FOTO'S VAN BOTSWANA OP SMUGMUG KLIK HIER :)

 

Dag 381 – 12 oktober 2013 – Pretoria (ZA) naar Gabarone (BOT) – 365 km

Weet je wat een misselijk geluid is? Een klotemug gedurende de halve nacht bij bij je oor! Oftwel vaak wakker geworden en niet al te best geslapen. Zeven uur met mijn duffe kop opgestaan en maar meteen begonnen met inpakken. Nadat ik het meeste had gedaan ben ik mij een kom cornflakes gaan eten. Tegelijk met ons vertrekt een busje vol met Nederlanders van onze leeftijd die een groepsreis hebben geboekt. Ze gaan naar Kruger nationaal park en ze hebben van de eigenaar te horen gekregen dat ze de komende 24 uur geen voorzieningen zouden hebben. Met name voor de dames was dit een schok maar dat overleven ze ook wel. Van onze plannen waren ze ook wel onder de indruk en een kerel vroeg waar ik van af kwam. Limburg! Waar ergens in Limburg? Heibloem! Ow daar woon ik in de buurt. Waar ergens? Herkenbosch! En hij zegt mij vervolgens gedag in het Limburgs om te volgens mij te bewijzen dat het ook een echte Limburger is alleen kwam het er nogal knullig uit waarop ik hoofdschuddend weg liep. Rond half negen waren we klaar voor de start. Circa 300 kilometer rijden tot aan de grens van Botswana en daarna hebben we nog niks gepland. Het enige dat we weten is dat we naar de Okavango Delta willen wat in het Noorden ligt. Iets voor twaalf waren we bij de grens en onderweg geen bijzonderheden gehad. Het uitzicht was een beetje saai dus dan maar lekker doorrijden. In het dorpje voor de grens even wat gegeten en meteen nog even gebruik gemaakt van mijn internet op de telefoon. Even in google gezocht naar een kampeerplaats in Zuid Botswana en de Mokolodi backpackers vlakbij Gabarone stond hoog in de resultaten. Reviews waren goed dus daar dan maar heen rijden. Eerst de grensovergang nog. Het was een kleine grensovergang ondanks dat het een snelweg is. Bij Zuid Afrika eerst de exit stempel gehaald en hierna wouden we de export stempel halen voor op het carnet. Echter Zuid Afrika, Lesotho, Swaziland, Botswana en Namibië werken met elkaar samen (beetje zoals de EU) dus we hoeven deze stempel pas te regelen als we uit Namibië en in Angola rijden. Dus de motor weer opgestapt en honderd meter verderop gereden. Hier het aankomstformulier ingevuld waar je wat algemene gegevens in moet vullen en vervolgens kreeg ik mijn paspoort inclusief stempel van Botswana erin.  Vervolgens kreeg ik een kaartje mee voor de motor en moest ik een permit gaan halen hiervoor. Dit is de wegenbelasting van Botswana en die bedraagt maar liefst bijna dertig euro! Alles voertuigen tot 3500 kilo is dit kwijt maar voor een aantal dagen dat je in Botswana verblijft is dit veel geld. Gelukkig geen visumkosten voor ons Nederlanders hadden waren we ook nog eens meer dan 100 US dollar kwijt geweest hiervoor. Voor veel grensovergangen ben je een dag kwijt in Afrika maar gelukkig deze niet. Dit was ook wel de verwachting dat het vrij snel zou gaan aangezien we de problemen pas in centraal Afrika verwachten als we naar Angola, DR Congo en Zambia gaan. Bij de grens de permitkaart afgegeven (kwitantie behouden) en bij het bord welkom in Botswana nog wat foto’s gemaakt. Vanaf de grens was het nog circa negentig kilometer rijden maar eerst tanken wat mijn lampje brand al een tijdje. Benzine is goedkoper in Botswana vandaar dat de tank bijna leeg is. We hadden nog geen valuta van Botswana maar de Zuid Afrikaanse Rand werd ook geaccepteerd. Met een volle tank het laatste stuk gereden en dat was opletten geblazen. Koeien maar met name veel geiten langs de weg. Gelukkig bleven ze allemaal netjes staan in de berm. Dit is ook een van de gevaren als je gaat rijden in het donker. Je ziet ze pas op het laatste moment! De planning is om helemaal niet te rijden in het donker om dit soort problemen te voorkomen. In Pretoria wel in het donker gereden en dit is dan ook nog eens in een stad. Ik had bijna een paar negers onder mijn motor zitten. Ze rennen vlak voor je neus de weg nog over en je ziet ze pas als ze voor je motor langs in het licht van de koplamp rennen. Bij Mokolodi aangekomen een hutje gepakt voor vier personen maar we mochten het voor ons vieren hebben. Nog wat korting gekregen en voordat ik de spullen binnen heb gelegd eerst een St. Louis (lokaal) biertje gedronken. Hierna spullen binnen gelegd, zwembroek aan en in het zwembad gesprongen wat best koud was maar wel lekker na zo’n dag. Het was in Pretoria al warm sinds gisteren en onderweg richting Botswana werd het alleen maar warmer. Ik verwacht een graad of 32 en dat is zweten als je stil staat op de motor.  

IMG 3131 

 

Dag 382 – 13 oktober 2013 – Gabarone (BOT) naar Francistown (BOT) – 446 km

Vanochtend ingepakt en met de Duitsers tegenover nog een praatje gemaakt. De navigatie staat ingesteld op de op twee na grootste stad van Botswana met enkel 99.000 inwoners. Er wonen maar iets meer dan twee miljoen inwoners en het land is meer dan 15 keer zo groot als Nederland. Oftewel veel land, weinig mensen. Vandaag hebben we een flink stuk gereden en de weg was kaasrecht en saai. Daar komt de zinderende hitte met 38 graden als hoogtepunt nog eens bovenop. Rijdend op de motor is het nog wel te doen hoewel mijn watervoorraad in de camelbag vrij snel op was. Gereden met motorbroek en motorjas (dicht geritst zelfs) dus ik heb nog mogelijkheden om wat meer te koelen. Verder ben ik blij dat ik een dichte helm heb want met het vizier open is het echt alsof je in een haardroger rijdt. Rond half vier waren we in Francistown en niet veel later stond ons tentje bij het Marang hotel wat vlakbij de rivier ligt. Rivier is overigens kurkdroog dus daar valt weinig te zien. Op de weg erheen nog even gestopt om de weg te vragen en een groepje jongeren. Al uitleggend kwam een walm alcohol voorbij en we moesten straks nog maar een keer langs komen dan zouden ze de motors wel even wassen. Jaja kerel is goed. Jullie wassen maar áls we straks weer langs komen. Nadat we in no time de tent hadden staan zijn we eerst even boodschappen gaan doen. Spice spaghetti met kip en een pot yoghurt. Spaghetti was wel lekker maar de stukjes kip hebben ze verkeerd omschreven want het zijn stukjes bot met een velletje erom heen. Oké, één stukje was zonder bot! Na het eten even gaan liggen op mijn matrasje want een dag rijden in zulke hitte hakt er wel in. Je doet dan wel niks maar je wordt moe van het niks doen. Geen actie op de weg enkel gasgeven, stuur rechthouden en dan lijkt de omgeving langs de snelweg ook nog allemaal op elkaar. Het lijkt erop dat je voor de natuur het beste in het zuiden weg kan blijven. Noordeijk ligt een grote zoutvlakte en de Okavanga Delta (hoogtepunt in Botswana). Al liggend onder de bomen even wat liggen gapen waarna het weer tijd was voor het reisverslag. Zo onder de bomen met een tentje erbij heeft wel wat. Terrein ligt dan wel langs een hotel maar daar hoor je niks van en in het donker zie je het ook niet. Langs ons staan wat tentjes van  wat Zuid Afrikanen die bij Interpol werken dus we zitten veilig! Aan de andere kant een camper met wat Rotterdammers die zes dagen met de camper hebben vastgezeten wegen technische problemen en nu 1200 km achter op schema liggen. Ze doen een groepsreis en de rest is verder gereden. Inmiddels hebben ze een andere huurcamper en kunnen ze morgen richting Zuid Afrika rijden. En dan hebben we nog een kerel die in zijn eentje staat met zijn tent. Met hem hebben we nog tot bijna middernacht gepraat. Hij wist wel het een en ander te vertellen aan tips voor bij de zoutvlakte en de delta. Hij was een en al oor bij onze verhalen over Pakistan en de ongelukken onderweg. Hierna toch maar gaan slapen in ons tentje. Hopelijk blijft het droog vannacht zodat we morgen de tent snel kunnen inpakken en richting de zoutvlakte (Makgadikgadi Pans National Park) kunnen rijden. In de Top Gear special van Botswana kwam deze zoutvlakte ook voor. We twijfelen alleen nog of het te doen is met een motor.

 

Dag 383 – 14 oktober 2013 – Francistown (BOT) – 212 km

Iets voor zeven en Ben maakt mij wakker. Zullen we vertrekken of wat doen we? Uiteindelijk pas na negen uur opgestaan en zeer goed geslapen op mijn thermarest slaapmatje. Is erg smal en erg dun maar ligt erg lekker. Goede kwaliteit dus voor relatief weinig geld. Ben heeft nog wat informatie gezocht op internet en uiteindelijk toch maar besloten om maar alvast richting het Makgadikgadi Natiional Park te rijden. DSCF6405Om twaalf uur waren we klaar voor vertrek nadat we nog even wat hebben gegeten. Onderweg weer veel beesten langs de weg. Af en toe kom je een dorpje tegen met allemaal primatieve hutjes en voor de rest valt er weinig te zien. De snelweg is wederom kaasrecht aangelegd en zowel aan de linker- als rechterkant hebben ze alle bomen en struiken weg gehaald. Na iets meer dan 100 kilometer zijn we langs de kant gestopt waar nog een boom stond voor wat schaduw. In tegenstelling tot gisteren is het vandaag al een stuk koeler wat ook de weersverwachting was volgens internet. Lekker weer om rijden om de zijwind na. Af en toe moet je zelfs een beetje tegen de wind in gaan hangen! Toen we weer wouden aanrijden deed Ben zijn motor helemaal niks meer. De motor de weg opgeduwd, spanbandje gepakt en de motor van Ben aangetrokken en geprobeerd om hem te jumpstarten. Hij sloeg bijna aan maar uiteindelijk stonden we een paar honderd meter verderop weer onder een boom. Reservebanden eraf, koffers eraf, zadel eraf en zekeringen eerst maar eens nagekeken. Een van de zekeringen zag er nogal zwart uit maar leek nog goed. Deze toch maar gewisseld met een reservezekering en toen sprongen de lampjes weer aan op het dashboard van de motor. Motor gestart en er kwamen vonken van de accu af. Zekering weer erin en eruit en dit keer met een touw de motor weer aangetrokken. We hadden al besloten om toch maar even terug te keren aangezien we voorlopig een gebied in rijden waar niet zo heel veel leven is. Met een langtouw de motor weer op gang getrokken en dit keer sprong de motor wel aan. Zodra de motor laag in de toeren zat sloeg hij bijna af dus goed doorgereden en in een uur waren we terug in Francistown. Hier bij het tankstation gevraagd voor een servicegarage maar die wisten het ook niet. Ik stond met wat kerels te praten die wel een garage wisten en ze vertrokken vervolgens weer. Een van de shellmedewerkers kwam ons waarschuwen dat het ‘’crooks’’ (boeven) waren. Ze proberen je ergens naar buiten de stad te lokken om je vervolgens te beroven. Echter volgens mij valt het wel mee aangezien ze ergens anders heen gingen en ons naar een garage in de stad zelf stuurde. We werden door de shellmedewerkers naar de Toyota garage verderop gestuurd en daar moesten we maar even naar binnen lopen om een adresje te vragen. Hier hebben ze ons goed geholpen en een bedrijf gebeld die ons met de auto kwam ophalen. Paar straten verderop lag de motorzaak en hier de motor naar binnengereden. Probleem uitgelegd en zijn ze eerst naar de zekeringen gaan kijken. De zekering die we hadden vervangen was overigens nog goed. Lampjes stonden weer aan en dus geprobeerd om hem te starten maar wederom een vonkje van de accu. Nu bleek, nogal knullig, dat de accuschroef los was getrilt. Je kunt er wel mee rijden maar als je laag in de toeren zit slaat hij telkens af omdat het kabeltje geen goed contact maakt door de trilling. Aan de ene kant dag verkloot maar gelukkig was het enkel een los contact en dus geen hoge reparatiekosten. Monteur heeft ons kostenloos geholpen en nog wat reserveboutjes gegeven om de aluminium koffers mee vast te zetten. Hem bedankt en vervolgens naar Whimpy’s gereden om wat te eten. Hierna weer naar hetzelfde verblijf gereden als waar we vanochtend waren vertrokken. Bij de receptie stond een medewerker die ons een welkomstdrankje gaf maar hij is doof / kan geen zinnig woord zeggen. We vroegen hem wat en Ben was aan het uitleggen wat er gebeurd was vandaag. Een vrouw van de receptie was alles aan het vertalen met handgebaren en een lol dat de dove kerel had. Zijn dag was weer goed en toen we naar buiten liepen kregen we nog een militaire groet van hem haha. De motor weer naar het kampeerterrein gereden en deze stond vol met wel vijftien campers. Allemaal Duitsers, Zwitsers en Oostenrijkers die op groepsreis zijn voor zes tot acht weken. Een Duits stel was bij aankomst al beroofd. Iemand had een geel hesje aangetrokken en deed zich voor als een medewerker van de busdienst waarmee ze allemaal naar het hotel gebracht zouden worden. Hij was echter weer zo uit de bus met een klein tasje van het Duitse stel. Hierin zat hun geld, paspoort enzevoorts. Zonder paspoort konden ze de reis niet vervolgen en via de Duitse ambassade kun je enkel een noodpaspoort krijgen waarmee je enkel in Zuid Afrika rond kunt reizen en maar vier weken geldig is. De groepsreis ging ook naar Botswana en Namibië dus ze hebben de reis alleen moeten voortzetten in Zuid Afrika. Erg jammer voor hun. Ergens voor acht uur stond ons tentje weer en was het weer tijd voor het reisverslag van vandaag en nog even op het gemak een serie gekeken.

 

Dag 384 – 15 oktober 2013 – Francistown (BOT) naar Gweta (BOT) – 272 km

Zeven uur wakker en na het inpakken van de tent en alle overige spullen waren we rond negen uur weer onderweg. Poging twee om richting het westen van Botswana te rijden. Na tweehonderd kilometer gestopt bij een lodge om wat informatie te vragen omtrent de status van de weg naar Kubu Island. Ze wisten niet veel en we moesten het maar in Gweta vragen. Na de frisse ochtend zaten we inmiddels DSCF6381weer in de hitte en hebben we het laatste stuk nog gereden tot en met Planet Baobab Lodge vlak voor Gweta. Volgens de Lonley Planet is deze lodge een van de meest bizarre lodges van het land. Op de zandweg er naar toe ging het bijna fout. Er zaten stukken tussen met erg los zand waardoor er bijna geen houden aan is met zo’n zware motor. Al zwabberend ging ik vol op een struik af maar net ervoor schoot de motor weer de juiste richting in. Ok dat was de eerst ervaring met los zand dus vanaf nu toch maar een stukje rustiger rijden. Bij Planet Baobab ingecheckt, tentje opgezet (enkel de binnentent gezien de hitte) en hierna het zwembad in gesprongen. De middag grotendeels doorgebracht met drie Nederlanders en een Zuid Afrikaanse. Anton en Janny van Balgooy, Trish Stevenson en Saskia. Met hun kwamen we aan de praat en al snel ging het over de route in Namibië. Anton was al vele malen daar geweest en we zouden vanavond de route wel even doornemen die we tot nu toe hebben. Na het avondeten wat overigens erg lang duurde voordat het geserveerd werd zijn we naar de staanplaats van Anton en co gelopen. Met zijn alle zijn we in de bar gaan zitten waar we de route eerst hebben doorgenomen. Nog een paar erg mooie routes gekregen en hun onze video en wat foto’s laten zien. Hierna kregen we nog de ene na de andere anekdote te horen van hun ervaringen in Afrika en er zaten de meest geweldige verhalen dus. Rond een uur of twaalf zijn we de tent in gekropen en gaan slapen. We waren de weg naar Kubu Island nog wel tegengekomen maar toch maar besloten om niet door het losse zand te gaan rijden met volle bepakking. Wellicht volgende keer als we weer eens in Afrika zijn.

 

Dag 385 – 16 oktober 2013 – Gweta (BOT) naar Maun (BOT) – 222 km

Halverwege de nacht werd ik wakker met een hard hoofd. Ik lag namelijk op de tanktas die vol zit met alles behalve zachte voorwerpen. Weer op mijn kussentje gaan liggen en weer in slaap gevallen. Rond zeven uur opgestaan, tent ingepakt en bij Anton en co nog even gaan praten. Van hem nog de nieuwste versie van ‘’Tracks 4 Africa’’ gekregen waar veel offroad wegen opstaan die niet op een normaal navigatiesysteem staan. Nog een bak koffie bij hun gedronken en ze wouden de motors nog even zien. Vervolgens gaan ontbijten en toen wouden we vertrekken echter er stonden een aantal Duitsers onze motoren te bekijken dus raakte we daar weer mee aan de praat. Uiteindelijk pas rond een uur of tien weg en de weg naar Maun werd al ietsje interessanter. Zebra’s langs de weg en ook diverse struisvogels die regelmatig de weg over rende. Hiernaast moet je ook nog eens de koeien en geiten zien te ontwijken dus opletten geblazen. De saaie berm werd ook afgewisseld door een nationaal park en open vlaktes. Eenmaal in Maun even gaan tanken en wat boodschappen gedaan voordat we naar de Island Safari Lodge zijn gereden. Deze lodge hadden we van Trish doorgekregen. De laatste twee kilometer was een zandweg en wederom erg los zand. Mijn achterwiel graafde zich zelfs in maar gelukkig na een tijdje kregen we een harde ondergrond waardoor we weer wat tempo konden maken. Bij de receptie ingecheckt en hier kwamen we twee Schotten tegen. Zij waren met een jeep rond aan het touren in Botswana. Een van hun woonde nog in Schotland en de ander heeft nu een groot huis in Johannesburg. Hij had namens diverse banken gehandeld op de beurs in Londen. Hierna nog voor een Franse en Duitse bank waarna hij naar Zuid Afrika is gekomen om zijn verdiende geld op te maken. Ze waren op pad met een jeep door Botswana, Zimbabwe en van hun kregen we ook weer diverse tips waar we naar toe konden gaan. Na het eten met hun nog tot sluitingstijd in de bar gehangen en wederom een gezellige avond gehad.

DSCF6315 

 

Dag 386 – 17 oktober 2013 – Maun (BOT) – 46 km

Iets voor zes al wakker en rond zeven uur uit de tent gekropen. Het was erg warm vannacht en het duurde even voordat ik in slaap was gevallen. Om half acht zaten we aan het ontbijt met de twee Schotten van gisterenavond. Ze wouden nog een foto hebben en ze zouden ons volgen op facebook want ze waren erg onder de indruk van de plannen. Internet hebben we al dagen niet gehad en nu is er wel internet maar werkt het niet. Dus de motor maar gepakt en naar het vliegveldje van Maun gereden om de prijzen van een rondvlucht over de Delta te controleren. Er waren maar een aantal bedrijven maar de prijzen zijn nog best duur als je maar met 1 tot 3 personen bent. Je moet namelijk dan een 3-persoons vliegtuigje boeken en als je met meer man bent kun je de prijs delen voor een iets groter vliegtuigje (5 of 7-persoons). Prijzen variëren hierdoor tussen de 60 en 100 euro. Dus hopelijk krijgen we Anton en co te pakken want die zouden vandaag in Maun aankomen. Als we dan met zijn zessen kunnen gaan zijn we voordelig uit. Na ons uitstapje in Maun voor de prijzen en beschikbaarheid waren we weer terug in de lodge. Hier de laptop gepakt en aan de bar gaan hangen. Het is wederom erg warm vandaag dus tijd voor paar koude halve liters. De lonley planet nog even doorgespit voor wat informatie over Namibië en even later kwam een ouder Duits stel binnen. We raakte aan de praat en hij zei dat hij net een rondvlucht had geboekt bij het bedrijf waar wij op de wachtlijst stonden. Sta je op de wachtlijst laten ze niks weten dus dat is lekker. In de tussentijd Anton en Trish proberen te bereiken maar zonder resultaat. Naar de receptie gelopen en daar ook gevraagd om eens rond te bellen of we nog bij een andere groep kunnen. Gelukkig had hij er eentje en dit was al over drie kwartier. Snel betaald, spullen gepakt die nog in de bar lagen, paspoort en camera gepakt, op de motor gesprongen en naar de receptie gereden, tickets waren inmiddels geprint en deze opgepikt, snel door gereden naar het vliegveldje twaalf kilometer verderop en nog mooi op tijd daar. De Duisters waren er ook en we bleken samen met hun te vliegen nu. Hebben ze toch weer wat gewisseld. Na een korte security check en paspoort controle moesten we nog even wachten waarna we werden opgehaald door een busje. Met het busje werden we naar een klein zes-persoons (inclusief piloot) Cessna vliegtuigje gebracht. Hier kregen we uitleg van de piloot. Ben moest plaats nemen naast de piloot. De Duitsers daar achter en ik had de achterbank voor mezelf. Kan ik mooi links en rechts naar buiten kijken. Het opstijgen, wat een stuk trager gaat dan een groot passagiers vliegtuig, stelde niet zo veel voor en we zaten al snel op circa 150 meter hoogte. Paar minuten later zaten we ook boven de Delta. De vlucht vertrok om vier uur dus het zonlicht staat vrij gunstig. Gedurende de vlucht olifanten, giraffen, nijlpaarden en buffalo’s gezien. Op 150 meter hoogte moet je dan nog goed kijken want ze zijn behoorlijk klein. De Delta staat grotendeels droog maar er is nog genoeg te zien. Allemaal plassen water, moeras-achtige gebieden, eilandjes, zandvlaktes enzevoorts valt er te zien. Om een overzicht te krijgen van de Okavanga Delta is een rondvlucht een goede optie. We wisten al dat het moeilijk was om de beesten te spotten maar die hebben we toch al gezien in Kruger Nationaal Park. Tegen het einde van de vlucht had de piloot nog een neergeschoten olifant gezien. Deze lag met doorgezakte voorpoten op de grond wat geen natuurlijke dood betekent (waarschijnlijk als een olifant op zijn zij ligt wel). Van de locatie heeft hij de GPS coördinaten opgeschreven en dit heeft hij doorgegeven aan de militaire bewaking van de Delta. Deze gaan de stropers proberen op te sporen en ze de stropers op het spoor komen is het ‘’shoot to kill’’. Oftewel dan krijgen ze zonder waarschuwing een kogel wat ook terecht is want dan moeten ze maar geen olifanten neerschieten voor hun slagtanden. Landing was ook prima verlopen dus de motor weer op, even wat boodschappen gedaan en vervolgens terug naar de Island Safari Lodge. Bij aankomst kwamen we Anton, Janny, Trish en Saskia tegen die een stukje verderop stonden. Ze vroegen of we zin hadden om te bbq’en en dat slaan we natuurlijk niet af. Sinds lange tijd weer eens soep gehad en verder pastasalades met een boerewors en een stukje vlees. Erg lekker en ook nog eens pepernoten als toetje achteraf! Met hun nog tot een uur of één s’nachts buiten gezeten.

DSCF6455 

 

Vanaf hier verder lezen in het reisverslag van Namibië

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties