FOTO'S VAN ANGOLA OP SMUGMUG Volgen nog :)

 

Dag 438 – 8 december 2013 – Operet (NAM) naar Ondjiva (ANG) – 267 km

Het is weer even wennen op mijn slaapmatje. Vaak wakker geworden met een slapende arm of pijn aan mijn schouder. Met veel draaien toch weer in slaap gevallen telkens en en uiteindelijk pas iets voor acht opgestaan. Spullen ingepakt en een broodje met kaas gegeten. In Oshivelo wat een stukje verderop ligt even gaan tanken want mijn tank was weer bijna leeg. Meteen doorgereden en onderweg was het af en toe opletten geblazen. Windstoten zorgde ervoor dat je af en toe een meter opzij gedrukt werd maar gelukkig maakt dat hier niet zo veel uit aangezien de wegen vrijwel leeg zijn. Onderweg nog twee vijf-liter kannen gepakt zodat we extra benzine mee kunnen nemen mocht het nodig zijn. Tevens wat spanbanjes gepakt en een elastische band voor de bagage en benzinekannen. Iets na twaalf uur waren we bij de grens en eerst nog even bij de KFC gegeten. Het dorpje bij de grens is erg druk met allemaal winkeltjes, kraampjes en natuurlijk de vele straatverkopers. Na de luch naar de grens zelf gereden wat een paar honderd meter verder ligt. Hier mijn paspoort laten stempelen en gevraagd waar ik moest zijn voor mijn carnet. Dit was niet nodig zei de douanebambtenaar maar ik weet wel beter. Als ik de exit stempel niet heb kunnen ze mijn borg van € 3.000 claimen en daar heb ik dus geen zin in. De meneer van de douane toch maar eens duidelijk gemaakt dat ik de stempel moet hebben. Ik moest een paar gebouwen verder lopen hiervoor maar ik heb Ben eerst naar binnen gestuurd voor zijn paspoort stempel. In de tussentijd kwamen de donkere wolken steeds dichterbij en het kan elk moment gaan regenen nu. Ben had inmiddels de stempel en was meteen doorgelopen voor het carnet. Nu begon het wel te regenen en snel de regenkleding uit de motor gepakt en mijn schapenvelletje even op de kop gelegd zodat mijn zitting droog blijft. Diverse jonge snotapen probeerde hun diensten aan te bieden om het ‘’papierwerk’’ voor je te regelen want je hebt natuurlijk Portugese vertalingen nodig enzevoorts. Iedereen afgewezen want we hebben alle papieren al en al had ik ze niet dan ga ik nog geen gebruik maken van hun. Echt een spuughekel krijg ik van die mannetjes. Het begon bij de grens met Turkije en Iran en sindsdien kan ik ze niet meer luchten. Door de regen mijn stempel voor het carnet ook gehaald. Hiermee is ons oude carnet (jaar 1) nu afgestempeld en niet meer in gebruik (maximaal 1 jaar geldig). We hebben inmiddels een nieuw carnet en deze kunnen we voor de volgende landen gebruiken. Namibia is nu klaar en nu is Angola aan de beurt. Weer een stempel gaan halen voor in het paspoort en mijn paspoort begint ook al goed vol te raken. Wel nog meer dan genoeg plaats voor de andere landen want ik heb een zakenpaspoort waar twee keer zoveel pagina’s inzitten. Nu dachten we het carnet weer te moeten gaan stempelen maar deze blijkt helemaal niet in het gebruik te zijn in Angola. Dit even gecontroleerd en dit klopt. Nu moesten we een formulier invullen en bijna zestig euro betalen hiervoor! Het maakt niet uit of je met een motor of een gigantische vrachtwagen aankomt qua prijs. Echt belachelijk maar helaas niks aan te doen. Uiteindelijk waren we pas na vier uur weg bij de grens. De motor nog even vol laten tanken en de laatste Namibische dollars opgemaakt in de shop. Het is overigens weer een uur vroeger waarmee we weer in dezelfde tijdzone als Nederland zitten. We rijden ook weer aan de rechterkant van de weg dus komende dagen even wakker blijven als we aanrijden. De wegen zien er goed uit. We hebben veel verhalen gehoord over de slechte wegen van Angola maar niemand was er geweest de afgelopen jaren. De wegen zijn juist de afgelopen jaren sterk verbeterd dus hopelijk blijft dit zo. Er zullen nog wel wat slechte wegen zijn maar dat zien we vanzelf wel. Onderweg gestopt om de regenjas weer aan te trekken en hier stopte een kerel die we bij de grens ook al tegenkwamen. Hij woont in Ondjiva en hij wou ons wel helpen met een verblijf te zoeken. Achter zijn oude jeep aangereden en bij het tweede verblijf waren nog kamers beschikbaar. De kamer ziet er netjes uit maar de prijs is er ook naar. Nu wisten we al dat Angola een duur land is en de hoofdstad is zelfs de duurste ter wereld! De motors konden we op de binnenplaats rijden dus deze staan gelukkig niet aan straat. Met de kerel voor morgen afgesproken om een simkaart te kopen (heb je lokale ID voor nodig). Hierna spullen uitgepakt, gaan douchen, even op het supertrage internet gezeten en rond acht uur kip met frieten gegeten. Hierna was het weer tijd om de kostenspecificatie en de reisverslagen bij te werken. Vandaag vroeg naar ben rond tien uur (eigenlijk elf aangezien de tijd een uur terug is gegaan).

 

Dag 439 – 9 december 2013 – Ondjiva (ANG) naar Lubango (ANG) – 381 km

Vandaag staat de rit naar Lubango op de planning. Lubango is de eerste grote stad die je tegen komt vanuit het zuiden en gezien de afstand ook meteen een goede plek om een stop te maken. Na een lekkere boerenomelet en een bak koffie zijn we vertrokken. Om negen uur hadden we met de kerel van gisteren afgesproken maar om tien uur was hij er nog niet dus zijn we maar vertrokken. We hebben nog steeds geen Kwanza’s, de valuta in Angola, omdat we geen bank hebben kunnen vinden waar je met een Maestrokaart kunt pinnen. IMG 0045Overal accepteren ze enkel Visa-kaarten maar gelukkig hebben we nog wat Amerikaanse Dollars die we over hebben. Al rijdende uit Ondjiva gekeken voor internationale banken maar niks gevonden. Dan maar in Lubango kijken of we daar iets kunnen vinden anders hebben we over een paar dagen een probleem. Na circa 70 kilometer rijden was de weg afgesloten vanwege wegwerkzaamheden en dus moesten we de omleiding nemen. Gezien het regenweer van de afgelopen dagen was de zandweg verandert in een modderweg. Langzaam, slingerend en met de voeten vlakbij de grond zijn we er doorheen gekomen. Na een kilometer of zeven was de weg weer in zicht maar we moesten wel even flink gas geven om erop te komen. Het was immers nog niet het einde van de omleiding maar bijna alles beter dan een modderpad. Eenmaal bovenop konden we over een harde gravellaag verder rijden. Dit keer niet zo snel als in Namibië maar met een kilometer of 40-50 per uur. We trekken in Angola veel bekijks en je ziet ze echt met open ogen kijken als we langs komen. Angola is niet echt een toeristische trekpleister maar wellicht over een aantal jaar weer. Ik meen dat de oorlog hier in 2002 ten einde is gekomen en we zijn nog even gestopt bij een oude tank die langs de weg stond. Hier nog wat foto’s gemaakt maar er was weinig van over. Angola is dus al een tijdje in wederopbouw en de gevolgen van de oorlog zijn tot nu toe niet echt zichtbaar (op wat oorlogsvoertuigen die langs de weg aan het roesten zijn). In de reisgids wordt overigens ook gewaarschuwd voor mijnenvelden maar daar hoeven wij niet bang voor te zijn. De gebieden waar die liggen komen IMG 0050we niet eens dus dat is ook weer een zorg minder. Maar even terug naar onze rit naar Lubango. We zijn de omleiding voorbij en rijden nu weer op een geasfalteerde weg maar de bovenlaag ontbreekt nog. De weg is nog afgezet met bomen, keien en voertuigen maar daar kunnen we met de motors vrij eenvoudig omheen of tussendoor. Soms moeten we even door de berm en een aantal keer een stuk omlaag (snelweg wordt op een verhoging gelegd). Om er weer terug op te komen moeten we weer flink gas geven om door het zwarte zand te komen. Gelukkig zijn we telkens rechtop gebleven en konden we weer verder. Even verderop stond een menigte op de weg. Ze stonden in een kring en middenin zat een kerel met zijn handen op de rug gebonden. Dat zal de lokale crimineel wel zijn anders zat hij daar niet. Wat hij heeft gedaan en hoe het met hem is afgelopen weet ik niet. Er was geen politie bij dus het kan wel eens slecht afgelopen zijn als er zo’n menigte om hem heen staat. We zijn er maar langsaf gereden want wie weet wat er kan gebeuren. De snelweg ging over van enkel de onderlaag naar ook de bovenlaag. Weer een mooi tapijtje waar we als één van de eerste overheen rijden. Even later staan de lijnen ook weer op het wegdek en kon de snelheid ook weer omhoog naar 100 kmpu. Toen we over de helft waren begon het benzineverhaal. We moesten eerst dollars wisselen voor Kwanza’s en toen we deze eenmaal hadden bleek je enkel diesel te kunnen krijgen bij het tankstation. Volgens een passant was er een tankstation vijftig kilometer verderop en bij aankomst bleek deze buiten gebruik. Uiteindelijk hebben we een lokaal iemand gevonden die benzine uit jerrycans verkocht. Voor 100 Kwanza per liter, uiteraard een hoge prijs maar alsnog maar 70 eurocent, konden we benzine krijgen. Ieder hebben we 5 liter benzine gekocht want dit was genoeg om Lubango te bereiken. Laatste uur nog wat regenbuien gehad en in Lubango eerst naar Hotel Lubango gereden maar een kamer was meer dan 100 euro! We kregen geen cent korting maar ze wouden ons wel helpen om ons naar een ander hotel te brengen. We werden naar het Mirangolo Hotel gebracht wat circa 60 euro is en het zag er ook wel goed uit. Hier met Miguel uit Angola aan de praat geraakt. Hij woont in Luanda en we kunnen eventueel bij hem in het appartement blijven slapen. Hij is hoofd van de douane geweest en zit nu in de bouwwereld. Samen met hem nog wat gegeten en hij heeft ons gedeeltelijk getrakteerd inclusief twee Cuca biertjes die overigens erg lekker zijn. Hierna met Miguel zijn jeep nog de hele stad afgereden op zoek naar een geldautomaat. Na lang zoeken de BNI Bank gevonden waar we geld konden pinnen. Alle overige automaten waren voor Visa-kaarten en bij de BNI accepteren ze wel Maestro / Mastercard bankpassen. Iets voor elf uur waren we terug op de kamer en we zijn maar snel gaan slapen.

 

Dag 440 – 10 december 2013 – Lubango (ANG) – 131 km

Vannacht rond half vier wakker geworden vanwege pijn in mijn nek. Sinds eergisteren al last hiervan nadat ik een koude douch heb gehad. Het zal dus wel spierpijn zijn ofzo hoewel ik ook weer geen last van mijn spieren heb. Weer in slaap gevallen en tien op zeven opgestaan. DSCF8108Half acht zaten we met Miguel aan het ontbijt. Warme chocomel (best frisjes hier dus moet kunnen), chocolade cake, croissantje met jam en een yoghurtje met mangosmaak. We hebben snel onze spullen gepakt en zijn toen achter Miguel aan gereden. Eerst een pitstop gemaakt voor benzine en het kost 60 Kwanza per liter hier was circa 45 eurocent is! Gisteren dus voor 40 Kwanza per liter afgezet maar dat was maar 10 liter dus de schade valt mee. We zijn richting Namibe gereden voor circa vijftig kilometer. Hier kwamen we bij een gigantisch mooi gebied uit waar je wel eens even om je heen moest kijken. Een van de mooiste omgevingen waarin we tot nu toe hebben gereden. We rijden via haarspeldbochten omlaag en het beginstuk is net alsof je een canyon omlaag rijd. Je kon echt kilometers ver kijken over de bergen, heuvels, bomen, een waterval en natuurlijk de slingerwegen. We hadden deze weg als tip al van Andrew uit Kaapstad gekregen en we hadden hem bijna overgeslagen omdat we niet echt trek hadden om op en neer naar Namibe te rijden wat een vissersdorpje aan de kust is. Gelukkig heeft Miguel ons nogmaals de tip gegeven want we waren alweer vergeten dat de weg naar Namibe juist zo mooi was. Miguel moest voor zaken naar Namibe dus hij is doorgereden en Ben en ik zijn nog een paar keer op en neer gereden over de slingerwegen om meteen wat filmpjes en foto’s te maken. Helaas was de GoPro leeg. Volgens mij gewoon een slechte accu want ik heb hem enkel gisteren even gebruikt. Gelukkig konden we met de kleine camera en de grote camera nog wat filmpjes maken. Vanuit hier zijn we weer terug gereden en zijn we een andere berg opgereden die uitkijkt of de stad Lubango waar we ook verblijven. Hierop staat een groot Jezusbeeld (zoals die in Rio de Janeiro maar dan stukje kleiner en ook minder mooi). Na hier een kijkje te hebben genomen zijn we boodschappen gaan doen. Ik wou nog naar het ziekenhuis om mijn nek voor de zekerheid toch even na te laten kijken. We zijn eerst naar Mirangolo hotel terug gereden en na een warme douche was de meeste pijn weer weg dus het zal toch wel wat kou / spierpijn zijn. Hopelijk morgen alles weer in orde want echt prettig is het niet als je rond moet kijken op de motor.

DSCF8019

DSCF8067

 

Dag 441 – 11 december 2013 – Lubango (ANG) naar Benguela (ANG) – 349 km

Wederom een lekker ontbijtje inclusief warme chocomel. Je ziet hier geen thee maar met name koffie en warme chocomel. Wel lekker voor de afwisseling! Na het inpakken de navigatie ingesteld op Benguela en deze gaf aan dat het meer dan 600 kilometer was. Ik de kaart bekeken en er zat een gigantische omweg in dus zelf maar navigeren vandaag. Eerst naar het tankstation gereden en de tank laten volgooien. Vervolgens de stad uitgereden door het arme gedeelte van de stad. Lubango is niet de mooiste stad op wat leuke gebouwen na van de overheid. Het was vrij druk op de weg totdat we eenmaal de stad uit waren. Na een tijdje kwamen we nog amper auto’s tegen en dan is het wel lekker rijden. Met de Gopro nog wat filmpjes gemaakt, onderweg nog een keer gestopt voor een appel en vlak voor Benguela de tank nog een keer vol laten gooien. Het landschap veranderde van groen naar een droog landschap. De tempratuur steeg ook naar de 35 graden aan de kust. In tegenstelling tot Namibië waar het koeler wordt naarmate je richting de kust rijdt word het hier warmer. Eenmaal in Benguela gestopt bij het strand en daar even naar de oceaan gekeken. Vervolgens een aantal prijzen bij hotels bekeken en die waren duur. Goedkoopste was 13.000 Kwanza’s wat circa 100 euro voor een kamer is. We hebben toen maar José gebeld en die kwam naar ons even later. José zijn we bij de grensovergang tegen gekomen en hij heeft een aantal jaar in Rotterdam gewoond. Hij spreekt zelfs goed Nederlands voor iemand die maar korte tijd in Nederland is geweest. Ik had hem vanochtend al gebeld om te zeggen dat we er aan komen en in de tussentijd had hij wat prijzen van hotels bekeken. Hij had twee ‘’goedkope’’ hotels gevonden en de eerste was 8.000 Kwanza wat circa 60 euro is. Hier functioneerde bijna niks omdat de stroom was uitgevallen. Dan maar eens bij de tweede kijken die hij had gevonden voor 10.000 Kwanza, circa 75 euro. Het zag er erg netjes uit! Helemaal gerenoveerd, mooi terras, luxe kamers, restaurant, bar en grote tv zodat we AC Milan tegen Ajax kunnen kijken. Deze kamer maar gepakt aangezien we toch niet veel goedkoper uit zullen zijn bij andere plaatsen. Enige nadeel is dat de motors langs de weg moesten blijven staan. Er is wel een beveiliger die de hele nacht op een stoel zit daar. De meeste spullen maar op de kamer gelegd en onder de douche gesprongen. Einde van de middag wat op internet gezeten en even op het terras gezeten. In de supermarkt nog wat kleinigheden gekocht en ’s avonds een bord friet met een entrecôte besteld die goed smaakte. Toen we aan het eten waren kwam José weer binnen lopen en met hem hebben we nog de champions league wedsgtrijd gekeken tussen AC Milan en Ajax. Hij is overigens Feyenoord supporter en is volledig op de hoogte van het Nederlands voetbal. De nodige blikken Cuca zijn er doorheen gegaan tijdens de wedstrijden die we buiten op het terras hebben gekeken. Erg lekker weer hier gedurende de avond. Morgen de omgeving maar eens verkennen.

 

Dag 443 – 13 december 2013 – Benguela (ANG) naar Luanda (ANG) – 516 km

Vanochtend ontbijtje gehad en meteen wat broodjes gepakt voor onderweg. Spullen weer ingepakt en alles vastgebonden op de motor. Ietsje na negen uur waren we weg. We rijden vandaag dik vijfhonderd kilometer langs de kust naar Luanda. Voordat we de stad inreden eerst het geldautomaat bij de BNI bank leeg gehaald. Ik kon enkel met mijn creditcard pinnen en alle bankpassen van Ben en mij werken niet. Met een dikke portemonnee weer verder gereden naar Lobito wat een stukje verderop ligt. Wat een verschil! Benguela is vrij modern en geordend en Lobito is een grote chaos en het leek wel of we in een compleet ander land waren. De GoPro toch maar even aangezet om een filmpje te maken en boven op een heuvel nog een foto gemaakt. Voor de zekerheid de tank nog maar even vol laten gooien en het water in de camelbag bijgevuld. Het was nog steeds erg warm en ik voelde mij niet echt 100%. Misschien door wat bijwerkingen van de malariatabletten ofzo. Flink gedronken onderweg en toen ging het wel weer. Na tweehonderd kilometer weer gestopt bij een tankstation en verderop bij de supermarkt wat vleeswaren en broodjes gekocht. Op het parkeerterrein even wat gegeten en toen weer snel door. Het was immers al één uur toen we weer vertrokken en hadden nog circa driehonderd kilometer te gaan. Na een tijdje zagen we een de donkere wolken alweer hangen en vlak van te voren de regenkleding maar aangetrokken. We reden over een metalen brug en eenmaal weer op het asfalt dacht Ben dat hij een lekke band had. Ik stopte langs hem en zetten mijn voeten op de grond. Spekglad! Waarschijnlijk door de modder van alle voetgangers die in het dorp oversteken en het wegdek is misschien ook niet gemaakt op regen. Banden waren in ieder geval nog goed en in een slakkengang doorgereden totdat het weer goed was. Stuk verderop hadden we een verkeersdrempeltje (bijna) over het hoofd gezien. We moesten even vol in de remmen want deze lag net na een bocht. Waarschuwingsborden heb ik niet gezien. Misschien dat het ergens in het Portugees stond ofzo maar we zijn er zonder problemen overheen gekomen. Weer even later kregen we een brug die pas klaar was. Er lagen echt gigantisch hoge drempels voor- en na de brug. Veel voertuigen raken het wegdek met de bumper maar met de motor hadden we gelukkig geen problemen. Na de brug stond ook een tolpoort maar we mochten doorrijden. Tol was 44 Kwanza voor een zware motor dus toch weer 35 eurocent bespaard! Vervolgens kregen we wel een mooie weg die bovenop een clif lag waardoor je een mooi uitzicht had op het strand en de oceaan. Inmiddels hadden we de regenkleding weer aan want boven Luanda hingen ook weer donkere wolken. We reden achter wat auto’s aan en plotseling ging Ben tegen het asfalt aan. Zijn topkoffer schoot een aantal meter over het asfalt en kwam in de tegengestelde rijbaan terecht. Ik reed achter Ben en zag het in een flits gebeuren. Wellicht door wat olie of iets dergelijks. Ik de motor neer gezet en Ben stond inmiddels weer rechtop. We reden misschien dertig kilometer per uur. De koffer van Ben even gepakt en gelukkig kwam er geen verkeer aan. De klep van de topkoffer is gebarsten en de plastic steun waarop je de topkoffer schuift is afgebroken. De regenkleding van Ben was gelukkig nog geen en hij had verder ook niks. De motors even langs de kant gezet onder een afdak. De topkoffer erweer opgezet en deze met ductape en een extra spanband vast gezet. Miguel die we in Lubango waren tegen gekomen gebeld en gezegd dat we er over een half uur zouden zijn. De motor weer opgestapt en voorzichtig verder gereden. In Luanda nog een tijdje in de file gestaan dus de twintig resterende kilometers hebben we niet in een half uurtje gered. Ik had de wijk waar Miguel woont al in mijn gps staan en toen we daar waren hem nogmaals gebeld. Uiteindelijk zijn huis gevonden waar we hartelijk werden ontvangen door Miguel, zijn vrouw Aliana, Jerichson (14) en Wendel (7). We konden een douche nemen, kregen een tosti en Miguel had bier gehaald voor mij. Nog een tijdje in zijn woonkamer gezeten en toen de spullen gepakt en in de auto gelegd. Hij heeft ons naar zijn appartement in het centrum gebracht wat leeg staat. We mogen hier zo lang als we willen gebruik van maken. Appartement ligt circa twintig minuten rijden van zijn huis. Hij liet ons nog even at van de stad zien maar er was weinig licht. Het appartement ligt op de vierde etage en de lift is al tientallen jaren niet meer in gebruik. De spullen omhoog gebracht en het zag er nog netjes uit. Niet helemaal schoon maar dat hoeft ook weer niet. Woonkamer met tv en eettafel, groot king size bed in een kamer waar de airco het niet goed deed. Het matras dus maar in de kamer erlangs gelegd waar de airco wel lekker koel stond. Airco is niet alleen een plus vanwege de koeling maar je hebt dan ook geen last van de muggen. Koelkast deed het nog en de badkamer was een beetje muf maar verder ook goed. Miguel had ons nog een tas vol met blikken bier meegegeven dus we kunnen vooruit. We kunnen in het appartement gratis verblijf en hij vraagt enkel 10.000 kwanza (zeventig euro) voor wat onkosten. Dat is toch beter dan het goedkoopste hotel wat ik gevonden had voor twee nachten á 535 euro!! Zijn appartement ligt op de R. Manuel Caldeira straat in de wijk Ingombota wat in het centrum van de stad Luanda ligt.  

IMG 0080

IMG 0088

 

Dag 444 – 14 december 2013 – Luanda (ANG) – 0 km

Vrij goed geslapen vannacht. De airco was wat koel en ik lag enkel onder een laken. De airco maar wat warmer gezet en toen ging het wel weer. Rond half negen zou Miguel er zijn maar die staat volgens mij ergens vast in het drukke verkeer. In de tussentijd de kostenspecificatie en de reisverslagen bij gewerkt. Een half uur later dan gepland stond hij voor de poort. We zijn eerst wat gaan ontbijten bij Dom Gusto een paar straten verderop. Hier een uitsmijter, banaan en een bak koffie gehad. We zijn door de stad gereden en hij heeft ons het een en ander laten zien van de stad. Het centrum varieert enorm, mooie koloniale gebouwen, moderne gebouwen, lelijke betonnen flatgebouwen die nooit afgewerkt zijn aan de buitenkant met de airco aan de buitenkant en waar de was buiten hangt tot de townships aan toe. De townships in het ccentrum worden binnen nu en een paar jaar verplaatst zodat het vol gebouwd kan worden. Na een tour door de stad zijn we naar Miguel zijn huis gereden maar het was ons niet duidelijk waarom. Het ligt best een stuk van het centrum en door de file duurt het best een tijd voordat je er bent. We zijn buiten gaan zitten op het terras en het bier stond al weer snel op tafel. We hadden zijn auto een straat verderop neergezet zodat ze deze konden wassen. Het was erg heet dus het bier ging er wel in. Hij wou ons in contact brengen met de Angolese televisie voor een interview. We wachten af! In de woonkamer nog even voetbal gekeken waarna we weer zijn vertrokken. In de supermarkt wat boodschappen gedaan en het was enorm druk en duur. Voor een beetje boodschappen waren we bijna vijftig euro kwijt. Vervolgens hebben we ons omgekleed in het appartement want Miguel en Aliana hadden ons gevraagd mee te gaan naar een bruiloft ceremonie. We hebben onze ‘’beste’’ kleding dus aangetrokken. Slippers, lange outdoor broek en een t-shirt. We reden best een stuk en toen bleek het in een township te zijn! We reden door het township met de pas gewaste auto door de modder. Na een aantal straten waren we er en de mooi bedekte tafels stonden al klaar voor het feest. We waren er als één van de eerste en werden weer hartelijk ontvangen door de familie. We mochten plaatsnemen in de woonkamer en kregen wat te drinken. De meesten spreken weer geen woord Engels maar gelukkig waren er wel een aantal die Engels spraken. De ceremonie was bedoeld om de families aan elkaar voor te stellen en een ‘’ja’’ te geven voor de bruiloft die enkele maanden later pas plaatsvindt. Je kunt de ceremonie het beste vergelijken met een verloving. De vrouw was al maanden zwanger dus dat er een ‘’ja’’ zou komen was wel duidelijk. Toen iedereen aanwezig was begon het gesprek tussen beide families. Ben en ik zaten als enige blanken achteraan met Miguel. De ceremonie begon met het voorstellen van ons in het Portugees. Ik had het pas op het einde door omdat ik het woord ‘’wereld’’ en ‘’motor’’ herkende. Iedereen begon ons ook aan te kijken. Hierna begon de voorstelronde pas van de families. Na vijftien minuten was het tijd voor de cadeau’s en er werden veel blikken bier in het midden gezet. Nadat de toestemming was gegeven door beide families kwam de toekomstige bruid tevoorschijn, gaven ze elkaar een ring, sneden ze de taart doormidden en werden er met champagne geproost. Ineens begonnen alle vrouwen naar het midden te lopen en ze begonnen met zijn alle te zingen en te dansen. Erg mooi en ik had zelfs kippenvel! Nadat we ook een glas champagne hadden gehad was het tijd voor het belangrijkste volgens Miguel, het avondeten! We hebben met name vis gehad maar het beste kwam pas het laatste. Warme ananas met kaneel! Erg lekker kan ik je zeggen. Verder nog wormen gehad! Ze waren droog en hadden een hele sterke smaak maar het was niet vies. Na het eten het koppel en de ouders nog gefeliciteerd waarna we weer naar het appartement zijn gereden. Mooie avond gehad en het feest zal nog wel in de nachtelijke uren zijn door gegaan.

IMG 0106

IMG 0124

IMG 0154

IMG 0166

 

Dag 445 – 15 december 2013 – Luanda (ANG) – 0 km

Vandaag rustdag. Wat series gekeken en veel reisverslagen gelezen over de route die we gaan rijden van Kinshasa naar Lubumbashi in DR Congo. Wat aantekeningen gemaakt op de kaart zodat we wat aanwijzingen hebben voor straks. Miguel kwam nog even kijken hoe het was met Ben aangezien die niet helemaal lekker was gisteren. De eerste premier na de oorlog is overigens een soort ‘’peetoom’’ van Miguel dus hij heeft goede contacten hier. Over het interview niks meer gehoord dus we zien wel. Morgen maar eens kijken of we naar de bioscoop kunnen op de nieuwe Hobbit film te kijken en de motor maar eens ophalen zodat de topkoffer en zijkoffer van Ben gerepareerd kan worden.

 

Dag 446 – 16 december 2013 – Luanda (ANG) – 50 km

Vanochtend rustig aan gedaan en wat uitgerust. Einde van de ochtend naar het kantoor van Miguel gelopen want even verderop ligt. We wisten wel in welk gebouw hij werkte maar niet welke kamer. Gelukkig hadden we hem nog vrij snel gevonden en daar kwam de voormalig premier de kamer ook binnen lopen. Lopo Fortunato Ferreira do Nascimento was in de jaren zeventig enkele jaren premier van Angola en we werden door Miguel voorgesteld dus hem de hand maar even geschud. Hierna heeft Miguel ons naar zijn huis gebracht zodat we de motor en de spullen even konden oppaken. Onderweg nog wel even een simkaart gekocht zodat we gemakkelijker bereikbaar zijn en wat boodschapjes gedaan. Met de motor weer terug gereden en deze geparkeerd achter het flatgebouw waar we verblijven. We wouden naar de bioscoop gaan maar gezien de hoeveelheid spullen zijn we toch maar eerst terug gereden. Is toch circa vijftien kilometer van ons appartement tot Miguel zijn huis waar de bioscoop niet ver vandaan ligt. Iets na acht weer de motor gepakt en nu was het verkeer ook wat rustiger. De navigatie stuurde mij overal heen behalve de goede kant dus een aantal keer moeten stoppen om zelf de kaart te bekijken. Uiteindelijk via wat straten door een township toch het Belas shopping center gevonden waar de bioscoop ook ligt. Hier kaartjes voor het tweede deel van de Hobbit gekocht en de prijs was schrikbarend. Tweeduizend Kwanza’s oftewel bijna vijftien euro voor een bioscoopkaartje! Film was wel erg goed alleen Ben heeft veertig minuten gemist van de film omdat hij in slaap was gevallen. Toen we naar buiten liepen raakten we aan de praat met de motorclub ‘’Amigos da Picada’’. Communicatie was een beetje lastig maar met handen en voeten zijn we eruit gekomen. We hebben een adres gekregen van hun waar Ben zijn motor kan laten repareren dus altijd handig. Op de terugweg de regenjas weer even aangetrokken want het was best fris in een t-shirt ’s nachts. Rond half twee mijn bed ingekropen.

IMG 0222

IMG 0092

 

Dag 447 – 17 december 2013 – Luanda (ANG) – 11 km

Gisteren nog contact gehad met Miguel en hij zou ons vanochtend ophalen voor het tv interview. Rond deze tijd stonden we ook klaar en ik had enkel een banaan gegeten want meer hadden we niet meer.  Rond elf uur waren we bij TPA (Televisão Pública de Angola). Volgens Miguel een van de grootste zenders in Angola en internationaal te bekijken via de sateliet. Miguel heeft zich gemeld bij de poort en even later in de bloedhete zon kwam een mooie verslaggeefster inclusief cameraman aanlopen. Ze begonnen eerst met wat te filmen. Ik moest de koffers even openen en laten zien wat we erin hadden zitten. Vervolgens moesten we even op en neer rijden op de straat voor wat beelden en toen was het tijd voor het interview. Onder de bomen in de schaduw kregen we wat vragen in het Portugees die Miguel moest vertalen. Door welke landen we hebben gereisd, wat we van Angola vinden, wat de verwachtingen van Angola waren vooraf, wat de verdere plannen waren enzevoorts. Na een tijdje waren we klaar maar niet dus. We moesten weer met de motor op en neer rijden op hun terrein en hierna moesten we op een bankje gaan zitten waar Ben wat vragen kreeg. Vervolgens moesten we ons weer verplaatsen en gingen we verderop in hun tuin staan. De cameraman had wat moeite aangezien we allemaal groot zijn en hij een kop kleiner was. Dus om door de lens te kijken moest hij toch even op zijn tenen gaan staan. Vervolgens kreeg ik nog wat vragen over de ongelukken, sport, eten en de bijkomende problemen als gevolg van het buitenlands eten. Na dit interview waren we pas klaar en we hebben aangeboden om hun nog wat foto’s en filmpjes te geven van onze reis. Hiervoor moest ik wel even de laptop halen in het appartement en dit ligt maar een paar kilometer verderop maar door het verkeer duurde dit erg lang! Na een uur ofzo waren we pas terug en in de tussentijd had ik al wat materiaal geselecteerd. De bestanden gekopieerd en inmiddels was het een uur of drie. We hadden allemaal honger dus Miguel nodigde ons uit om te gaan lunchen. Het was weer meer dan 35 graden dus we zijn lekker binnen gaan zitten waar de airco volop open staat. Paar koude biertjes en een groot bord spaghetti met vlees naar binnen gewerkt. Hierna nog wat boodschappen gedaan en vervolgens hebben we ons weer in het appartement neergelegd om even te rusten. Om zes uur zou het programma beginnen waarin ook ons interview bij zou komen. Aangezien de tv in ons apaprtement niet functioneert bij de buren maar even aangeklopt. Hier kon ik gelukkig kijken en ze hadden een mooie grote tv. Iets voor zeven was het dan eindelijk zover. In een nieuwsprogramma werd een gedeelte van ons interview getoond. Erg leuk om te zien! De buren kwamen ook allemaal even kijken. In het journaal van acht uur zou vervolgens weer een stuk getoond worden maar ik heb anderhalf gekeken maar niks gezien. Morgen om twee uur zou er nog een gedeelte komen.  Al met al weer een mooie ervaring erbij vandaag!

IMG 0203

IMG 0194

IMG 0183

vlc1

vlc2

 

Dag 448 – 18 december 2013 – Luanda (ANG) – 3 km

Vandaag tot negen uur blijven liggen en hierna een broodje gegeten. Om tien uur zijn we vertrokken naar de shop die we als tip hadden gekregen van motorclub ‘’Amigos da Picada’’. Dit lag gelukkig op loopafstand dus geen filerijden vandaag. Het verkeer in Luanda is echt een ramp! Gedurende de dag is het echt een grote file in de stad. Je merkt wel dat er een metrolijnen en grote parkeergarages ontbreken in deze miljoenenstad. Na even zoeken zagen we een motor staan die we eergisteren ook gezien hadden. Ben heeft het probleem laten zien en niet veel later werd zowel de schokdemper achter weer aangedraaid (was gelukkig dus geen groot probleem) en zijn topkoffer werd zeer netjes gerepareerd. De barst werd opgevuld met een of andere lijm en werd vervolgens vast gezet met grote schroeven. Dit duurde wel de nodige uren maar in de tussentijd kwamen er steeds meer motorrijders aan en was er voldoende gezelschap. We moesten nog een flesje wijn mee helpen soldaat te maken en we hadden diverse stickers gekregen. De Angolese vlag voor op de koffer en twee stickers van de motorclub die ze netjes op onze vooruit en één op de koffer hebben geplakt. Verder kregen we ieder nog twee tshirtjes van de motorclub die mij wel passen maar Ben niet. Die komen atijd wel van pas! Iedereen bedankt voor de hulp en rond vier uur waren we pas weer weg en zijn we eerst naar de BNI bank gereden. We moeten nog veel geld pinnen voor Congo aangezien hier moeilijk aan geld is te komen. We moeten dus circa tweeduizend euro aan Amerikaanse Dollars hebben waarmee je het beste kunt betalen in DR Congo. Probleem is dat ik enkel met mijn creditcard kan pinnen en er een daglimiet is van circa 700 euro. Dus paar dagen pinnen nu en dan de Kwanza’s laten omwisselen in Amerikaanse Dollars. Gelukkig kan er in Amerikaanse Dollars betaald worden in DR Congo want als we hetzelfde bedrag in Congolese Francs mee moeten nemen dan heb ik mijn 90 liter bagagerol vol met geld zitten! Na het pinnen nog wat boodschappen gedaan, terug naar het appartement gereden waar de badkamer blank stond vanwege een lekkage en rest van de avond reisverslagen bijgewerkt en de film Incendies gekeken.  

IMG 0224 

IMG 0225

IMG 0208

 

Dag 449 – 19 december 2013 – Luanda (ANG) – 0 km

Vandaag weer naar de BNI bank geweest om het geldautomaat leeg te maken. Bij een wisselkantoor geweest om de Kwanza’s te wisselen voor US Dollars maar ze hadden geen US Dollars. Ik moest morgen maar even terug komen zeiden ze. Einde van de middag belde Miguel van Amigos da Picada of we langs kwamen. Met de heren nog wat langs de straat gehangen met bier en hamburgers erbij. We hebben nog een pet van Angola gekregen van één van de leden dus we staan er goed op hier! Even later was er een knal te horen en het bleek een klapband van een kleine personenbus te zijn aan de overkant van de straat. Ik ben maar eens een kijkje gaan nemen en al snel liep het uit de hand. De chauffeur had gedronken en was na de klapband tegen een steigerpijp aangereden waardoor de spiegel eraf lag. De politie was er vrijwel meteen bij dus volgens mij was hij boos omdat hij mee moest. Er werden nog een paar raken klappen uitgedeeld en de chauffeur lag met zijn dronken kop gestrekt op de stoep. Ik heb nog even staan filmen maar na een tijdje toch maar weer terug gelopen aangezien hij met stenen begon te gooien naar andere mensen. Een van de leden van Amigos de Picada is nog mee geweest naar het politiebureau als getuigen ofzo. Hij was een paar uur later weer terug en de chauffeur mag een nachtje overnachten totdat hij weer nuchter is. Bij de motorclub staat ook een klein mannetje die een stuk kleiner is dan Ben en mij dus hier nog wat grappige foto’s mee gemaakt. Verder nog was fans die op de foto wouden want ze hadden ons gezien op televisie.

VLC3

20131219 201749

 

Dag 450 – 20 december 2013 – Luanda (ANG) – 0 km

Vandaag Ben zijn motor naar Rui’s shop gebracht (een van de leden van de motorclub). Hij zou de schokbreker vervangen van de motor. In de tussentijd hebben we de taxi gepakt naar de Girasol kliniek. Ben heeft al dagen last van zijn rug en ik al dagen van mijn nek. Met het ongeluk van een aantal weken geleden weet je het maar nooit. Ze hebben toen ook geen röntgenfoto’s gemaakt dus ik wou het toch maar even na laten kijken om uit te sluiten dat er iets met mijn nek is anders dan wat spierpijn. Bij aankomst in het ziekenhuis moesten we na het inschrijven 600 Dollar betalen als borg. We hebben contact opgenomen met onze verzekering en na twee uur was er een betalingsgarantie geregeld tussen het ziekenhuis en de verzekering. In de tussentijd was het al halverwege de middag en had ik de soep al op. Bij de orthopedisch chirurg moest ik mij melden en hij sprak geen woord Engels. Met een pen en papier hem duidelijk gemaakt wat het probleem is en ik werd na een kort onderzoek doorgestuurd naar de röntgenafdeling. Iemand van de administratie die wel Engels sprak was met mij meegelopen naar de afdeling. Hier werd aan de zusters verteld dat ik op wereldreis was en dat ik op tv was geweest. Ik zat in de wachtkamer op een stoel bij de balie. Hier kwam iedereen even kijken en ze wouden allemaal op de foto. ‘’You are my second husband’’ was een van de reacties en ze bleven maar giebelen en ik kreeg wat snoepjes terwijl de rest van de wachtende rustig stonden te kijken. Ik werd hierna meteen geholpen dus geen wachttijd voor mij haha. Na de röntgenfoto’s moest ik weer terug naar de Orthopedisch chirurg inclusief de foto’s. Gelukkig zag alles er goed uit en ik kreeg wat pijnstillers en spierverslappers voor geschreven. Ben was in de tussentijd ook bij een dokter geweest en hij had een zwelling die wat tegen zijn spieren / zenuwen drukt. Ben kreeg een halve tas vol aan medicijnen die hij de komende dagen moet nemen. Na een tijdje wachten hadden we pas weer een taxi gevonden voor de terugweg. Er zijn amper taxi’s te vinden hier omdat het volgens mij niet echt winstgevend is gezien de enorme drukte op de wegen. Eenmaal terug bij Rui’s shop was de motor al klaar. Echter de vering was te licht waardoor de motor te laag hangt. Morgen dan maar voor een andere oplossing kijken. Inmiddels was het weer donker en de leden begonnnen weer één voor één te arriveren. Het is vrijdag en dat heb ik geweten. Tassenvol met bier werd er gehaald en na het bier kwamen nog eens vijf flessen gin. Tussendoor kwamen er nog wat kleine jongetjes met schooltas op de rug langs van een jaar of vijf. Een van de monteurs begon met eentje te stoeien maar hij begon te janken. Toen hij langs eindelijk was weg gooide hij een leeg blikje bier naar een van de motorleden. De monteur ging rende het jongetje weer achterna en had hem een kleine 100 meter verderop weer te pakken. Hij sleepte hem mee terug en hij moest zijn excuses aankomen bieden en vervolgens werd hem de broek omlaag gestrokken en kreeg hij nog een paar tikken. Wellicht een beetje zielig maar we hebben dubbel gelegen van het lachen! Ben was inmiddels terug gegaan naar het appartement maar ik ben rond een uur of twaalf nog naar een bar geweest met de overgebleven leden. Iets na één liep het daar uit de hand en was het feest eigenlijk wel over. Nog tot half drie buiten blijven hangen en toen heeft een van de leden mij netjes met de jeep afgezet bij het appartement. 

IMG 0219 1

20131220 214128

 

Dag 451 – 21 december 2013 – Luanda (ANG) – 70 km

Na een korte nacht was ik half acht weer op en om negen uur zaten we op de motor klaar. Om dit tijdstip hadden we bij Rui’s shop afgesproken met Luis. Luis, ook een lid van de Amigos, gaat ons helpen met het vinden van een goede schokbreker. We zijn verderop 20131221 150456gereden naar een motorzaak waar we een vering meekregen die we eerst konden testen. Voor de duidelijkheid, hier zijn geen Honda, Yamaha of BMW motorgarages. Alles moet worden geïmporteerd dus dat maakt het vinden van onderdelen en goede monteurs een stuk lastiger. Gelukkig zijn we de Amigos tegen gekomen dis alles doen ons te helpen. We zijn terug gereden naar Rui’s shop met de vering maar deze moest op maat gemaakt worden. De vering toch maar weer terug gebracht en uiteindelijk hebben ze een ander lid gebeld die in het bezit is van vier Africa Twins. Hij wou wel een originele vering ruilen voor de ‘’te lichte’’ vering die er bij Ben zijn motor nu op zit. We dachten dat hij een stukje verderop woonde maar niet dus. 25 kilometer door de stad gereden met veel stilstaand verkeer en het was warm buiten! Na circa een uur door het verkeer slingeren kwamen we pas aan. Hier even moeten wachten en toen zijn te begonnen met het wisselen van de achtervering. Gelukkig had hij goed gereedschap meegenomen waardoor het nog relatief snel geregeld was. Ben heeft even proef gereden en daarna de monteur ook nog even. Alleen reed hij erg snel door het losse zand zonder problemen. Die kan zo mee met de Dakar! Mooi op te zien. Hij was vorig jaar overigens ook door DR Congo gereden en volgens hem was slechts 150 kilometer slecht. We zullen zien komende weken, wellicht dat de Chinezen dat stuk inmiddels ook hebben verbeterd. Einde van de middag zijn we weer terug gereden met Luis die ons netjes begeleid door het verkeer en iedereen aan de kant maant. Tien kilometer voordat we terug waren zijn we bij een restaurant gestopt en heeft hij ons getrakteerd om een uitgebreid diner. Garnalen, kaasbrood, spaghetti bolognese en een zeer lekker toetje! Mousse met een volle slagroomsmaak en een of ander fruit. Lekkerste toetje deze reis tot nu toe en ik verwacht dat het niet meer verbeterd gaat worden. Bij terugkomst bij Rui’s shop nog even staan praten. Sergio en Nuria waren er ook en met hun even wat boodschappen gedaan in de supermarkt. Ze hadden ons uitgenodigd voor vanavond maar we hadden het gehad voor vandaag. Het was tijd voor wat eten, een douche en een bed. We hebben nu voor morgenavond afgesproken. Hun huis ligt op twee minuten lopen van ons appartement.  

IMG 0216 1

 

Dag 452 – 22 december 2013 – Luanda (ANG) – 36 km

Vanochtend kwam Miguel, eigenaar van het appartement, even langs. We moesten vanmiddag naar zijn huis komen om te lunchen met zijn familie. Na een koude douche de koffers maar van de motor gehaald zodat we gemakkelijk door het stilstaande verkeer kunnen rijden. Rond half twee waren we bij hem thuis in de wijk Nova Vida wat circa vijftien kilometer rijden is. Vervolgens kwam het bier, appelsap en de champagne op tafel. Als voorgerecht kwam hij met een bord vol krabben aanlopen waar ik geen trek in had. Ik heb het een keer gehad en vond het niks speciaals. Verder was het mij teveel werk. Volgende gerecht was een bord vol met garnalen en die waren lekker. Na dit voorgerecht was het pas tijd voor het hoofdgerecht: Fufu, rijst, een of andere saus, en drie pannen vol met vlees. Met name het vlees was erg lekker. Rond vijf uur, met volle maag, weer op de motor gestapt en terug gereden. We hebben Miguel nog wat tips gegeven voor zijn vakantie. Verder moesten we over een paar jaar terugkomen en hij zou de vliegtickets betalen en onderdak regelen. Wat hebben we het toch goed hier. We zitten in de duurste stad ter wereld voor Expats (volgens CNN) maar de kosten voor ons zijn erg laag gezien we bijna alles betaald krijgen hier! Rond half acht zijn we naar Sergio en Nuria gelopen waar we mee hadden afgesproken. Ze waren echter niet thuis dus we hadden de beveiliger een bericht achter gelaten. Toen we naar de supermarkt liepen kwam hij rennend achter ons aan om te melden dat ze net terug waren. Sergio (32) rijdt een KTM crossmotor en is berucht om zijn wheelies die overigens niet altijd succesvol zijn. Nuria, van mijn leeftijd schat ik, is zijn vrouw sinds vorig jaar en samen hebben ze een baby van iets meer dan 1 jaar oud. Samen met hun hebben we de hele avond liggen kaarten en tussendoor hebben we nog wat eten gehaald. Ze hebben op zich wel een mooi huis voor Angolese begrippen om een goede locatie. Twee dikke jeeps en nog een mpv. Ze hebben het dus niet verkeerd hoewel Sergio er zelf anders over denkt. Nuria kwam even later nog met hun trouwfoto’s aanzetten die er goed uitzagen. Erg leuk stel om tijd mee door te brengen en we weten weer een Angolees kaartspel erbij! Pas na één uur ’s nachts zijn we weer vertrokken. Nuria moest om zes uur op voor haar werk en het verzorgen van de baby dus een korte nacht voor haar. 

IMG 0230

IMG 0234

IMG 0231

 

Dag 453 – 23 december 2013 – Luanda (ANG) – 0 km

Vandaag de hele dag niks gedaan op wat boodschappen halen na.

 

Dag 454 – 24 december 2013 – Luanda (ANG) – 0 km

Gedurende de middag niks gedaan en hierna zijn we ons appartement weer eens uitgekomen. We wouden wat boodschappen gaan doen maar de supermarkten waren al dicht vanwege de kerst. We liepen via Rui’s shop naar nog een andere supermarkt maar bij Rui’s shop stonden weer diverse mensen van de Amigos. Ze hadden net een bak kip, friet en broodjes gehaald dus daar alvast wat gegeten met wat blikken Cuca erbij. Hierna zelf toch nog maar wat eten gaan halen en langs de weg stond een vrouwtje wat hamburgers (Wank Burgers was de naam van het kraampje haha) te bakken. Hier twee hamburgers gegeten en toen terug gelopen naar de Amigos waren we tot laat op de avond nog hebben gestaan met nog meer blikken bier. Een kerel had een grote geluidbox in zijn jeep staan en die stond even later volle bak aan. Verder kwam hij nog even aanlopen met een handgeweer en een machete (voor de show).

 

Dag 455 – 25 december 2013 – Luanda (ANG) – 2 km

Eerste kerstdag vandaag en de koelkast is zo goed als leeg. Einde van de ochtend naar ‘’Al Dar’’ restaurant gereden met de motor. Hier wat wraps en drinken gekocht. Ze zijn 24 uur per dag open dus we hoeven vandaag geen honger te lijden. Gedurende de middag nog even op skype gezeten met thuis en wat ooms en tantes die een gourmet hebben gehad. Ons kerstdiner was een opengeknipte fles sprite met cornflakes en melk! Verder de reisverslagen weer bijgewerkt en wat series gekeken. Gedurende de avond werden we door Luis (van de motorclub) uitgenodigd maar Ben had geen zin. Even later stonden Luis en Mario voor de deur met een 4x4 jeep. We zijn naar Luis zijn huis gereden waar zijn vrouw eten heeft klaar gemaakt. Een aardappel-visschotel met een salade erbij. Vooraf had hij nog krab maar daar had ik geen trek in. Als toetje kreeg ik nog een grote plak cake en ze hadden dezelfde mousse gehaald als een tijdje geleden. Erg lekker en ik zat echt bomvol! Mario had zijn geluidsbox van 1 meter hoog en een 0,5 meter breed mee naar binnen genomen en het geluidsniveau was er ook naar. Geen kerstmuziek maar rapmuziek van 2Pac en nog wat nummers van Michael Jackson!

 

Dag 456 – 26 december 2013 – Luanda (ANG) – 4 km

Gedurende de ochtend kwam Miguel even een kijkje nemen. Hij had ons willen uitnodigen voor kerstmis maar hij had ons niet kunnen bereiken. We hadden namelijk de simkaart tijdelijk gewisself aangezien Ben wat problemen moest oplossen met de verzekering. Rond de middag zijn we naar het huis van Mario gegaan. Hij heeft ene hamburgerrestaurant die erg lekker zijn! Deze hadden we met Luis al een keer gehad. Diverse andere leden van de club zaten al onder de carport en even later ging de BBQ aan. Kratten bier en kilo’s vlees gingen er doorheen. Even later stonden Ben en ik op de stoep te kijken naar een dakloze die een stuk rot fruit aan het eten was uit de afvalbak. Dan realiseer je weer meteen hoe groot het verschil is tussen rijk en arm hier is ten opzichte van Nederland. Gedurende de avond moest ik nog even met de motor van Luis rondrijden, ook een BMW F800GS. Motor is van 2010 en je merkt wel dat het net allemaal wat soepeler is. Mario zag wat water lekken bij mijn motor en heeft de rubberen slang weer goed vast gezet. Verder heeft hij meteen mijn luchtfilter schoon gemaakt die overigens nog redelijk schoon was. Een jongetje kwam nog bedelen bij mij met een blik cola aan zijn neus. Rui had hem even later in de kraag te pakken. Hij draaide zijn oor er zowat af en moest zijn blik cola afgeven. Het blik zat vol met benzine waar hij aan snuift. In Nepal de lijmsnuivers en hier de benzinesnuivers. Hij begon nog net niet te janken toen hij aan zijn oren gepakt werd. Hij moest zijn tas leegmaken om te kijken wat hij bij had maar dit was enkel wat kleding. Hierna kreeg hij nog een toespraak van Rui en mocht hij weer vertrekken, zonder blik cola. Om zeven uur ben ik weer vertrokken, een koude douche gepakt (warm water is er niet), de was gedaan en aan de Engelse verslagen begonnen op het Roam Africa forum. Als dank voor de reparatie van de motor had ik dit beloofd.

 

Dag 457 – 27 december 2013 – Luanda (ANG) – 65 km

Ik had met Luis afgesproken om geld te wisselen om negen uur. Ik belde hem op en hij zei dat hij een kwartier later was. Tijdens het wachten bij Rui’s shop kreeg ik nog twee t-shirtjes van de kledingwinkel. Met de eigenaar hadden we nog staan praten een tijd geleden. Een geel en een oranje shirt dat we eigenlijk niet nodig hebben. We nemen het maar mee straks en dan kan iemand uit D.R. Congo vast wel een shirt gebruiken. Het is maatje L dus Ben past het niet en ik heb meer dan zat shirtjes, zeker na de shirtjes die we ook al van de Amigos da Picada hadden gekregen. Rond half tien kwam Luis aanrijden en zijn we meteen naar de bank van hem gereden. Na even wachten bleken ze hier ook al geen Amerikaanse Dollars te hebben. Vervolgens reden we naar een vrouwtje toe wat op de zwarte markt geld kon wisselen. Ze vroeg echter een hoge koers dus ik weigerde. Luis wou het verlies zelf wel bijleggen voor mij maar dat weiger ik. Uiteindelijk heeft hij Lilio, president van de Amigos da Picada, gebeld en hij iemand naar zijn bank gestuurd waar ze wel Amerikaanse Dollars hadden tegen een gunstige koers. Lilio heeft een eigen bedrijf en is dealer van Xerox apparaten in Angola. Nadat ik geld heb gewisseld zijn Luis en ik gaan ontbijten bij een erg net zaakje. Hier een kop koffie en een omelet gegeten. Inmiddels begreep ik ook waarom Luis laat was vanochtend. Het was erg laat geworden afgelopen nacht tijdens de BBQ die begin van de middag was begonnen en tot ver in de nacht doorging! Hij had er behoorlijk wat op en hing op het kantoor van Lilio al in de stoel. Na het ontbijt zijn we naar de BNO bank gereden omdat ik weer Kwanza’s wou pinnen voor het kopen van twee voorbanden met noppen die we in D.R. Congo nodig hebben. Pas bij de derde BNI bank had ik een werkende pinautomaat gevonden die Maestro-kaarten accepteerd. Doordat dit zo lang duurde was de motorzaak dicht en moesten we twee uur wachten totdat de lunchpauze over was. Dus maar weer gaan eten en nog vijf andere van de Amigos kwamen binnen. Luis had het nog steeds erg zwaar en taaide af om zijn roes uit te slapen. Mauro, spreekt geen Engels, is met mij naar de motorzaak gereden. Hier heb ik twee noppenbanden kunnen kopen voor 135 USD per stuk. Onderweg werd ik nog van de weg afgeplukt door de politie die mijn paspoort wou zien. Uiteraard was alles in orde en konden we verder. Na negen uur was ik pas terug in het appartement! Ik dacht nog een redelijk rustige dag te hebben voordat we zouden vertrekken morgen. Gedurende de avond nog gaan kijken of er iemand van de Amigos bij Rui’s shop was maar dit was niet het geval. Op facebook gepost dat degene die willen meerijden morgen om negen uur klaar moeten staan. Lilio had onze paspoort gegevens doorgestuurd naar de politiecommisaris die op zijn beurt zou zorgen dat we onderdak krijgen in M’Banza-Congo. We zullen zien morgen!

 

Dag 458 – 28 december 2013 – Luanda (ANG) naar M’Banza-Congo (ANG) – 467 km

Iets na middernacht kreeg ik een videoboodschap voor mijn verjaardag (28 jaar nu) van mijn vrienden die op Centerparcs zitten. Erg hilarische video en een goed begin van de dag! Even later toch gaan slapen en al vroeg wakker. Ik heb al dagen mijn maag van streek wat wel eens een bijwerking kan zijn van de malariatabletten. We zijn gaan inpakken en rond negen uur waren we klaar. Ik had Lilio gebeld en hij was bij Rui’s shop. De rest was niet gekomen omdat ze tot zeven uur in de kroeg hebben gehangen en strontbezopen waren volgens Lilio. Even later kwam Miguel ook om de sleutel op te halen en gedag te zeggen. Met hun nog bijna een uur staan praten en rond tien uur was het tijd om Luanda te verlaten. Erg goede tijd gehad hier en heel veel hulp gehad! Van Miguel moesten we nog maar een kreeg terugkomen en dan zou hij de vliegtickets betalen en weer voor onderdak zorgen! Bij een tankstation de motor en benzinekan laten vollopen. We wisten niet zeker of er wel benzine was te krijgen maar dit bleek achteraf geen probleem te zijn. De weg was pas nieuw en enkel bij wat bruggen die nog niet af waren moesten we een kleine omweg over een zandweg maken. De wegen waren eindelijk eens leuk om te rijden. Geen rechte wegen maar veel bochten wat met een motor juist leuker is! De Chinezen zijn volop bezig om hier wegen aan te leggen en ze liggen er als tapijtjes bij. We moesten nog een paar keer stoppen bij wat checkpoints maar hier geen problemen gehad. Eenmaal in M’Banza-Congo wou ik stoppen bij een tankstation. Een politieagent instrueerde ons echter om bij hem te stoppen. Hij nam contact op met de chef en even later kwam er een politiejeep aanrijden. We stonden op een splitsing en overal stonden mensen naar ons te kijken. Toeristen op een motor zijn een hele bezienswaardigheid hier! We moesten de politie volgen en die heeft ons netjes naar een hotel gebracht. Hun bedankt, de motor achterom geparkeerd en een bord friet met bief besteld. Met een blik Cuca onze laatste avond in Angola afgesloten. Morgen de grens over die hier circa zestig kilometer vandaan ligt.

 

Verder lezen in verslag ''D.R. Congo''

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties