FOTO'S VAN D.r. Congo OP SMUGMUG KLIK HIER :)

 

Dag 459 – 29 december 2013 – M’Banza-Congo (ANG) naar Kinshasa (DRC) – 332 km

Na een ontbijtje zijn we weer gaan inpakken. Iets na acht waren we weg en zijn we gaan tanken. Via een mooie slingerweg door een schitterend groen landschap kwamen we aan bij de Luvo-grens. Bij Angola de exit stempel gehaald en vervolgens de motor weer laten uitschrijven. Ben had dit geregeld en ik stond de motors in de gaten te houden. Een man of twintig tot dertig stonden bij onze motoren want dan komen ze natuurlijk bijna nooit tegen hier. We konden onze weg vervolgen door de poort en kwamen nu bij de grens van de Democratische Republiek van Congo (kortweg DRC). De mooie geasfalteerde weg werd ingeruild voor een hobbelige zandweg. We moesten eerst door een paspoort controle en vervolgens moesten we onze vaccinatiebewijs laten zien (gele koorts). Alles was in orde dus konden we door naar de douane waar we de entree stempel moesten halen. Dit ging allemaal vrij vlotjes en na het zetten van vingerafdrukken (digitaal) hadden we de paspoorten terug. We werden doorgestuurd naar het volgende gebouw wat 100 meter verderop zou liggen maar dit was eerder tussen de één en twee kilometer. Hier moesten we het carnet nog laten stempelen en ook hier waren we vrij snel klaar. Wederom met veel toeschouwers erbij! Rond twaalf uur waren we klaar en ik had het veel erger verwacht. De eerste tien kilometer ging over een zandweg vol kuilen, keien, af en toe een modderpoel en dan weer diepe sporen. Met een gangetje van 20 kmpu zijn we er overheen gereden. Op het einde van de zandweg lag nog een kantoor waar je een verzekering zou kunnen kopen voor je voertuig maar volgens de medewerker was dit enkel voor Congolese voertuigen. We zijn weer op de motor gestapt en we reden het asfalt op van ‘’Route National 1’’. De weg die we gaan volgen van Kinshasa naar Lubumbashi en dan de grens over naar Zambia. Bij de grens had ik al het Angolese geld gewisseld voor Congolese Francs. Circa vijftien euro totaal en dan krijg je een smerig pak geld waar je portemonnee al helemaal vol mee zit! Onderweg nog getankt en de benzine is hier circa € 1,15 per liter. Het smerige geld maar gebruikt in plaats van de Amerikaanse Dollars. Het landschap was nog steeds adembenemend en erg groen! Op een heuvel ergens gestopt voor een broodje en wat drinken en vervolgens weer door. We reden door drukke dorpjes, werden af en toe gestopt bij checkpoints waar ze ons om geld of een sigaret vroegen. We krijgen het af en toe wel mee wat ze zeggen in het Frans maar bij zoiets zeggen we dat we geen Frans spreken. Zij spreken weer geen Engels dus dan ben je zo uitgepraat. Een kerel met een geamputeerde been kwam naar mij toe en riep ‘’le blanc, le blanc’’ oftwel ‘’hey witte’’ en hij wreef eens over zijn buik dat hij eten wou. Ik knikte en wreef ook eens over mijn buik dat ik ook honger had. Ja na zoveel maanden reizen weten wij ook wel hoe het werkt haha. De laatste zeventig kilometer gingen erg langzaam. Eerst begn het te regenen, hierna reden we door dikke mist en uiteindelijk stonden we vast in het verkeer van Kinshasa. Onderweg hebben we overigens ons ogen uitgekeken, auto’s met 4-5 meter hoog bagage erop! Veel te zwaar beladen uiteraard en je zag de auto ook naar een kant uit hangen. De weg was overigens goed, enkel wat lichte spoorvorming hier en daar. Rond zes uur kwamen we aan bij het Grand Hotel. Hier een telefoon gevraagd en Hilde gebeld, contactpersoon die we via Toon en Veerle hebben gekregen. Ze had mijn bericht te laat gelezen en had niks kunnen reserveren. Bij de receptie van het Grand Hotel een tip gekregen voor een goedkoop hotel. Het Grand Hotel is 325$ per nacht wat we uiteraard niet kunnen veroorloven. Bij het goedkopere hotels waren de kamers tussen de 70 en 120$ per nacht maar ze hadden enkel kamers met smalle tweepersoonskamers. Uiteindelijk kregen we twee kamers voor totaal 100$ per nacht. Hier eindelijk weer een warme douche gehad! Verder een biefstuk met friet besteld een een grote fles Primus bier, zijn 0,72 liter hier! Nog wat op internet gezeten in het restaurant, verslagen op Roam Africa bijgewerkt en nog met een kerel uit Israel staan praten. Morgen rustdag!

 

Dag 460 – 30 december 2013 – Kinshasa (DRC) – 0 km

We hebben ons ontbijt op en Ben gaat een serie kijken op zijn kamer. Ik blijf in het restaurant en werk rustig door aan de reisverslagen. Kwart over acht krijg ik een bericht van Hilde dat het mogelijk wat onrustig is in de stad en dat het beter is om binnen te blijven. Om negen uur hoor ik geweerschoten vlakbij! De mensen die buiten het restaurant stonden duiken met een hoofd omlaag en rennen naar binnen. Niemand weet wat er aan de hand is maar om half tien komen de eerste berichten binnen via de radio. Het is allemaal in het Frans en ik versta er niks van. Niemand spreekt fatsoenlijk Engels hier dus ik begin te zoeken op internet naar nieuwsberichten maar vind niks. Kwart voor tien wederom geweerschoten te horen en inmiddels zit het restaurant al vrij vol. De radioberichten op de televisie zijn inmiddels over gegaan op nieuwsberichten met foto’s. Een of andere aanval is aan de gang maar meer maak ik er niet uit op. Ik zoek weer op internet en vind een nieuwsbericht op de BBC. ‘’Gunfire rocks DR Congo TV and airport’’ is de titel. Het bericht maakt melding van geweerschcoten bij het hoofdkwartier van de TV, een radiostation, het vliegveld en bij een militaire basis. Jongeren gewapend met machetes en geweren hebben journalisten gekidnapped en ze geven een boodschap via de tv. Ze komen de Congolese bevolking bevrijden van Kabila (president) van de Rwandese slavernij die hij voert (hij heeft schijnbaar een Rwandese achtergrond). "Gideon Mukungubila has come to free you from the slavery of the Rwandan" is de letterlijke boodschap. Hilde heft inmiddels al een bericht gestuurd dat we niet gaan lunchen vanmiddag dus ik werk rustig door aan mijn verslagen. Ben komt inmiddels ook uit zijn kamer en ik vraag of hij het heeft meegekregen? Wat vraagt hij. Met zijn oordoppen in heeft hij een tv show gekeken en niks meegekregen van het gebeuren. Met een schuin oog blijf ik de berichten een beetje volgen en na de middag beginnen er al wat mensen het restaurant te verlaten. De BBC heeft een update dat het Congolese leger de controle terug heeft gewonnen. Volgens het bericht zijn veertig van de zeventig aanvallers gedood en de rest gearresteerd. Het leek een poging tot staatgreep van de aanhangers van de religieuze leider Paul Joseph Mukungubila. Winkeliers hebben hun zaak gesloten en de straten zijn zowat leeg. Op bijna elke hoek staat wel een militair en rond een uur of twee á drie lopen Ben en ik naar buiten. We lopen naar de overkant van de straat naar het Grand Hotel en daar geven ze aan dat het weer veilig is. We kijken wat in de winkels bij het hotel maar de meeste zijn dicht. We lopen terug naar ons guesthouse en geven aan dat we naar de Nederlandse ambassade lopen die 300 meter verderop ligt. We lopen over straat en deze zijn nog steeds zo goed als leeg. Enkel wat beveiligingsmensen van de huizen zitten op een plastic stoel bij de poort. Bij de ambassade mogen we niet naar binnen omdat ze niet geopend zijn voor consulaire zaken. We moeten morgen maar terugkomen heeft de beveiliging aan. We willen enkel onze informatie achterlaten zodat ze weten dat we in het land zijn. Ben begint de informatie op een blaadje te schrijven om dit achter te laten. De beveiliging begint te bellen en ineens mogen we binnen. Loek Felten van de ambassade groet ons en samen met hem en een andere kerel bespreken we de gebeurtenissen van vandaag. Loek geeft ook aan dat het voorbij is en dat het leven weer langzaam op gang komt. We bespreken ons reis en wat onze plannen in D.R. Congo zijn. Ze vinden het geweldig dat we als toeristen in D.R. Congo zijn want dat komt niet vaak voor hier. Verder waren ze erg verbaast over onze positieve ervaringen in Angola. We hebben een aantal uur daar gezeten en zijn toen terug gelopen via een hoofdweg. Nog steeds zijn de straten leeg en eenmaal terug bij ons guesthouse regelen we vervoer naar een supermarkt, kopen wat en gaan weer terug. Rest van de avond weer reisverslagen bijgewerkt en met thuis even op skype gezeten want die waren ongerust. Eerste volle dag Kinshasa en wat voor één!

 

Dag 461 – 31 december 2013 – Kinshasa (DRC) – 0 km

Tot een uur of vier bezig geweest met de reisverslagen op het Roam Africa forum en hierna met de motor een stukje gaan toeren om de stad te bekijken. Bij alle bezienswaardigheden kun je eigenlijk niet of moeilijk komen met de motor vanwege militaire checkpoints. Na het tanken toch maar weer terug gegaan, gegeten en nog even met de reisverslagen bezig geweest. Rond tien uur wou ik vertrekken richting het nieuwsjaarsfeest van het Rode Kruis. Ben had geen zin en was moe dus ik ben alleen gegaan. Voor ik weg kon moest er wel een taxi geregeld worden en de werknemers waren erg wantrouwig. Ze vroegen of ik niet morgenmiddag kon gaan...’’naar een nieuwjaarsfeest?’’. Na een dik half uur had ik eindelijk een taxi die bereid was voor een normale prijs mij op en neer te brengen. Afspraak was dat ik pas zou betalen als ik terug bij het hotel was. Bij aankomst Hilde begroet en er waren meer Belgische dames die Nederlands spraken. Tafel stond vol met eten, BBQ stond aan, bar vol met drank, mooi groot zwembad dus het zag er allemaal goed uit. Even later zag ik ook Loek, van de Nederlandse ambassade, zitten dus met hem nog een hele tijd gepraat. De jeugd sprong allemaal het zwembad in na 12 uur en een Belgische die behoorlijk wat op had sprong van de duikplank, maakte een salto en kwam bijna met haar hoofd tegen de springplank aan. Gelukkig ging het net goed. Verder was er nog een stel en met de vrouw moest ik nog even de dansvloer op. Als houten klaas met kunsten vertoond en na twee uur zijn we nog de kroeg ingedoken. Loek had mij aangeboden om me af te zetten bij het hotel dus ik had de taxi geannuleerd. Na drie uur was ik terug en ben ik in slaap gevallen. Al met al toch een leuke nieuwsjaarsfeest gehad in Kinshasa, D.R. Congo!

 

Dag 462 – 1 januari 2014 – Kinshasa (DRC) – 2 km

Om zeven uur werk ik wakker gemaakt door Magdela van het hotel. De taxi stond voor de deur en die moest geld hebben dus haar wat geld gegeven en weer terug in bed gekropen. Ik kon niet meer slapen dus half negen zat ik al aan het ontbijt en ben ik weer verder gegaan met de reisverslagen en voor de rest weinig gedaan.

 

Dag 463 – 2 januari 2014 – Kinshasa (DRC) naar Kikwit (DRC) – 503 km

Vanochtend bij het ontbijt om een omelette gevraagd en ze waren gewoon te lui om er een te maken. Gisteren met pijn en moeite er eentje gekregen maar dit keer na een half uur wachten eens gevraagd waar het bleef maar toen kreeg ik te horen dat ze geen eieren hadden. Ik heb hem nog een sneer gegeven en toen zijn we vertrokken. In de stad kwam we nog een echte verkeersrobot tegen. Midden op de kruising stond een robot die eruit zag als uit de jaren tachtig die de armen en zijn hoofd kan draaien. Het ziet er echt belachelijk uit maar wel leuk om te zien. Eenmaal uit de stad kun je ook weer snelheid maken en na circa vijftig kilometer ofzo hadden we de afslag richting het oosten naar Kikwit. Onderweg een paar checkpoints gehad maar we konden gewoon doorrijden. Het landschap is weer als vanouds, ongelooflijk mooi! Door de dorpjes rijden we vrij rustig aangezien ze daar van die vervelende drempels hebben. Halverwege in Kenge nog even gestopt om te tanken en natuurlijk trekken we weer heel veel bekijks. Ook onderweg zijn we net de koning, constant aan het zwaaien naar de mensen die naar ons kijken alsof we aliens zijn. De mensen zien ons aankomen en zonder verder te bewegen staren ze naar ons. Andere zitten op de grond te werken en springen op om toch eens heel goed te kijken wat er langs komt. We krijgen veel duimpjes omhoog en veel mensen gebaren dat we moeten stoppen. Onderweg kwamen we nog een verkoper tegen die een dode aap aan ons probeerde te slijten maar zonder succes. Uiteindelijk kwamen we iets voor zes aan in Kikwit. Bij hotel Kwilu zijn we gestopt en dit keer geen mensenmassa om ons heen maar enkel wat voorbijgangers die een stuk verderop gingen staan. Ben is gaan inchecken en ik ben op een stoel buiten bij de ingang gaan zitten. Twee Congolezen uit Kinshasa spraken Engels en met hun zijn we na het douchen gaan eten bij New Maïsha restaurant dat op vijf minuten lopen ligt. We kregen een bord friet met kip en het was echt ongelooflijk lekker. We zaten langs een rivier maar we zagen er niks van aangezien de elektriciteit inmiddels was uitgevallen was en er was ook geen maanlicht. Rond negen uur waren we weer op de kamer en dik een uur later zijn we gaan slapen. Hotel heeft overigens ook geen elektriciteit als de stroom uitvalt. Enkel van zes tot tien ’s avonds heb je stroom en dus ook airco. Er is geen stromend water maar er staat een 100 liter bak water voor te douchen en de wc. Morgen verder naar het oosten en dan zullen we ook offroad moeten rijden.

 

Dag 464 – 3 januari 2014 – Kikwit (DRC) naar Mokebi (DRC) – 156 km

Om half acht zitten we aan het ontbijt en hebben we de spullen al gepakt. We eten een omelet en vertrekken hierna naar de supermarkt voor wat inkopen. Alle spuermarkten zijn dicht en na even wachten gaat er eentje open. Eigenlijk is het niet echt een supermarkt. Binnen staan Chinese motors, tweedehands fietsen voor bijna honderd Amerikaanse Dollars, gereedschap en wat houdbare artikelen. 7,5 liter water gekocht en nog koekjes. Brood hebben ze niet en ook niet vergelijkbaars. Niet echt handig als we zometeen in de middle of nowhere zitten maar goed. Ik bind de flessen water achter op de motor en we vertrekken onder het toezien van bijna honderd Congolezen! Het lijkt wel een erehaag waar we doorheen moeten rijden, we zwaaien maar en rijden door. We hebben nog honderd kilometer asfalt en dan houdt het op. Het asfalt is op veel plekken slecht door de vele gaten en de hoeveelheid zand die erop ligt. Vijf kilometer voor het einde van het asfalt stoppen we in een dorpje en vragen of iemand de voorbanden kan wisselen. We hebben noppenbanden bij voor het offroad gedeelte en na dik een uur liggen ze erop. Wederom heel veel bekijks en de banden worden er met babypoeder (bij gebrek aan zeep) opgelegd. De laatste vijf kilometer rijden we hooguit 30 kmpu om de noppen te sparen. Het zijn motocrossbanden dus we moeten er erg voorzichtig mee zijn. We stoppen bij kilometerpaaltje 622, laatste paaltje voordat het offroad gedeelte begint, maken een foto, kopen nog wat water en rijden naar het einde asfalt. Wat een slagveld! Je verwacht een vrij redelijke gravelweg maar dit is echt niet normaal. De ‘’weg’’ is door vrachtwagens helemaal in puin gereden. Diepe sporen en veel los zand en hoe lang blijft het eigenlijk zo? We kunnen af en toe fietssporen gebruiken. Transport gaat hier per truck die dan meestal dagen vastzit ergens of ze hebben een fiets helemaal volgehangen met goederen en deze duwen ze dan van punt A naar punt B. De fietsepaden lopen af en toe langs de weg, soms paralel een stuk van de weg, soms over het middenstuk tussen de diepe sporen in of er kruiselings doorheen. We beginnen aan de weg en na enkele minuten zitten we al vast. We moeten over de diepe sporen heen maar door het losse zand komen we er niet gemakkelijk uit. We komende kilometers ploeteren we door in de hoop dat het snel beter wordt. De hitte is enorm en we rijden veelal in de eerste versnelling. We trekken onze motorkleding uit, smeren ons in met sunlotion en de helm wordt ingewisseld voor een buff of een pet. Na een kilometer of tien komen we aan in het eerste dorpje waar ik de naam niet van weet. Het zijn misschien een twintigtal hutjes, meer niet. Ben koopt een zak pinda’s en een jonge Congolees met een licht Chinees motortje begint voor ons te rijden. Regelmatig moet hij stoppen omdat onze motoren simpelweg te zwaar zijn. Inclusief onszelf zijn de motoren 350 tot 400 kilogram. We zitten vaak even kortstondig vast als we de diepe sporen moeten oversteken. Uiteindelijk komen we bij een pad dat omlaag loopt met veel los zand. Mijn voorband slipt weg en de motor valt op zijn zij. Niemand die je snel kan helpen aangezien de motoren niet even geparkeerd kan worden. Met moeite krijg ik het gevaarte weer rechtop. Even later is het Ben zijn beurt, ook hij kiept om en moet de motor weer rechtop duwen. We blijven doorrijden en komen nu bij een stuk waar we over een smal pad moeten rijden. Rechts diepe sporen welke 1,5 / 2 meter dieper ligt en links gaat het ook minimaal een meter omlaag. Een paar trucks staan vast in de diepe sporen en het lijkt erop dat ze nog niet weg zijn. Wij pakken het smalle pad erlangs en moeten even later een meter omlaag en dan een stukje verderop circa 1,5 meter weer omhoog. Het Chinese motortje doet het zonder problemen maar toen was het mijn beurt. Halverwege het stuk waar ik omhoog moet rijden kan ik niet verder. De achterband spint in het losse zand en twee mannen van een dorpje verderop komen eens kijken. Ik vraag of ze even willen duwen maar ze gebaren dat ze geld willen zien. Ik weiger om te betalen en met de hulp van Ben en het Congoleesje duwen en gelukkig kom ik boven. Inmiddels moe van al het zware werk en ik kieper bijna om met de motor in het veld wat een meter lager ligt. Gelukkig weet ik mijn motor al slingerend op het pad te houden en kan de motor een stuk verderop parkeren. Nu is het Ben zijn beurt maar ik heb er weinig energie voor. Ik ga even zitten in de schaduw (inmiddels een uur of drie en het is bloedheet). Ik voel mij wat licht in mijn hoofd en met moeite krijg ik een banaan binnen. Het is eigenlijk tijd om ons kamp op te slaan en te rusten. Na een half uurtje staat ook Ben zijn motor vast op het stukje dat omhoog loopt. Met drie man duwen we Ben zijn motor omhoog en het zand vliegt tegen met witte shirt aan. Dat krijg je als je gaat duwen precies achter het achterwiel. Twee kilometer verder komen we bij weer een dorpje en kopen nog wat drinken. Met zulke tempraturen moet je elke mogelijkheid aangrijpen om water te kopen en te blijven drinken. We vragen onze gids hoe ver het nog is totdat de weg beter wordt. Echt duidelijk is het niet maar dertig kilometer verderop ligt het dorp Mokebi waar hij naar toe wilt rijden vandaag. Dat gaan we niet halen vandaag met de snelheid die we rijden over de barslechte wegen. We blijven onze gids volgen en rijden over smalle paden waar het gras / riet soms wel 1,5 meter hoog is. Ik verlies de gids uit het oog en het pad splitst zicht op in twee. De linker loopt een stukje omlaag en ik zie een plas water met een smal pad er midden doorheen. Er loopt een banden spoor die kant op. Hoe het rechterpad is kan ik niet zien en besluit de linker maar te pakken. Ik rijd omlaag en stop even voor het modderige pad wat midden door het pad loopt. Links en rechts ervan ligt een plas water. Ik besluit er in een keer doorheen te rijden zodat de motor niet van links naar rechts gaat. Helaas, de band slipt weg in de modder en de motor kiept om. Nu staat de motor in het water en vastgezogen in de modder. Het water loopt net niet de uitlaat binnen en ik wacht op hulp. Ben en onze gids komen aanlopen en na een half uur trekken en duwen krijgen we de motor pas eruit. Helemaal leeg zijn we en Ben pakt het andere pad wat wel goed is. Ik ben inmiddels doorgereden en vijftig meter verderop na heel wat slingerwerk door het losse zand zit de motor vast. Ik kijk achterom en zie Ben aankomen rijden. Geen grip door al het losse zand en hij komt ook aan slingeren. Ietsje achter mijn motor graaft Ben zich diep in. De zijkoffers staan zowat op het pad! Het Chinese motortje rijdt overal gemakkelijk overheen. Hij komt weer teruglopen en Ben en ik hebben totaal geen energie meer. De zon gaat bijna onder en we staan vast ergens in een veld. We halen de bagage van Ben zijn motor en trekken de motor op zijn zij zodat de wielen los komen. Rechtdoor gaan is geen optie en er loopt een smal pad linksaf. We vragen of we dat pad kunnen nemen om te voorkomen dat we elke tien meter vast komen te zitten. Hij knikt en we zetten Ben zijn motor op het pad neer dat een halve meter hoger ligt. Mijn motor volgde even later. Met al het duw en trekwerk is het bij Ben in zijn rug geschoten. Hij gaat even zitten maar we moeten verder. We vragen hoe ver het dichtsbijzijnde dorp is. Twee kilometer geeft hij aan. Het pad waar we op zitten ziet er wel redelijk uit om te rijden dus laten we maar gaan voordat het donker is. Ik tel de kilometers af op mijn navigatie maar we gaan voorbij de twee kilometer en er is nog geen dorp te zien. Inmiddels heb ik de mistlampen aan want het is pikkedonker en we rijden over een smal pad met hoog gras/riet aan beide kanten. Ik hoor een knal en kijk achterom. Mijn helm is eraf gevallen en ik parkeer de motor en loop terug. Ik dacht dat het bandje geknapt was maar gelukkig niet. Ben en onze gids zijn al uit het zicht en ik rijd door. Na een tijdje staan ze te wachten en we rijden door als zombies. Na een tijdje hoor ik allemaal mensen schreeuwen en roepen maar ik zie ze niet. We zijn bij een dorp aangekomen en gaan weer heuvel op, door los zand enzevoorts. Rond zeven uur, na een dik uur in het pikkedonker gereden te hebben, stoppen we bij een huisje. We stappen af en krijgen een stoel en ploffen neer. We hangen naar voren en kijken naar de grond, helemaal leeg! We staan geparkeerd bij een politieagent en de mensen komen allemaal kijken. Sommige praten wat Engels en vragen of we wat te eten willen. Als ze het met schoon drinkwater maken wel ja. We wachten maar ik heb geen eten gezien. Eigenlijk was ik ook zo moe dat ik niet eens aan eten moest denken. We vragen of we ons tentje kunnen neerzetten langs hun woning en dat mag. Onze gids wou geld hebben dus we hebben hem 12 dollar gegeven maar hij was niet tevreden. Na hem nog twee dollar gegeven te hebben is hij met wat tegenzin vertrokken. Met onze laatste krachten zetten we de tent op en na de haringen in de grond geduwd te hebben val ik bijna om. Ik zet mij neer in een stoel en drink een blikje energiedrank. Ik drink hem half leeg en leg mij neer in de tent. De meeste mensen staan er nog en lopen nu langzaam een voor een weg. Ben lag al in de tent en heeft veel last van kramp in zijn benen. We liggen voor dik een uur en zweten als een malle. Ik stap de tent uit om nog wat spullen te pakken en enkel twee mensen liggen buiten op een matje. Volgens mij onze security voor de nacht. We pakken ieder een ORS en een pijnstiller, Ben voor zijn rug en ik zodat ik snel in slaap val wat ook lukt. We hebben bijna continue gereden van een uur of negen in de ochtend tot zeven uur ’s avonds. De motor maakt veel onverwachte bewegingen in het losse zand en telkens span je zowat al je spieren aan. Dit zorgt er voor dat je snel vermoeid raakt en dan zit je ook nog om de haverklap vast. Al met al...en helse dag rijden en blij dat we liggen!

 

Dag 465 – 4 januari 2014 – Mokebi (DRC) – 0 km

Vannacht goed geslapen en voordat ik de tent uitstapte twee bananen naar binnen gewerkt. Binnen een mum van tijd stond het weer vol met mensen en er werd gevraagd of we naar het dorpshoofd wouden gaan. We dachten laten we dat maar doen dus we zijn er heen gelopen. Eenmaal daar wouden ze onze paspoortgegevens registreren en het dorpshoofd zette er een stempel op (zodat het officieel lijkt). Toen moesten ze natuurlijk geld hebben en ik dacht we zijn te gast, hebben beveiliging gedurende de nacht en we hebben een slaapplek dus misschien wel netjes als we in ieder geval iets geven. Ik vroeg hoeveel hij wou hebben en hij begon met twintig dollar. Ik begon met twee dollar en uiteindelijk zijn we op tien dollar uitgekomen. Gedurende de dag kreeg ik via een Engels leraar te horen dat nu de politieagent ook geld wou hebben voor de slaapplek. Dat bekijken we morgen dan wel even anders doet hij straks geen moeite meer. Er hingen al wat donkere wolken en ik vroeg of het ging regenen. Vandaag en morgen blijft het droog zeiden ze stellig. Een uur later kwam het urenlang met bakken uit de hemel. Onweer zoals ik lang niet meer heb gehoord en we hebben ons tentje vlak voor de bui nog verplaatst naar een hoger gedeelte en maar goed ook. We hadden het al over de route gehad naar de volgende stad wat nog 170 kilometer rijden is. Het is volgens iedereen nog slechter dan de 60 kilometer offroad wat we al gehad hebben. Met de regen er nog eens bij zagen we het al helemaal niet meer zitten. We draaien ons morgen om, terug naar Kikwit, terug naar Angola en dan naar Zambia. Het was mooi geweest als we naar Lubumbasho hadden kunnen rijden maar met onze motoren hebben we er weinig plezier in. We zijn nog door het dorp heen gelopen met veel volgelingen om wat drinken en pinda’s te kopen. Onderweg werden we telkens hartelijk begroet door de inwoners van het dorp. Het dorp telt overigens vijfduizend inwoners en er is geen stromend water of elektriciteit. Er zijn wel wat zonnenpanelen die waarschijnlijk gesponsord zijn door de overheid. Na de wandeling wou een kerel van de radio nog wat informatie hebben voor een nieuwsbericht op de lokale radio en na wat meer hangen op de stoel was het bijna avond. De agent wou nog een stuk op mijn motor rijden maar hij kreeg hem amper van zijn plek. Hij liet hem ook nog een keer vallen en toen heb ik hem maar snel verteld dat hij de motor terug moet zetten. De video’s van onze reis hebben we ook laten zien en er waren heel veel kijkers. Het liep af en toe op vechten uit tussen de inwoners om een goede plek te bemachtigen om het scherm van de laptop te kunnen zien. Toen het bijna donker was hebben we onze benzinebrander gepakt en met grote aandacht hebben ze gekeken hoe wij wat soep en noodles hebben gemaakt. Op het moment dat ik de brander aansteekte stapte ze allemaal een paar stappen naar achteren alsof er elk moment een explosie zou komen. In het donker met een lampje hebben we ons eten opgegeten, met misschien vijftig man om ons heen wat niet comfortabel is als je moet gaan eten. Na het avondeten kreeg ik wat last van mijn maag en ben ik maar gaan liggen. Ben is nog een tijdje buiten gebleven maar ik was blij dat ik even niemand om mij heen had. Echt zo vermoeiend constant gigantisch veel mensen om je heen die elke beweging van je volgen. Vandaag vroeg gaan slapen en morgen vroeg op voor de terugweg.

 

Dag 466 – 5 januari 2014 – Mokebi (DRC) naar Kikwit (DRC) – 147 km

Vanochtend zijn we al vroeg op en we beginnen meteen met inpakken voordat het weer vol staat met mensen. De tent is nat en het grondzeil zit vol modder. Met een doek maak ik het schoon en we pakken het toch maar in. We geven de agent waar we twee nachten zijn blijven slapen nog wat geld en twee t-shirtjes die we van de Amigos hadden gekregen die we toch niet gebruiken. Nu beginnen de mensen die Engels spraken ook te klagen dat zij hebben vertaald voor ons en ook geld wouden hebben. Ze hebben een pot bonen in tomatensaus gehad. Wij hebben niet gevraagd om iemand die kwam vertalen dus we gaan er ook geen geld aan besteden. We rijden aan over de weg waar nu water op ligt. Het losse zand is wat steviger nu op sommige plaatsen. Doordat we precies weten wat er komt rijden we met vrij veel gemak de route terug. Ik heb mijn motor een keer omgelegd maar eigenlijk ging het heel erg vlotjes. We weten nu hoe we de obstakels moeten aanpakken en vrijwel zonder oponthoudt rijden we door. In ongeveer zestig procent van de tijd (t.o.v. de heenweg) zijn we weer terug op het asfalt. We laten de banden weer wisselen waarbij ze mijn motor laten omvallen! De motor wil niet meer optrekken als deze hoger in de toeren komt dus daar ben ik mooi klaar mee. Degene die hem heeft laten vallen heeft toch geen cent dus we besluiten maar door te rijden. Iets na drie komen we aan bij hotel Kwilu, we douchen en lopen naar New Maïsha restaurant aan de rivier. Dit keer in daglicht en wat een mooie plek! We bestellen wederom friet met kip en vragen om wat extra frieten. Even later stond er een bord met een halve kip per persoon op tafel! En lekker dat het is... Rest van de avond nog een serie gekeken op de laptop en redelijk op rijd gaan slapen. Morgen weer iets meer dan 500 kilometer naar Kinshasa op het programma staan.

 

Dag 467 – 6 januari 2014 – Kikwit (DRC) naar Kinshasa (DRC) – 507 km

Om half zeven waren we al vertrokken en de benzinestations waren nog gesloten. Bij het tweede tankstation kwam de beveiliger naar ons toe en vroeg ons hoeveel liter we nodig hadden. Hij deed het touw omlaag wat bij de ingang was, zette de generator in en we krijgen netjes ons tank gevuld met benzine. Het wisselgeld mocht hij houden en we zijn aangereden. Het keek al wat donker en na een uur rijden moesten we er aan geloven. De snelheid gaat er flink uit en de dorpjes lijken wel uitgestorven tijdens de regenbuien. Iedereen zit te schuilen in een hutje en wij kachelen rustig door. Soms kwam het er zo hard uit dat het misschien beter was om te stoppen maar je weet niet hoe lang de bui gaat duren dus we rijden door. Er leek geen einde aan de bui te komen en dit kwam volgens mij omdat de bui de zelfde kant op waaide. Onderweg nog wel een aantal filmpjes gemaakt want met de laaghangende wolken in de heuvels ziet het er toch niet verkeerd uit. Mijn motor begon ook steeds wat slechter te lopen maar Kinshasa heb ik gehaald. Het laatste checkpoint zijn we door gereden zonder te stoppen. Politie zat op een stoel en voordat hij het in de gaten had was ik al langs de slagbomen af gereden. Bij aankomst in het hotel de spullen op de kamer gelegd en een bord friet besteld. Het begon te onweren en even later zoekt de bediening dekking vanwege een onweersknal die ontzettend luid was. Al jaren niet meer zo’n onweersbui gehoord. Het leek wel een aanslag! Verder de verslagen van Kinshasa online gezet.

 

Dag 468 – 7 januari 2014 – Kinshasa (DRC) – 3 km

Gisteren al aangegeven dat we elke dag ontbijt willen met omelette. Dus vanochtend stond er netjes een omelet op tafel. Geen smoesjes meer dat ze zogenaamd geen eieren hebben. We zijn naar de ambassade van Angola gereden. Ben attendeerde mij erop dat ik geen helm op had en ik had geen zin om terug te rijden. Ambassade ligt maar een halve kilometer verderop. Bij de ambassade geïnformeerd naar een transitvisum. Dit is een visum was maximaal zeven dagen geldig is. Een toeristenvisum is niet mogelijk omdat we die in Nederland moeten aanvragen. Wij hebben het toeristenvisum met wat moeite in Pretoria, Zuid Afrika gekregen een aantal maanden geleden. Na wat wachten konden we met de ambassadeur spreken en die sprak geen woord Engels. We hebben Miguel gebeld om te vertalen en volgens de ambassadeur kunnen we gewoon naar de grens rijden en een transitvisum krijgen daar. Nogmaals gevraagd of dit 100% zeker was en dit was het geval. Hierna zijn we nog naar de supermarkt gereden wat een stuk verderop. Ik werd aangehouden en ik moest afstappen van de politie. De helm die ik niet op had was het probleem. Ondertussen rijden er veel motorrijders zonder helm voorbij maar ik ben natuurlijk toerist. Ben zei dat ik maar moest aangeven dat ik een ongeluk heb gehad en dat mijn helm gerepareerd wordt en dat ik die net vandaag op ging halen. Ze hebben er weinig aandacht voor want inmiddels staan vier a vijf agenten luid te discussieren met wat lokale mensen. Ik sta te wachten en een nieuwsreporter, Christian van B-One.tv spreekt mij aan. Hij is de enige die het Frans kan vertalen en hij zegt dat ik ben gearresteerd voor jawel door het rode licht rijden (ik sta tien meter vóór het stoplicht langs de weg). Ik lach en wijs naar het stoplicht. Een minuut later kan ik weer gaan en we rijden naar de supermarkt waar we bijna waren. We doen wat boodschappen en rijden weer terug. Bij een tankstation vullen we de tank nog even en Ben vraagt voor een monteur. Een van zijn schroeven is afgebroken die de vooras op zijn plaats houdt (zit met vier schroeven vast maar tijdens het banden wisselen eergisteren hebben ze de bout zo hard aangedraaid dat de schroef afknapte). Bij het guesthouse ben ik begonnen met de motor wassen. Drie volle emmers en drie uur later was ik pas klaar! Wat was mijn motor vettig zeg na onze rit door de modder in het binnenland. Verder de ketting nog even afgestemd en het kapje bij het voorste tandwiel eraf gehaald zodat ik al het smeersel eruit kon halen wat daar opgehoopt zit. Na het eten nog urenlang met Nick op skype gezeten met wat flessen bier erbij.

 

Vervolg in verslag ''Angola II & Namibië II''

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties