Op het Okaukeujo kamp hebben we onze tent weer opgezet en we kwamen tegelijk met Chris en Jules aan. We stonden naast elkaar dus we zijn gedurende de middag even bij elkaar gaan zitten. Gisteren was het 43 graden en vandaag was het ook weer meer dan 40 graden. Van de ellende maar na een paar uur weer de auto ingekropen zodat we de airco kunnen aanzetten. We zijn nog maar even in het park gaan rondrijden en richting het noorden lag een dode aangevreten giraffe langs de weg. Nog even verderop stond een jeep met een grote filmcamera erin. Ze waren opnames aan het maken en de camera stond gericht op leeuwen. Ze lagen onder een boom in de schaduw dus ze waren vrij lastig te zien. Er zat weinig beweging in dus zijn we terug gereden. Hier wederom naar de waterhole gereden waar we eerder op de dag veel olifanten hadden zien staan en dit keer lagen er drie leeuwen vlakbij. Even later kwam een stoet olifanten aanlopen met een paar kleintjes erbij. Als laatste zijn we nog naar de waterhole gereden waar we de woenstijnolifant hadden gezien. Aangezien de zon bijna onder was zijn we daar nog een keer terug gereden omdat je dan mooiere foto’s kunt maken. Zeven uur, vlak voordat de poort dicht gaat, waren we terug. Chris en Jules hadden de braai (bbq) al aangemaakt die we ook mochten gebruiken. We hadden ‘’Lion pork chops’’ gekocht in het winkeltje en dit bleek een erg goede keus. Vlees was namelijk erg lekker maar dat komt natuurlijk ook dat ik zo’n expert ben in het kruiden van het vlees. We kregen nog wat worstjes van hun en hun nog een rondje Amarullo gegeven. Inmiddels kwamen de jackals het kamp oplopen om te kijken of er wat te halen viel en een idioot naast ons ging ze nog voeren ook. Die beesten hebben rabiës (hondsdolheid) en daar kun je aan overlijden binnen een dag! Wij hebben wel de inentingen maar dat geeft misschien een dag uitstel totdat je er aan overlijdt. Je hebt wel een dag langer de tijd om een ziekenhuis te vinden. Chris gaf meteen commentaar op die kerel maar blijkbaar snapt hij het niet want morgenvroeg was hij weer de idioot aan het uithangen. Met Chris en Jules nog de route doorgenomen want we hebben grotendeels dezelfde route en zij hebben het stuk dat wij nog moeten al gehad.

DSCF6338

 

 

DSCF6649

 

Dag 412 – 12 november 2013 – Etosha Nationaal Park (NAM) naar Windhoek (NAM) – 484 km

Vanochtend nog voor zonsopkomst meteen naar de waterhole die naast het kamp ligt gelopen maar er was niks te zien. De idioot van gisteren was bij terugkomst een foto aan het maken van een jackal die uit zijn prullenbak aan het vreten was. Al nee-schuddend naar de prullenbak gelopen en de deksel erop geknald. Hierna afscheid genomen van Chris en Jules waarna we richting de uitgang zijn gereden. We moesten om half negen bij de ingang zijn maar we hadden nog net genoeg tijd om een rondje te rijden. Hier kwamen we weer een leeuw tegen die in het open liep en even later kwamen we ook nog eens twee leeuwen tegen die vlak naast de weg lagen. Precies om half negen waren we bij de gate en konden we de reis naar Windhoek beginnen. Onderweg kwamen we Chris en Jules nog twee keer tegen maar voor de rest was er niks spannends te melden. De circa 450 kilometer van de uitgang tot Windhoek in één stuk gereden (met een korte stop voor het toilet). Rond één uur waren we weer bij de backpackers plaats waren we al dagen hebben gezeten. Hier de auto uitgepakt, even de laptop aangezet maar internet deed niks. Vervolgens de auto ingestapt om naar de wasserette te rijden. De auto heeft veel te verduren gehad en als de auto voor het oog al schoon is dan scheelt dit hopelijk al. Voor vier euro de auto laten wassen van binnen en buiten. In een winkel nog een stift gekocht om de lak een beetje bij te werken maar die hielp niks. Later opde avond nog tipex gaan halen en hier de steenslag mee weg gewerkt. In de zon zag je het kleurverschil wel een redelijk goed maar in de schaduw niet. Verder nog even boodschappen gedaan en hier waren ze pannenkoeken aan het verkopen voor drie Namibische Dollars wat circa 25 eurocent per stuk is. Ze waren nog verdraaid lekker ook dus ik heb er totaal vier gegeten. Aangezien we nog moesten wachten op de auto heb ik mijn haar nog even laten knippen. Laatste keer was al weer een hele tijd geleden want toen zaten we nog in Kaapstad. Bij de backpackers vrij weinig meer gedaan. Internet funtioneerde nog steeds niet en dat is best irritant als je vanalles moet regelen voor je motor. Rond zeven uur zijn we met Nienke en Annemarije (twee Nederlandse die hier ook al een hele tijd zitten) wat gaan eten bij de Ocean Basket. Hier Sashimi gegeten en het was niet veel wat we kregen. Ik had er wel genoeg aan maar Ben had nog honger. Na het eten zijn we nog een filmpje met zijn alle gaan kijken in de bioscoop (Redemption met Jason Statham).

 

Dag 413 – 13 november 2013 – Windhoek (NAM) – 12 km

Onze visum is bijna verlopen dus na het ontbijt zijn we eerst naar het immigratiekantoor gereden. Aan de grens krijg je het gratis en we hadden maar voor vier weken gekregen (maximum is 90 dagen). Voor de verlenging zijn we echter bijna veertig euro kwijt dus dat is weer een tegenvaler. Na het invullen van het formulier en betaald te hebben kregen we te horen dat we ons paspoort met nieuw visum over twee dagen weer kunnen ophalen. Hierna terug gereden naar de backpackers en de koelbox en navigatie even gepakt anders kunnen we de weg niet naar het verhuurbedrijf vinden. De auto hier meteen in de schaduw gezet en de de lossen bodemplaat even gemeld. Ze eigenaresse was erg blij omdat we de eerste waren die de auto schoon terug brachten. Ze zijn even  snel om de auto heen gelopen voor schade maar ze hebben niks gezien. Hierna hebben ze de auto op de brug gezet voor de controle van de onderkant. De losse plaat was geen probleem want die konden ze wel weer vastzetten. Gelukkig dus zonder extra kosten weg gekomen! Hierna naar de panel beater gelopen waat mijn aluminium koffer ligt. Hier was niks mee gebeurd dus hun aangespoord om het komende week op te lossen aangezien de motor waarschijnlijk nu ook binnen een week klaar is. Onderdelen zijn er (bijna) allemaal dus het in elkaar zetten kan weer beginnen. De chauffeur van het bedrijf heeft ons weer netjes terug gebracht en gedurende de middag buiten gelegen in een luie stoel. Reisverslagen bijgewerkt met een muziekje erbij. Na de reisverslagen deed internet het gelukkig weer dus konden we de berichten op facebook, de email en de voortgang van de motor ook weer bekijken. Verder nog drie afleveringen van Boardwalk Empire gekeken en dat was het wel zo’n beetje. Vandaag rond half elf gaan slapen want ik waas nog best moe van het vroeg opstaan in de afgelopen twee weken.

 

Dag 414 – 14 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

De hele dag gehangen bij de backpackers. Ontbijtje, serie kijken en het vervolg op de compilatievideo in elkaar gezet. Één uur ’s nachts had ik de eerste versie af en ik moet zeggen het is weer erg leuk om te zien. Eigenlijk dus de dag grotendeels doorgebracht met video’s kijken en daar allemaal stukjes uit knippen. Tussendoor nog even de fil ‘’Red 2’’ gekeken maar op het einde viel ik zowat in slaap.

 

Dag 415 – 15 november 2013 – Windhoek (NAM) – 10 km

Tijdens het ontbijt de tweede preview video van onze reis even getoond op de laptop. Meeste waren aandachtig aan het kijken en de muziek past er ook weer lekker bij. Na nog een extra bak koffie de motor van Ben gepakt en mijn paspoort op gaan halen. Dit zou twee minuten duren maar volgens mij ben ik een dik uur weg geweest. Ik moest nog een gedeelte betalen dus ik was bij de balie gaan staan waar je moet betalen. Daar werd ik naar de toeristenbalie gestuurd. Hier schreven ze het bedrag wat ik moest betalen op het blaadje en toen moest ik weer terug naar de vorige balie. Wat een inefficïentie hier maar na zoveel maanden weet je dat het zo gaat hier. Het blijft wel een ergernis dat wachten! Bij de balie vervolgens het resterende bedrag betaald en toen kon ik met de kwitantie weer terug naar de andere rij. Hier was ik bijna aan de beurt toen ze volgens mij op koffiepauze ging. Dus hier weer een hele tijd staan gapen in de rij en na iets meer dan een uur had ik mijn paspoort dan eindelijk inclusief nieuwe visumstempel die geldig is tot eind december. Met de motor weer terug gereden en toen kon Ben zijn visum op gaan halen. Zelf nog even een kom cornflakes gegeten, reisverslagen bijgewerkt en de video gedurende de middag nog afgerond. Na het avondeten, broodjes met pindakaas, de tv-serie ‘’The Walking Dead’’ gekeken.

 

Dag 416 – 16 november 2013 – Windhoek (NAM) – 4 km

Na het ontbijt de video nog wat aangepast en dat kosten nog meer tijd dan dat ik dacht. Gedurende de middag nog even boodschappen gaan doen en tevens pasfoto’s en wat postkaarten laten afdrukken. Ben is later op de dag ook nog even naar de supermarkt geweest om wat vlees te kopen voor de braai vanavond. Weer weinig gedaan, internet ligt wederom plat dus maar wat gehangen. Tijdens de braai de hele avond gezeten met de eigenaar van Backpackers Unite en Mika (Fin). Mika had de meest absurde verhalen over zijn reis van enkele jaren geleden. Tegenwoordig woont hij hier tien kilometer verderop in de meest gore kamer. Ik heb de foto’s gezien en hij schijt in een plastic zak en hij pist in zijn eigen kamer. Zijn vriendin komt er ook nog regelmatig ook!

 

Dag 417 – 17 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

De hele ochtend de Walking Dead gekeken op de laptop. Internet ligt nog steeds plat en vandaag is het zondag dus bijna alles is gesloten. De reisverslagen even bijgewerkt en moe gehangen op de kamer. Hopelijk is de motor binnenkort gereed zodat we naar Angola kunnen.

 

Dag 418 – 18 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vandaag naast de gebruikelijke series naar Iway geweest. Dit is het bedrijf dat internetabonnementen en dergelijke verkoopt. Een van de medewerkers heeft ons geholpen met het uploaden van onze tweede video van onze reis. De internetverbinding bij Backpackers Unite is traag en onstabiel dus daar lukt het nooit om een groot bestand te uploaden. Aangezien het alsnog een hele tijd gaat duren voordat het bestand klaar is met uploaden zijn we bij een internetcafé gaan zitten. Hier nog wat foto’s geüpload. Vervolgens nog naar de Spur gelopen om wat spareribs te gaan eten en hierna weer bij Iway naar binnen gelopen. Het uploaden was mislukt maar hij zou het nogmaals proberen. Uiteindelijk is het de tweede keer wel gelukt waardoor ik de video op facebook kon plaatsen en Thom heeft hem weer netjes op onze website geplaatst.

 

Dag 419 – 19 november 2013 – Windhoek (NAM) – 6 km

Vandaag is Jeroen jarig en helaas de tweede verjaardag die ik van hem ga missen. Die van volgend jaar ga ik zeker halen haha. Na het ontbijt eerst BMW in Johannesburg gemaild want die hadden nog wat extra informatie nodig voor de administratieve afhandeling. De panel beater had ook gebeld dat ze mijn aluminium box niet konden repareren. De motor maar gepakt en de box opgehaald om een andere oplossing te zoeken. Gedurende de middag nog bij Peppe, een Zuid Afrikaanse kerel, en Bernhard, Oostenrijker, aan tafel gezeten. Bernhard komt overigens uit Ellmau waar ik in 2002 op wintersport ben geweest. Het is een klein dorpje dus wel apart dat hij net daar vandaan komt. Hierna nog even naar Iway gereden om de kerel te bedanken voor het uploaden van de video. Hij hoefde er niks voor te hebben dus dat komt goed uit. Bij de Superspar nog even wat boodschapjes gedaan en de serie Walking Dead gekeken.

 

Dag 420 – 20 november 2013 – Windhoek (NAM) – 7 km

Wederom weinig gedaan vandaag. Mijn ouders hebben nog een pakketje opgestuurd vanuit Nederland met wat onderdelen en dergelijke. Hiervoor UPS in Windhoek gebeld want het pakketje was blijven hangen bij de douane. Hiervoor had ik al een factuur moeten maken en nu wouden ze het carnet ook zien. De scan was niet voldoende dus het origineel maar even langs gebracht. Nu zou ik het pakketje morgenvroeg kunnen ophalen maar toen ik net terug was bij de backpackers kreeg ik telefoon dat het pakketje al vrij was gegeven en onderweg was naar het depot. Ik had geen zin om weer terug te rijden dus afgesproken om het morgenvroeg op te halen. Gedurende de avond hebben we een pizza besteld die ze pas na een uur kwamen brengen. Voor de rest weinig nieuws.

 

Dag 421 – 21 november 2013 – Windhoek (NAM) – 5 km

Vanochtend na het ontbijt het pakketje opgehaald en het originele carnet weer netjes terug gekregen. Alle spullen zijn netjes aangekomen en als verassing zat er nog een chocolade letter en een zak pepernoten in. Die gaan er wel in (was enkele uren later ook op). Gedurende de middag nog met Nienke en Anne-Marije aan het zwembad gezeten en een bak koffie gedronken. Zij waren naar de Victoria Falls geweest en ze hadden een aantal prachtige foto’s van ondere andere de Devils Pool. Verder nog met de serie Mad Men begonnen en ozne video’s van de reis nog laten zien aan de twee Nederlandse dames.

 

Dag 422 – 22 november 2013 – Windhoek (NAM) – 4 km

Vanochtend Mad Men gekeken en een gedeelte van een documentaire over Travis Pastrana (motorrijder). Bij de Pick n Pay wat boodschappen gaan doen en van Kurt kreeg ik te horen dat de motor bijna klaar was en dus maar even moest bellen voor transport. Dit was geen probleem en donderdag (28e) hadden ze een vrachtwagen beschikbaar. Gedurende de avond kreeg ik een sms dat de rit verplaatst was naar maandag (25e) dus dat is nog beter. Hopelijk kan Kurt de motor op tijd daar krijgen maar dat moet wel lukken gezien de voortgang van de reparatie. In de middag nog het papierwerk klaar gemaakt voor transport en dit laten inscannen bij een kopieerzaakje verderop. Alles weer geregeld en hopelijk kan ik de motor dinsdag of anders woensdag ophalen!

 

Dag 423 – 23 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Kort verslag vandaag. Series gekeken, boodschappen gedaan en vlees gekocht voor de BBQ. Gedurende de avond bij de BBQ gehangen met wat andere. De motor is inmiddels klaar en kan maandag mee op transport. Grotendeels met gebruikte onderdelen gerepareerd waardoor de rechterzijde nu gedeeltelijk wit is wat spuuglelijk is maar dat maakt verder niet uit. De motor is gelukkig weer klaar voor het vervolg van de reis!

 

Dag 424 – 24 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vanochtend moesten we van kamer wisselen aangezien deze geboekt was. We zitten nu een kamer erlangs maar dan zonder wc en douche. Scheelt wel wat in de kosten. Verder Mad Men gekeken en de rugby wedstrijd tussen Ierland en Nieuw Zeeland gekeken op tv met Dean (manager backpacker). Ongelooflijk spannende wedstrijd want Ierland stond met 19-0 voor en ze hebben uiteindelijk alsnog gewonnen. Hierna nog even voetbal gekeken en toen waren Nienke en Anne-Marije weer terug van hun weekendje uit wat een beetje in de soep was gelopen. Ze waren uitgenodigd door iemand maar de moeder ervan was overleden gedurende hetzelfde weekend. ’s Avonds samen nog een hapje gegeten buiten bij het zwembad en morgen gaan de dames Nasi met satésaus klaarmaken voor ons alle! Aangezien wij niet bepaald chefkok zijn heb ik maar aangeboden om voor de drank te zorgen en de afwas te doen. Na het eten met Nick nog proberen te skypen maar de verbinding was bagger.

 

Dag 425 – 25 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vandaag bezig geweest met de verzekering. Polis doorgenomen en het een en ander opgezocht op internet. Uiteindelijk mijn zaak voorgelegd bij de rechtswinkel en binnen een kwartier had ik al reactie. Ze ging het nakijken voor mij en zou er morgen op terug komen. Nienke en Anne-Marije zouden nasi met satésaus maken en deze was erg lekker. Natuurlijk was mijn taak de alcohol dus dit even gekocht bij de Pick n Pay supermarkt. Na de afwas nog even tv gekeken en uiteindelijk op de kamer nog een serie gekeken.

 

Dag 426 – 26 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vandaag alvast begonnen met de brief voor de verzekering en deze als naslagwerk voor de rechtswinkel doorgestuurd. Uiteindelijk wouden ze voor 50 euro er een juridische brief van maken. Probleem is dat ik de reis- en verblijfkosten niet vergoed krijg omdat ik aan het maximum zou zitten. Echter ik zit in jaar twee van de polis en dan verwacht je dat de maximale vergoedingen opnieuw in zouden gaan maar niet dus. Volgens de rechtswinkel mag dit niet dus dit gaan ze op papier zetten voor mij. Helaas weer geld investeren maar hopelijk krijg ik de kosten dan wel vergoed. Na het avondeten hebben ik samen met Dean (manager), Nienke en Anne-Marije de wedstrijd Ajax – Barcelona gekeken en Ajax speelde een erg goede wedstrijd en won van het team dat al circa 25 wedstrijden niet verloren had.

 

Dag 427 – 27 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Eerst maar eens begonnen te bellen om te vragen waar de motor ergens uithangt. Ze zeiden dat de motor van de vrachtwagen was afgevallen en dat de motorzaken geen tijd hadden om de motor te repareren en dat ik hier nog wel maanden zou zitten. Ik kon wel bij hun een paar maanden komen werken, grapte Günther van het transportbedrijf. Nee, niet van de vrachtwagen gevallen maar de motor stond nog wel op de vrachtwagen in de buurt van Keetmanshoop circa 500 kilometer naar het zuiden. Rond vijf á zes uur zou de motor aankomen dus dan maar morgen naar het depot gaan. Bij de Superspar nog even wat boodschappen gaan doen. Nienke en Anne-Marije zouden preitaart maken voor vanavond en ik moest voor het toetje zorgen. Alles was goed als er maar chocolade in zit. In de supermarkt een 2 liter bak ijs met vanille-, caramel- en chocoladesmaak gepakt. Bij de Cape Union nog een korte broek gekocht want mijn favoriete korte broek heeft het na vijf jaar opgegeven. De dames hebben goed hun best gedaan want de preitaart was goed gelukt en smaakte heerlijk. De twee liter bak ijs hebben we met zijn vieren ook nog leeg gekregen dus dat ging er ook goed in. Na de afwas was het weer tijd voor Champions League voetbal. Bayer Leverkusen – Manchester United eindigde in 0-5.

 

Dag 428 – 28 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vandaag ons voorlopig laatste ontbijt bij Backpackers Unite want we moeten verhuizen naar de overkant van de straat. Vandaag komt een hele bus jongeren die het hele gebouw hebben afgehuurd maar gelukkig heeft de eigenaar het pand tegenover gekocht en deze was zo goed als af. Aangezien er geen internet is daar zijn we zo lang mogelijk blijven hangen in de gemeenschappelijke ruimten. Ik had het transportbedrijf gebeld om te vragen of de motor was aangekomen gisteren en dit was het geval. Nienke en Anne-Marije gingen een weekendje weg met de auto dus ik kon gelukkig bij hun achterin springen. Ze hebben mij netjes afgezet bij het transportbedrijf vijf kilometer naar het noorden en zijn toen verder gereden. Ik ben naar binnen gelopen maar kon Günther, contactpersoon bij het transportbedrijf, niet vinden. Iemand anders heeft mij geholpen, ik moest nog de rekening betalen en hierna werd mij de motor gewezen. Deze stond buiten in de zon. Het is nog steeds erg warm hier en de motor stond nog op een frame bevestigd waarin hij is vervoerd. De spanbanden los gemaakt, motor eraf gerold en de sleutel los gemaakt. Helm op en weg was ik! Eindelijk weer mijn motor terug en hij voelt anders aan dan voorheen. Als ik stuur dan stuurt hij ook meteen. Voor het ongeluk stuurde ik een kant uit en met een kleine vertraging ging hij pas de kant op die ik wou. Er moesten nog een paar dingetjes gebeuren aan de motor en hiervoor kon ik bij de BMW garage in Windhoek terecht. Volgens Kurt functioneerde het instrumentenpaneel niet goed maar deze deed het wel. Enkel de kilometerstand knippert dus dit was gelukkig al geen probleem meer. Bij BMW hebben ze nog de gashendel beter vast gezet want deze zat wat losjes op het stuur waardoor het meedraaide. De remvloeistof die op het stuur zit lekte en zat met een doekje en tairibs vast. Hier bleek een klein onderdeel te missen wat ze er terug in hebben gestopt. Remvloeistof weer bijgevuld en dat was ook weer opgelost. De monteur heeft nog even alles bekeken en de koppeling nog even goed afgestemd. Onderweg bleek de achterrem niet helemaal goed te werken maar na een paar keer indrukken deed die het weer. Voor de rest was alles weer in orde. Remblokken voor had Kurt nog vervangen dus ik kan er weer een tijd mee vooruit. Voor vier euro was ik klaar bij de BMW garage, was dat altijd maar zo! Terug gereden naar de backpackers en onderweg nog even met losse handjes gereden om te kijken of de motor niet één kant op gaat. Dit was niet het geval anders zou het frame krom zijn! Bij de backpackers nog de motor die allerlei verschillende kleuren heeft bekeken. De neus is van de motor is weer in elkaar gezet met lijm en ijzerdraad. Inmiddels heeft de motor al de bijnaam ‘’Frankenstein’’ gekregen. De gasten waren nog steeds niet gearriveerd dus nog een paar koude blikken cola gedronken en wat aan tafel gehangen met een kerel uit Angola. Hem nog het een en ander aan informatie gevraagd en volgens hem waren de wegen flink verbeterd dus dat is goed nieuws voor ons. Einde van de middag zijn we met Peppe naar het centrum gereden. Bij een telecom bedrijf hebben we een dongel (of ‘’stokkie’’ in het Afrikaans) kunnen regelen. Voor bijna tachtig euro kunnen we gebruik maken van een dongel van een medewerker voor vijf dagen maar met onbeperkte data. Als we dit zelf hadden moeten aanschaffen voor de hoeveelheid data die we nodig hebben waren we het tienvoudige kwijt geweest. Ja je leest het goed. Eenmaal terug op onze kamer, die er erg netjes uitziet, even gedoucht. Vanavond hebben we met onze Belgische vrienden die op de tandem rondfietsen afgesproken. Toon en Veerle zijn dezelfde dag als ons vertrokken uit Swakopmund enkele weken geleden en hebben toen 35 kilomter later een probleempje met het voorwiel gekregen. De velg was gebarsten en ze konden geen kant meer op. De velg is nergens te krijgen dus deze moest besteld worden. Ze hebben toen een auto gehuurd en zijn uiteindelijk met fiets en auto in Windhoek terecht gekomen. Ze wachten hier nog steeds op de nieuwe velg die vanuit de Verenigde Staten moet komen. We hadden op zeven uur afgesproken bij Joe’s Beerhouse. Na een fles Erdinger hebben we allemaal wat eten besteld. Ik en Ben hebben de ‘Bushman Sosatie’’ schotel besteld. Dit is een spies met struisvogel-, krokodillen-, zebra-, koedoe- en spiesbokvlees erop. Ik wist niet wat precies welk beest was dus dit de ober even gevraagd. Ik vroeg hem welk stuk het zebravlees was want ik zag nergens witte- en zwarte strepen. Hij kon er wel mee lachen maar hij zal deze opmerking wel vaker krijgen. Even later kwam een vriend van Toon en Veerle ook nog aanschuiven. Maarten uit Oisterwijk en hij was ook al op veel plaatsen geweest. Met zijn alle hebben we tot half elf gezeten waarna Maarten ons heeft afgezet bij de Backpackers.

 

Dag 429 – 29 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vanochtend aan de grote ontbijttafel gezeten van één vierkante meter en waarbij je de benen niet eens onder de tafel kon steken. De toast heb ik maar gedeeltelijk laten liggen want die smaakte voor geen meter en was erg klef. Ben is een dongel gaan halen zodat we de komende dagen fatsoenlijk internet hebben en ik heb wat op internet gezeten. Even later kwam Peppe zijn vriend de aluminium box halen en hij heeft hem netjes recht gemaakt. De deksel past er weer op en voor maandag afgesproken om het rek, waar de koffers aanhangen, nog even recht te maken. Hij zou ook de witte panelen van de motor kunnen spuiten maar dat ligt eraan hoe duur het is. Verder niet heel veel meer gedaan. Een paar straten verderop ligt een kleine supermarkt dus daar even heen gelopen voor wat eten en drinken. Na een pizza te hebben gegeten nog met Nick op skype gezeten. 

 

Dag 430 – 30 november 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vandaag weinig gedaan. Series gekeken, beetje gehangen en op internet een counterstrike (spel) tournooi gekeken (Dreamhack Winter met totaal 250.000 dollar prijzengeld).

 

Dag 431 – 1 december 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

Vandaag de koplamp van de motor gewisseld dus de motor is weer helemaal klaar. Ik dacht dat enkel de beglazing kapot was van de koplamp maar de hele behuizing zit voor barsten en scheuren dus daar valt niks meer mee te doen. Deze kan dus de container in. Ben heeft zijn motor nog gewassen en de rest van de dag weer geluierd. ’s Middags met mijn ouders nog even op skype gezeten maar er was weinig nieuws. De afgelopen weken bijna niks gedaan en thuis was er ook weinig te melden. Ik heb nog wat boodschappen gedaan hierna en een bak lasagna gepakt die niet te vreten was. Het zou niet eens lasagna mogen heten. Het was een bak gehakt met kruiden en daar een plakje kaas over. 

 

Dag 432 – 2 december 2013 – Windhoek (NAM) – 0 km

We moesten weer naar de overkant voor het ontbijt en het was een slagveld op de kamers. De grote groep was vanochtend vertrokken en de puinhoop die bleef liggen. Nienke, Anne-marije en Corine (vriendin van Nienke) waren terug van een weekend weg. Met hun nog even buiten bij het zwembad gehangen en gedurende de middag met een kei de topkoffer weer een beetje uitgedeukt. Verder Peppe nog geholpen met zijn ondernemingsplan maar hij weet niet waar die meer bezig is. Op het einde had ik er geen zin meer in want zijn plan gaat nooit wat worden. Hij wil een stichting beginnen voor gehandicapten want degene die nu zonder werk zitten krijgen maar 50 euro per maand. Hij wil ze 2.000 euro per maand gaan geven, onderdak, mogelijkheid tot eigen zaak, ziektekostenverzekering, pensioenplan en dat voor een man of 500. Ja, dat gaan hem niet worden want al het geld moet van derden komen. Rest van de avond maar nuttige dingen gedaan (serie gekeken).

 

Dag 433 – 3 december 2013 – Windhoek (NAM) – 16 km

Vandaag is Anne-marije jarig dus haar eerst even gefeliciteerd tijdens het ontbijt. Vandaag heel Windhoek afgezocht voor een draaiknop want eentje is afgebroken die ik gebruik voor de alumium koffers. Niks gevonden dus maar een boutje gebruiken. Wel nog wat reserve ringen en schroeven gekocht. Verder nog een rol ductape en een tube siliconenkit om de koffer weer waterdicht te maken. Gedurende de middag bij de Nederlandse dames nog even een chocolade gebakje gegeten en de vuile was even gewassen en op de draad gehangen. Na het avondeten met Jeroen proberen te skypen maar langer dan 10 minuten hebben we niet kunnen praten vanwege de verbinding. Peppe het bestand nog gegeven van zijn ondernemingsplan en hem gezegd dat hij toch nog maar een keer moet nadenken wat hij wil en of het mogelijk is. Verder nog het concert van Muse gekeken op de laptop, echt super!

 

Dag 434 – 4 december 2013 – Windhoek (NAM) – 6 km

Vandaag begonnen met spullen inpakken want alles lag door elkaar. Alles dus weer netjes gesorteerd en weer in de koffers gestopt. Hierna de interstick terug gebrahct en het restant wat nog betaald moest worden waren ze vergeten of het was al goed. We hadden afgesproken om 80 euro te betalen maar we hebben er maar 40 betaald (al is dit ook al geld zat voor een internetstick. Bij het postkantoor nog een plastic koffer afgegeven met spullen dat terug naar Nederland kan en bij Bushman art nog een schilderij gekocht want Ben wou hebben. Hierna weer terug naar de backpackers gereden en hier mijn reisblog even geüpdate, serie gekeken en met Jeroen op skype gezeten. Morgenvroeg vertrek naar Angola!

 

Dag 435 – 5 december 2013 – Windhoek (NAM) – 150 km

Vanochtend na het ontbijt de laatste spullen gepakt en de overbodige etenswaren en spullen achtergelaten. Half tien zaten we op de motor richting Angola en na dertig kilometer begon Ben te seinen dat hij wou stoppen. Zijn snelheidsmeter deed niks meer maar langs de weg in de bloedhete zon konden we toch niks dus door tot Okahandja gereden wat nog eens veertig kilometer verder ligt. Hier bij een tankstation de motor op de middenbok gezet. Wiel eens rond gedraaid en die leek niet echt soepel te lopen. Het mechanisme wat bij het voorwiel zit ziet er goed uit en kan er ook maar op een manier op. Ik het wiel er eens uitgehaald en deze opnieuw erin gezet. Nog steeds niks. Een kerel kwam eens kijken en die dacht dat de lagers van het mechanisme niet meer goed waren. Uiteindelijk bleek de kabel niet meer goed te zijn die van het instrumentenpaneel naar het voorwiel loopt. Bij twee adresjes gestopt in Okahandja maar niemand die kon helpen. We hebben besloten om terug te rijden naar Windhoek waar Ben naar de Honda garage is gereden. Ik ben direct terug gereden naar de backpackers plaats want ik kan er toch niks doen. Ondertussen even wat boodschappen gedaan en Ben was even later ook weer terug. De kabel was inderdaad kapot en moest besteld worden in Zuid-Afrika wat tot minimaal maandag gaat duren. Maandag verloopt ons visum van Angola dus dat wordt een probleempje. Begin van de avond de dial-a-meal gebeld en een pasta besteld. Het zou 45-60 minuten gaan duren maar na bijna 1,5 uur toch maar eens gebeld. Uiteindelijk was het toch onderweg maar het smaakte nog prima. Samen met Anne-Marije en Nienke heel wat uren aan de keukentafel gezeten. Na de pasta zat ik al vol maar toen kreeg ik nog een pannenkoek voorgeschoteld die over was van gisteren. Deze met moeite nog op gekregen maar het was nog wel erg lekker. Voordat ik ben gaan slapen nog een aflevering van Long Way Round gekeken op de laptop. Vandaag overigens veel reacties gekregen aangezien we ineens weer terug waren wat dus niet de planning was.

 

Dag 436 – 6 december 2013 – Windhoek (NAM) – 22 km

Vanochtend na het ontbijt kregen we een adresje van Peppe waren we eens konden kijken. Hier naar toe gereden en gelukkig konden ze de kabel repareren van Ben zijn motor. Ik heb mij meteen twee schroeven laten slijpen zodat ik een reserves heb voor de alumium boxen. De kop van de schroef is te breed dus deze meot smaller gemaakt worden voordat het past. Na een klein uur was Ben zijn kabel ook weer klaar dus morgen kunnen we gelukkig weer vertrekken. Even verderop bij Jay-Jay’s bodyshop heb ik mijn rek voor de alumium boxen nog wat laten verbuigen. Voordat ik begon gevraagd hoeveel het ging kosten en hij zei tweeduizend wat circa 160 euro is! Ik gebaarde met mijn vinger tegen mijn voorhoofd of die ze wel allemaal op een rijtje had. Vuile afzetten wat het is. Ik weer naar de alumium box waarop nog het bericht stond dat ik naar het ziekenhuis ben in Keetmanshoop. Ik zei dat ik al genoeg schade heb gehad. Ik moest het maar regelen met het personeel en toen vertrok de eigenaar weer met de mededeling dat 200 (16 euro) wel goed was. Langs een pilaar hebben ze de motor gezet. Tussen de motor en het frame een buis gezet en vervolgens met een spankabel het rek naar buiten getrokken. Andere kant hetzelfde verhaal en meteen het extra verstevigingsstukje er weer tussen gezet want deze had Kurt niet goed erop gezet. Nu is de motor weer helemaal in orde en ik heb ze 100 Namibische dollars gegeven en ik ben vertrokken. Op de terugweg nog een sticker van de Namibische vlag gekocht dan kan deze ook weer op de alumium koffer. Bij de backpackers eerst een pot yoghurt met muesli gegeten en nog even op de kamer gehangen. Nog een bak koffie gedronken buiten met Anne-Marije, Nienke en Corine en het is echt heet buiten! Maar weer gaan liggen op de kamer en de reisverslagen bijgewerkt. Om vijf uur begon de loting van het WK voetbal volgend jaar in Brazilië. Nederland zit samen in de groep met Spanje, Chili en Australië. Moet op zich wel te doen zijn echter als ze tweede eindigen in de groep dan staat Brazilië alweer te wachten. Tussendoor nog even lasagna gegeten en paaseieren. Jawel, hier zijn ze ook te krijgen. Na de loting nog even een aflevering van Long Way Round gekeken en Homeland.

 

Dag 437 – 7 december 2013 – Windhoek (NAM) naar Operet (NAM) – 493 km

Vandaag poging twee om weg te komen uit Windhoek en het is gelukt! Via de B1 snelweg richting het noorden gereden. Onderweg een paar politiecontroles tegen gekomen en we mochten telkens verder rijden na een vriendelijke lach. Halverwege gestopt bij de Wimpy en daar even wat gegeten en wat boodschappen gedaan. Het laatste stuk dreigde het te gaan regenen dus over mijn motorkleding ook nog eens regenkleding. Gelukkig viel de tempratuur mee aangezien er een flink wolkendek boven ons hing. Links en rechts van de weg zag ik al regenbuien maar we hebben geluk vandaag. Helemaal droog aangekomen op de Sachsenheim Guestfarm in Operet (in de buurt van de oostelijke toegangspoort van Etosha Nationaal Park). Hier snel de tent opgezet en onder de douche gesprongen. Het is vrij rustig op de camping en tegenover ons staan enkel wat Duitsers. Ik ben mij maar fijn onder het afdak gaan zitten bij het restuaurant en hier het reisverslag gemaakt van vandaag en een serie gekeken. Eindelijk weer op weg en morgen Angola in! Hopelijk weinig problemen bij de grensovergang.

 

Vanaf hier verder lezen in reiserslag Angola =) 

 

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties