FOTO'S VAN Tanzania op SMUGMUG klik hier :)

 

Dag 502 – 10 februari 2014 – Nkhata Bay (MLW) naar Tukuyu (TAN) – 354 km

Vanochtend na het ontbijt de rekening betaald die behoorlijk was opgelopen de afgelopen dagen. Rond half elf waren we pas weg en onderweg weer veel moeten zwaaien. Ik heb meer mensen langs de kant staan dan Willem-Alexander! Even later werden we staande gehouden en we hadden wat te hard gereden. Ben liet de portemonnee zien die leeg was en ik heb eerst al het geld uit mijn portemonnee gehaald en toen ook mijn lege portemonnee laten zien. Er is geen geldautomaat in de buurt dus de politie ging in overleg. Ik opende mijn muntvakje en liet ze zien dat ik wel 30 Malawiaanse Kwacha aan muntgeld heb wat neerkomt op vijf eurocent. Hierop begonnen ze te lachen en na nog even wachten konden we gewoon vertrekken. Toch weer een kleine negen euro bespaard. Voor de rest niet heel veel spannends te melden. Wel nog een mooie weg die omlaag liep richting het meer gehad dus een mooi uitzicht! De zon maakte plaats voor donkere wolken en even later ook een regenbui. Als je weer redelijk was opgedroogt dan begon het weer net te regenen en dit ging zo een tijdje door. Rond half vijf waren we pas bij de grens die tot zes uur open is. Het uitstempelen aan de kant van Malawi ging heel snel. De grenspost van Tanzania ging ook heel snel dus we waren weer zo vertrokken. We wouden het geld van Malawi wisselen voor dat van Tanzania. We stonden buiten (bijna) te wisselen toen de politie mij naar binnen roepte om mij te waarschuwen voor deze handelaren. Ze rennen er schijnbaar wel eens vandoor met je geld of ze geven je nep geld. Ik weer naar buiten gelopen en het geld niet gewisseld waarop de handelaren niet blij naar de politie keken. Het was inmiddels donker aan het worden. Het regende nog en het was mistig door de laaghangende wolken in het heuvellandschap. Mijn vizier beslaat telkens als het gaat regenen en er zijn geen straatlantaarns waardoor ik af en toe erg weinig zie. We wouden naar Mbeya rijden maar we zijn circa zeventig kilometer eerder gestopt in het plaatsje Tukuyu. Hier het Landmark hotel gevonden die 45 dollar vroegen voor een kamer. Na het douchen naar het restaurant gelopen en hier moeten lachen om de achterlijke bediende. Ik had bijvoorbeeld een cola besteld en ze vroegen of ik een warme of koude cola wou hebben. We hadden verder ook geen lokaal geld waarop we vroegen of ze het ook de kamer konden zetten zodat we morgen ergens geld kunnen pinnen. Hierop reageerde ze ‘’It’s not allowed to pay’’ (het is niet toegestaan om te betalen) waarop ik reageerde ‘’ok’’. We hadden overigens beide een kipschotel besteld maar de kip moest je met een vergrootglas zoeken op je bord. Ben had na het eten drie tandenstokers nodig om alles tussen zijn tanden te halen. Ik zei tegen hem dat hij toch zeker vijftig procent van de kip tussen zijn tanden had zitten. Rest van de avond wat series gekeken. Het is overigens weer een uur later hier dus we verschillen nu twee uur met Nederland (later hier). 

 

Dag 503 – 11 februari 2014 – Tukuyu (TAN) naar Mikumi (TAN) – 561 km

Na het ontbijt op zoek gegaan naar een geldautomaat die ook mastercard accepteerd. Deze gevonden echter er zat geen geld in de automaat. Ik ben terug gelopen naar het hotel en daar uiteindelijk toch met Malawiaanse Kwacha’s moeten betalen. Het regende buiten dus nadat we alles ingepakt hadden het regenpak weer aangetrokken en rond negen uur waren we onderweg. In Mbeya, circa 70 kilometer verder, naar de Barclays gereden en daar eerst gepind zodat we wel Tanzaniaanse Schillings hebben. Even de tank vol laten gooien en toen verder richting Dar es Salaam gereden. Het werd gelukkig langzaam aan droog waardoor ook het landschap steeds beter zichtbaar werd door de wolken die langzaam verdwenen. De wegen zijn af en toe echt een drama, geen gaten maar echt diepe spoorvorming. Als je achter een auto rijd en je ziet het niet aankomen dan moet je je stuur goed vastpakken. Zowel Ben en ik hadden een klein momentje waar ons wiel ineens opzij schoot. We zijn gedurende de ochtend nog een bergpas over gereden en ik heb 2300 meter hoogte gezien op mijn navigatie. Best frisjes zo in de ochtend als het ook nog een regent. Gedurende de middag was het droog maar we hadden weer eens oponthoud. Vlak nadat we gestopt waren voor een korte pauze werden we wederom staande gehouden door de politie. Hij had ons met zijn lasergun op snelheid gecontroleerd. We reden hooguit zeventig (zeker niet harder) en volgens hem reden we 95 kmpu! De maximale toegestane snelheid was 50 dus weer een flinke overschrijding als we de politieagent moeten geloven. Ik geloofde er echt geen bal van dat ik 95 heb gereden. In Malawi wist ik dat ik te hard gereden (wellicht ook niet accuraat) maar daar zat ik fout. Nu proberen ze ons gewoon geld uit de zak te kloppen en daar had ik totaal geen trek in. Hij liet ons de lasergun zien met daarop 95 kmpu. Ik vraag hem naar de video om te bewijzen dat ik het uberhaupt ben die te hard had gereden. In eerste instantie had hij ons beide aangehouden. Toen zei Ben dat het onmogelijk is om twee voertuigen tegelijk te meten dus toen bleef ik nog over aangezien ik voorop reed. De agent gaf aan dat de snelheid op de laser zijn bewijs was en ik moest dertig duizend schilling afrekenen wat circa 14 euro is. De lasergun zag eruit alsof die van de Fisherprice was dus ik vroeg waar de camera was. Hij had enkel de laser gekregen van de overheid. Ik doorgehamerd dat het geen bewijs was dat hij had en toen begon hij een beetje lastig te worden. Ik moest maar meekomen naar het bureau en dat zouden we het daar wel oplossen anders zou hij een rechtzaak aanspannen. Ow, begon je nu te dreigen met een rechtzaak, zeg ik tegen hem. Ik vraag alleen om bewijs dat ik te hard heb gereden en dat heb je niet. Ondertussen staat de agent met zijn voet tegen mijn voorwiel aan te lenen. Ik vraag hem vriendelijk om zijn voet te verwijderen om hem nog een beetje op te naaien. Nu moest hij mijn rijbewijs hebben. Ik dacht als ik mijn rijbewijs geef dan zie ik die niet meer terug totdat ik de boet heb betaald. In plaats hiervan mijn ANWB ledenpas gegeven. Hij liep er mee naar de auto en kwam terug met de mededeling dat het geen rijbewijs was. Jawel hoor! Kijk maar die van Ben is hetzelfde. Deze zijn pas ingevoerd in Nederland. Ben laat zijn pas zien en hij vergelijkt ze. Hij geloofde nu dat het mijn rijbewijs was. Ik mijn gewaarmerkt kopie van mijn paspoort gepakt en deze laten zien. Hier staat een stempel op van de ambassade van D.R. Congo en we zeiden dat we diplomaten waren op een korte motorvakantie. Niks hielp want hij bleef volhouden dat we moesten betalen of mee naar het bureau moesten komen. Zijn collega stond er ook bij te kijken en wat voorbijgangers kwamen ook even langs. Aangezien hij mijn ID had dacht ik dan vraag ik zijn ID op. Die heb ik op het politiebureau laten liggen twintig kilometer verderop zegt die mooi. Ik zeg, dan ga die maar eens eerst halen want hoe weet ik nu of je uberhaupt een politieagent bent. Nu begon de agent het warm te krijgen. Hij zet zijn hoed af en wijst naar het embleem wat nergens te krijgen is behalve als je agent bent. Ik zeg dat zal allemaal wel maar jij dient je ID bij te hebben dus die wil ik eerst zien. Ja dan moet ik maar meekomen naar het bureau. Ik: ik ga echt niet twintig kilometer terug rijden naar het politiebureau omdat jij je ID bent vergeten. Nu begonnen we weer over zijn lasergun dat deze niet accuraat is. Hij begint wat te laseren om te laten zien dat het wel zo is. Komt er een bus aan die misschien 40 rijd en de laser geeft bijna 100 kmpu aan! Hem de wind flink van voren gegeven dat hij de boel aan het belazeren was, rijbewijs (uhhh ANWB pas uit zijn handen getrokken en aangereden. Beide agenten staan verdoezeld te kijken wat ze nu weer overkomen. We dachten die zullen we de volgende controlepost bellen maar we hebben geen agent achter ons aan gehad en ook niet staande gehouden bij verdere controleposten. Echt niet normaal hoeveel controleposten er zijn van de politie. Het laatste stuk door een mooie groene vallei gereden met bergen om ons heen. De weg kronkelt langs de rivier af en het was echt lekker rijden met de vele bochten. Aan het einde van de middag zagen we een onsweersbui hangen en het werd bijna donker dus zijn we in Mikumi gestopt. Paar kilometer voor Mikumi overigens een verschrikkelijk stuk wegdek met diepe sporen! In Mikumi bij een restaurant, bar en hotel gestopt. De kamers waren 11 euro per stuk dus ieder een kamer gepakt aangezien ze ook geen kamers hadden met twee losse bedden. Na het douchen konden we meteen eten aangezien er een buffet was. Voor een paar euro het bord volgeladen maar het eten was niet echt denderend. Na het eten nog een aflevering van Sons of Anarchy gekeken en de reisverslagen bijgewerkt. Alle dagen dat we aan het rijden zijn sinds Lilongwe (drie dagen) zijn we ook aangehouden door de politie. Dag 1 ben ik aangehouden en boete betaald. Ben is dag later gekomen maar dus ook dag 1 voor hem en aangehouden en niks betaald (geen geld bij als excuus). Dag twee beide aangehouden  en niks betaald (geen geld bij was het excuus) en vandaag, dag drie dus weer aangehouden. We zullen zien want de dag van morgen gaat brengen!

 

Dag 504 – 12 februari 2014 – Mikumi (TAN) naar Dar Es Salaam (TAN) – 324 km

Om zeven uur was ik op en even later al de motor gepakt. Na een ontbijt meteen de motor op en het regenpak was weer een vereiste om niet doorweekt aan te komen. Mikumi ligt vlakbij een het Mikumi Nationaal Park. De snelweg loopt er doorheen en van andere toeristen hebben we al gehoord dat er genoeg wild te zien is. Het mooie van dit park is dat je met de motor er doorheen mag rijden. Na een aantal kilometer zien we giraffen vlak langs de weg. Ik zet de GoPro aan en Ben stopt even om een foto te maken. En jawel hoor! De parkwachter kwam net toevallig langs en hij zegt dat we niet uit ons voertuig mogen stappen. Wat bedoel je? We zitten op een motor dus we zijn altijd buiten! En we moesten onze foto- en videopermit laten zien want hij had gezien dat Ben een foto had gemaakt. Daar gaan we weer. Ja, Ben heeft problemen met de motor dus daarom staan we even stil. De motor maakt een raar geluid dus ja wat kunnen we anders dan even stoppen. Ja dat mag niet. En wat dan als we een lekken band hebben? Ja maar die heb je niet. Ik zeg tegen Ben...hier wordt je toch niet goed van! Kom we nokken hem. We rijden aan en hij vraagt wat we gaan doen. Zonder iets te zeggen rijden we door. Ik had gedacht dat hij ons achterna zou komen maar niet. De rest van het park geen last meer van parkwachters gehad maar nog wel veel giraffen, zebra’s, herten, bokken en bavianen gezien. Na vijftig kilometer waren we het park uit en Ben zijn motor klopt niet helemaal. Ben denkt dat het de olie is die ververst moet worden dus in Morogoro maken we een stop en hij laat de olie verversen waarbij circa een halve liter oude olie de grond in gaat. Echte vakmannen die Tanzanianen hier! We rijden weer door maar het probleem blijft. Even later hebben we weer prijs. Dag vier (rijdagen) dat we aangehouden worden door de politie voor te hard rijden. Vanochtend de parkwachter al en nu dit weer. Dit keer was Ben de sjaak. Ben de oude truccendoos weer geopend en hij laat zijn lege portemonnee zien. De agent kijkt verbaast en richt zich tot mij. Ja hij (ik) kan toch voor je betalen? Ik, ja ik heb wel geld maar ik ga echt niet voor hem betalen hoor. Hij weet niet meer wat hij moet doen en we kunnen verder rijden. Het laatste stuk werd het steeds drukker op de weg en veel idiote vrachtwagen- en buschauffeurs die als mongolen rijden hier. In Dar Es Salaam rijden we naar het Alemap guesthouse. Mooi guesthouse maar er was niks te beleven. Naar Safari Inn gereden maar eerst een pitstop bij de KFC gemaakt voor een kipburger in een gloednieuw restaurant. Daar gevraagd of de Nederlandse ambassade in de buurt van Safari Inn lag en dit was ook zo. Safari Inn ligt in het centrum wat bijna tien kilometer verderop ligt. Bij Safari Inn gekeken en het zag er wel redelijk uit maar geen internet. Toch maar weer terug gereden naar Alemap House en daar de spullen uitgepakt, douchen en de hele avond op Facebook gezeten.

 

Dag 505 – 13 februari 2014 – Dar Es Salaam (TAN) – 26 km

We dachten ontbijt te krijgen maar dit bleek niet in de prijs te zitten. We hadden de onderhoudsman al gevraagd waar het ontbijt bleef en hij zei dat het eraan kwam, niet dus. We zijn vervolgens naar de ambassade van Nederland gereden om Ben zijn paspoort als verloren op te geven. We dachten dat het niet heel lang zou duren om een nieuw paspoort aan te vragen maar het blijkt 2-3 weken te gaan duren. Die periode moeten we dus overbruggen in Tanzanië. De pasfoto’s van Ben waren ook niet geschikt dus we moeten morgen voor 12 uur weer terugkomen. Voor het aanvragen heb je ook een politieaangifte nodig dus we zijn op zoek gegaan naar een politiebureau. Onderweg kwamen we het Spaanse koppel tegen (In Malawi ontmoet) en met hun een tijd gesproken. Zij gaan morgen al naar Zanzibar voor het muziekfestival. Ook zij waren een aantal keer aangehouden door de politie en met hetzelfde excuus als ons (lege portemonnee) zijn ze er mee weg gekomen. Na de aangifte zijn we naar het Aga Khan ziekenhuis gereden waar ik mijn oren even heb laten uitzuigen. Binnen een mum van tijd stond ik overigens weer buiten! Volgende stop was de KTM garage (Honda / BMW heb je hier niet) waar we gevraagd hebben voor onderhoud. Ben zijn motor maakt een raar geluid en er blijkt iets los te zitten in de motor. We hebben afgesproken om morgen terug te komen en dan laten we de motor daar staan voor een paar dagen aangezien we ze toch niet nodig hebben. De voorband is overigens ook weer bijna aan vervanging toe en ze hebben Metzelers Tourechs liggen maar die zijn prijzig. Voorband 200 USD en de achterband 250 USD. Van iemand kregen we de tip om ze in Nairobi, Kenia te kopen dus dan doet we dat maar. Laatste pitstop was het winkelcentrum voor pasfoto’s voor Ben en wat boodschappen. Rond zes uur waren we weer terug in het Alamap house waar we nog een rustige avond hebben gehad.

 

Dag 506 – 14 februari 2014 – Dar Es Salaam (TAN) – 0??? km

Wederom naar de ambassade van Nederland gereden en Ben heeft al het papierwerk geregeld. De pasfoto’s waren niet helemaal goed maar het kon er net mee door. Het nieuwe paspoort zal in Arusja aankomen wat in het noorden ligt zodat we wel verder kunnen. Bij een ticketoffice nog gekeken wat de vertrektijden van de ferry naar Zanzibar zijn en toen naar de KTM garage gereden. Hier een lijst gemaakt van wat er gedaan moet worden en daar nog wat gehangen. Bij de Subway wat gegeten en hierna wat boodschappen gedaan (in een erg moderne supermarkt). In het guesthouse was het een grote ergernis aangezien internet het niet fatsoenlijk deed en dat op Valentijnsdag! Op straat werd ons overigens regelmatig bloemen aangeboden door straatverkopers. Gezien internet niks deed maar een aflevering van Top Gear en Sons of Anarchy gekeken.

 

Dag 507 – 15 februari 2014 – Dar Es Salaam (TAN) – 0 km

Vandaag de hele dag bezig geweest met de derde video. In eerste instantie wou ik de video maken over Angola, D.R. Congo, Zambia en Malawi. Maar na de eerste twee landen had ik al een kwartier vol dus de laatste twee landen komen pas in deel vier. Bij de KFC wat gegeten en nog even op facebook gezeten om bij te kletsen.

 

Dag 508 – 16 februari 2014 – Dar Es Salaam (TAN) – 0 km

Vandaag lekker geslapen en ik was pas rond elf uur wakker. Vervolgens bezig geweest met de muziek in de video waar ik geen goede nummers voor kon vinden. Uiteindelijk wel redelijk tevreden maar de muziek in de eerste twee video’s past er beter bij. Voor de rest veel met Nienke op de chat gezeten, pasta klaar gemaakt wat we al weken in de aluminium koffers hadden zitten en verder problemen met de elektriciteit, internet en stromend water gehad in het guesthouse. Toon en Veerle, de fietsers uit België, zijn vannacht om één uur aangekomen in het guesthouse. Ik ben benieuwd hoe het met hun gaat!

 

Dag 509 – 17 februari 2014 – Dar Es Salaam (TAN) – 0 km

Gisteren om elf uur wakker en vandaag om half zeven! Klaarwakker ook nog. Een bak koffie gemaakt en wat muesli gegeten en even later stond ik weer in de keuken en toen kwam Veerle binnen lopen. Toon was er even later ook en ze hebben smalle kopjes gekregen van al het fietsen maar ook het ziek zijn onderweg. Veerle zat er doorheen en wilt op huis aan. Aangezien ze per tandem fietsen zal Toon ook op huis aan moeten maar hij wil vervolgens met een mountainbike naar Turkije, Iran of Oman om van daaruit weer terug te fietsen. Ze zijn nu circa 5,5 maand onderweg in Afrika! Toch een hele prestatie al. Ben en ik zijn naar een Mlimani shopping center geweest. Mijn toetsenbord wat ik had gekocht heeft inmiddels al kabelbreuk dus hoog tijd voor een nieuw toetsenbord in mijn laptop. Gelukkig konden ze hem vervangen maar ik moet er wel bijna zeventig euro voor neertellen! Tja, moet dan maar. We moesten drie uur wachten totdat het klaar was dus in de tussentijd naar de bioscoop gegaan. Hier de film Monuments Men gezien wat een grote tegenvaller is. Op de terugweg belde Toon op dat Veerle zou koken vanavond. Geen probleem. Ze had pizza gemaakt met salade. De salade smaakte helaas niet vanwege de avecado die nog niet rijp was.

 

Dag 510 – 18 februari 2014 – Dar Es Salaam (TAN) – 0 km

Na een ontbijtbuffet (muesli, eieren, brood, bacon, melk en koffie) zijn we met zien vieren per taxi naar het vliegveld gegaan. Hier wouden we een auto huren en naar de Serengeti rijden. Echter de prijzen zijn echt buitensporig hoog dat Toon en Veerle hebben besloten om hier niet naartoe te gaan. Wij komen er toch wel met de motor langs dus voor ons maakt het niet uit. In plaats hiervan gaan we morgen naar Zanzibar met de ferry. Op de terugweg wouden we naar de Starbucks gaan maar die blijkt helemaal niet te bestaan (stond wel in de navigatie). We hebben anderhalf uur in de taxi gezeten, vast in de file, en we hadden allemaal honger. Drie kilometer van ons guesthouse zijn we uitgestapt en bij Flirtease hebben we wat gegeten (lasagna) en wat gedronken. Meteen de 10 kilometer schaatsen gekeken die verassend werden gewonnen door Bergsma. Vanuit Flirtease terug gelopen naar Alemap house en daar een douche genomen, reisverslagen bijgewerkt en een serie gekeken. 

 

Dag 511 – 19 februari 2014 – Dar Es Salaam (TAN) naar Stone Town (TAN) – 0 km

Gisterenavond hebben we grotendeels al alles ingepakt dus vandaag na het ontbijt was het nog een kwestie van de aluminium koffers in een ruimte opbergen en de backpack pakken om richting Zanzibar te gaan. Toon & Veerle waren al vertrokken met de fiets en Ben en ik hebben een tuktuk gepakt naar de opstapplaats van de ferry. We hebben een tijd vast gestaan in het verkeeer maar ondanks dit kwamen we toch tegelijk met Toon en Veerle aan. Snel tickets gekocht en hierna moest Toon nog even wat betalen voor de fiets. Bij de security moesten we alles in een bak doen en je moet de riem af doen wat ik niet gedaan heb. Door het poortje gelopen en we konden verder. Ik denk dat we als een van de laatste de boot opgingen. De film Salt stond op en het eerste gedeelte was best wild. De ferry ging flink op en neer door het ruwe water. De kotszakjes werden al uitgedeeld. Ben, Toon en Veerle gingen een rustigere plek zoeken en ik ben lekker blijven zitten tot het einde. Ik heb niemand zien kotsen, wellicht dat het ook hielp dat het water rustiger werd na een tijdje. Bij aankomst de spullen gepakt en we moesten ons paspoort laten stempelen (Zanzibar is geen officieel erkent land zo ver ik weet). Vervolgens moesten we langs de controle en iedereen kon door een poort vanwege Toon zijn fiets maar ik moest wel langs de controle af. Ik ben er netjes langsaf gelopen aangezien de medewerkers toch druk bezig waren. Eenmaal buiten zijn we bij een restaurantje gaan staan waar we een hotel op internet gezocht hebben. Net buiten Stone Town hadden we Beach villas gevonden die wel betaalbaar waren dus Ben en ik hebben een taxi gepakt. Toon en Veerle moesten eerst nog de achterband plakken en kwamen enkele uren later ook aan. Bij de Beach villa’s onze spullen weer gepakt en een lokaal iemand heeft ons mee terug genomen naar Stone Town. Na een stukje plakkerig fruit te hebben geproefd wouden we rond gaan lopen maar we werden aangesproken door een tourguide. Het was een vriendelijke kerel en hij vroeg niet al te veel geld voor een rondleiding dus dit maar gedaan. We hebben eerst het park en het House of Wonders bekeken. Vevolgens naar het naastgelegen fort waar vorige week ook het muziekfestival is gehouden. Vanuit het fort naar het Mercury House waar Freddie Mercury is geboren van de band Queen. Via smalle steegjes met allemaal souvenierwinkeltjes kwamen we bij een badhuis aan wat niet meer in gebruik is. Voor 1500 Shilling (75 eurocent) konden we hier een kijkje nemen. De gids heeft ons ook meegenomen naar het dak zodat we van het uitzicht konden genieten. Vervolgens zijn we naar de voormalige slavenmarkt gelopen. Onder het gebouw waren twee ruimten waar de slaven zaten een week voor de markt. De kamer van de vrouwen was circa twintig vierkante meter, laag plafond en een verhoging waar ze op konden zitten / liggen. Hier zaten vroeger 75 vrouwen en kinderen een week lang zonder ook maar buiten te komen. Hun behoeftes moesten ze in dezelfde ruimte doen dus geen toilet of andere faciliteiten. De mannenkamer was nog wat kleiner maar hier was niet bekend met hoeveel personen ze erin zaten. Naast de kerk lag het slavenmonument wat een kuil is met beelden van vastgeketende slaven erin. De gids zei dat we erin mochten gaan staan maar niemand behalve Ben had daar behoefte aan. Toon had wel een toepasselijke opmerking: ‘’Ik ga toch ook niet in een oven liggen van Auswitch’’. Ik lag dubbel van het lagen maar hij heeft wel gelijk. De kerk konden we niet in aangezien deze gerenoveerd werd. Zes dagen later is hier overigens een handgemaakte bom geëxplodeerd! De tour eindigde via een vismarkt waar het stikte van de vliegen op het dak van een sjiek hotel waar je een ontzettend mooi uitzicht hebt. De gids betaald en de menukaart eens bekeken en de prijzen waren betaalbaar. We waren mooi op tijd voor de zonsondergang onder het genot van een koude Kilimanjaro (bier). We hadden Indonesische satéstokjes besteld als voorafje en het hoofdmenu was lekker simpel, friet met kip. Als toetje nog Belgische chocolademousse maar in Nederland / België smaakt het toch beter. Na het avondeten zijn we de avondmarkt bij het plein / park nog opgelopen om een kijkje te nemen. Mr. Chocolat stond hier aparte pizza’s te bakken (Kokosnoot, banaan en Nutella bijvoorbeeld). Binnenkort maar eens proberen want het zag er wel lekker uit. Via een taxi zijn we terug gegaan naar onze villa en na een douche zijn we gaan slapen.

 

Dag 512 – 20 februari 2014 – Stone Town (TAN) naar Paje (TAN) – 51 km

Vanochtend was ik al vroeg wakker en na even buiten gezeten te hebben zijn we gaan ontbijten. De ontbijtzaal buiten onder een afdak was leeg en ongezellig. Het onbijt ging wel maar we werden omsingeld door veel vliegen die ook honger hadden. Ben en ik hebben een taxi gepakt naar Paje waar we Toon en Veerle ook heen zouden fietsen. Zij zijn echter onderweg wat leuks tegen gekomen en daar gestopt. Voordat we in Paje waren had de taxi een lekke band en gelukkig was dit bij een supermarkt zodat ik even wat inkopen kon doen. Eenmaal bij Crazy Mazungo’s (guesthouse) ingecheckt en daar kwamen we erachter dat er geen geldautomaat in de buurt ligt. We hadden maar geld voor één nacht bij inclusief voor eten en drinken. Achteraf bleek één nacht ook wel voldoende hier. Hier liep ook een poes van twee weken oud die nogal speels was. We zijn eerst op het strand gaan liggen waar Ben het na een half uur al voor gezien hield. Ik ben vervolgens onder de parasol in slaap gevallen. Het was eb toen ik in slaap viel met het water op 200 meter afstand. Toen ik wakker werd was het vloed met het water op 20 meter. Vier honden lagen langs mij te slapen en even later kwam er een wandelende schelp voorbij. Volgens mij een kleine krab die eronder zat of iets dergelijks. Het strand ben ik eens op en neer gelopen en toen ik de andere kant op wou lopen was Ben ook weer buiten. We zijn de andere richting opgelopen over het witte strand waar de kitesurfers bezig waren. Het leek dichtbij maar het was toch best een stuk lopen. Het water kwam steeds meer richting het strand en op sommige plekken kwam het al tegen een muur aan waardoor we door het water heen moesten lopen. Na wat foto’s gemaakt te hebben zijn we terug gelopen voor het avondeten. Ik heb een vis met friet gehad wat wel lekker was en hierna eigenlijk weinig meer gedaan als een beetje aan de bar hangen en praten met de Belgische die het guesthouse gehuurd heeft van de eigenaar.

 

Dag 513 – 21 februari 2014 – Paje (TAN) naar Stone Town (TAN) – 51 km

Vanochtend met de Dala Dala (busje waarin je achterin op een bankje in de open lucht moet zitten) terug gerden naar Stone Town voor 2.000 Shillings per persoon (90 eurocent). De Dala Dala was niet op Ben en mij gemaakt want we konden niet eens rechtop zitten. Achterin wordt alles volgestouwd met mensen dus ruim zit je ook al niet. Gelukkig reed de Dala Dala lekker door dus na een uur waren we terug in Stone Town. Hier een taxi gepakt en ons naar verschillende hotels laten rijden. Uiteindelijk ingecheckt bij het Marine Hotel wat schuin tegenover de haven ligt waar je met de ferry ook aankomt / vertrekt. Ik ben naar het duikkantoor One Ocean gelopen om een reservering te maken. Ben had geen zin want die dacht dat hij toch misselijk zou worden zoals in Koh Tao. Ik heb voor morgenochtend gereserveerd want gedurende de middag gingen ze niet meer vanwege te weinig reserveringen. We zijn vervolgens naar het Mercury restaurant gelopen om daar te lunchen en drie dagen later is hier een handgemaakte bom geëxplodeerd (dezelfde dag als de bom bij de Kerk). We vertrekken morgen weer naar Zanzibar dus dat is twee dagen nadat we van het eiland afwaren! Bij de aanslagen zijn overigens geen dode gevallen maar wel één gewonde toerist. Een dag na de aanslag hoorden we van Toon dat veel toeristen Zanzibar zijn verlaten. Toon en Veerle zijn op Zanzibar geweest tot een dag voor de aanslagen. Maar goed, we hebben dus een lekkere pizza gegeten bij het Mercury restaurant waar ook de muziek van Queen op stond. Na de lunch zijn we Stone Town ingelopen en een postkaartje naar Vera verstuurd die kaarten van over de wereld spaart. Verder nog stickers van diverse landen gekocht voor op de motor en Ben heeft zich aangemeld om te gaan snorkelen morgenochtend. Op de terugweg liepen we achter een dakloze man die een andere dakloze man geld gaf. Het mooie was dat er twintig meter verderop weer een dakloze zat en toen wou de dakloze ook geld geven aan hem maar zijn zakken waren helemaal leeg. Toch een mooi gebaar van hem aangezien hij toch al niks heeft en het beetje dat hij heeft geeft hij af. Na even op de kamer gezeten te hebben zijn we naar de avondmarkt gelopen waar ik onderweg een opa met kleinkind langs elkaar op een scooter zag zitten om de zonsondergang te bekijken. Leuk om te zien! Op de avondmarkt heb ik een pizza (is meer een pannenkoek overigens) met Nutella, banaan en kokosnoot besteld en eentje met mango. Het zijn maar kleine pizza’s dus dat ging er gemakkelijk in bij Mr. Chocolate zijn kraampje. Nog wat vers geperst drinken gepakt wat vrij zoet was en op de terugweg nog een ijsje gepakt bij Mercury’s restaurant. Caramel en toffee ijs is erg lekker hier! In het hotel een serie gekeken en wat op facebook gezeten.

 

Dag 514 – 22 februari 2014 – Stone Town (TAN) naar Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Vanochtend moesten we heel apart op de overloop plaatsnemen voor ons ontbijt. Het was totaal geen ontbijtruimte maar we kregen er wel wat toast met eieren. Hierna richting One Ocean gelopen en iets voor negen waren we daar. Op de site stond dat er met een creditcard betaald kon worden maar ik had beter moeten weten in Afrika. De taxi gepakt en naar de andere kant van Stone Town moeten rijden want de geldautomaten in de buurt deden het niet of waren enkel voor Visa-kaarten. Terug bij One Ocean het geld betaald voor twee duiken en het snorkelen van Ben. Hierna snel de flippers en mijn duikpak gepast, de boot ingesprongen. Het was geen grote boot zoals we in Koh Tao hadden maar enkel een houten sloep zonder voorzieningen. Eenmaal op het water gingen we flink op en neer in de boot maar iedereen voelde zich goed. Ten noorden van Nyange eiland zijn we gestopt en daar alles klaar gemaakt voor de duik. Met flippers en al wat toch best een zware lading is op de rand gaan staan en in het water gesprongen. Lucht eruit gelaten maar ik ging niet omlaag. Met een extra gewicht om de riem was dat probleem ook weer verholpen. We zijn gedurende 51 minuten onder water gebleven en de maximale diepte die we hebben bereikt was 16,5 meter. Onder water was een beetje vergelijkbaar met Koh Tao. Het koraal was mooi en verschillende soorten vissen gezien die ik allemaal niet bij naam ken. In ieder geval veel vissen met mooie tropische kleuren. Het was al weer dik tien maanden geleden dat ik voor het laatst had geduikt maar het voelde weer heel normaal aan.Heerlijk rustgevend om lekker langs het koraal af te zwemmen en op je dooie gemak was vissen en het koraal te bekijken. Was dat maar mogelijk dicht bij huis. Eenmaal boven zaten we vrij ver van de boot af maar die kwam ons netjes ophalen. Ik zag het gezicht van Ben al toen die er behoorlijk misselijk uit zag. Hih had twee minuten in het water gelegen en was toen al weer misselijk. Zeeziek en hij had tintelende benen en armen waarbij hij ook amper uit zijn woorden kwam. Toen ik boven kwam kwam hij in ieder geval weer uit zijn woorden maar hij hing er maar een beetje bij. We zouden door gaan voor een tweede duik maar Ben voelde zich zo slecht (overigens een ander meisje was ook behoorlijk zeeziek) dat hij zo snel mogelijk terug wou gaan. Aangezien we al ferrytickets hadden voor half vier zou het aardig krap worden als we eerst terug gingen en dan weer naar een andere duikplaats moesten gaan. Ik ben dus ook maar afgestapt. Ik kreeg het geld gelukkig terug dus ik heb enkel voor de ene duik hoeven betalen. Ben hoefde ook niet te betalen aangezien hij ziek was geworden en niet heeft kunnen snorkelen. Netjes opgelost! Volgens de vrouw achter de receptie was dit jaren niet voor gekomen. Daar nog even een douche genomen en toen naar Mercury restaurant gelopen want Ben voelde zich inmiddels weer vrij goed. Hier een pasta gegeten en in ons hotel nog even in de lobby op internet gezeten. Hierna was het tijd voor de ferry naar Dar es Salaam. Schijnbaar waren de tickets voor economy class op want we hadden business class tickets gekregen (voor de prijs van economy). Met deze tickets konden we fijn wachten in een koele kamer vol met nieuwe leren banken die heerlijk zaten! Gratis koffie erbij en dan als iedereen aan boord is gaat de deur open zodat we als laatste nog aan boord kunnen. De ruimte voor business class was iets meer dan de helft gevuld dus plek zat, extra beenruimte maar het was er wel erg koud na een tijdje. De ferry gleed lekker over het water op het laatste stuk. Rond vijf uur waren we weer op het vaste land waar we een tuktuk (ze noemen het overigens een Bajaj hier) hebben gepakt naar Alemap House. Onderweg nog wel even gestopt in de supermarkt voor de hoognodige inkopen en een lekker broodje bij de Subway. Gedurende de avond lekker op bed gelegen en een serie gekeken.   

 

Dag 515 – 23 februari 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Vandaag is het zondag dus we kunnen niet naar de garage om de motor op te halen. De dag begonnen met een serie en vervolgens het verslag van Malawi op het forum van Roam Africa gezet. Even douchen en lunchen en toen eindelijk na vele pogingen kunnen skypen met Jeroen. Met hem een dik uur kunnen skypen en toen begon internet weer te haperen. Gedurende de avond wat eieren staan bakken en er is geen afzuiging. De hele keuken stond vol rook dus de raam en deur maar open gezet. Na het avondeten weer hetzelfde recept als de voorgaande avonden.

 

Dag 516 – 24 februari 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Vandaag naar de KTM-Polaris garage geweest waar onze motoren voor onderhoud staan. Bij Ben hebben ze de oorzaak van het probleem niet kunnen vinden dus we zijn nog niet weg hier. Alsof we nog niet genoeg problemen hebben gehad dus dit kan er ook nog wel bij. We kregen de rekening en daar sloeg je van achterover. Ben zijn rekening was 390 USD (circa 300 euro) en daarvan had 200 USD betrekking op het openen en weer dichtmaken van de koppeling. De overige kosten waren voor de service, olie, oliefilter (van Polaris) en bougies. Mijn rekening was ook veel hoger dan verwacht. 230 USD (circa 175 euro) terwijl ik enkel voor een beurt had gevraagd en het aanpassen van de zijstandaard. Mijn rekening viel hoger uit omdat ze 100 USD hebben gerekend voor het aanpassen van de zijstandaard. Mijn motor helt erg over op de zijstandaard dus dit wou ik laten aanpassen. Met de rekening naar de monteur gelopen en nu bleek hij ook de injectie schoon gemaakt te hebben wat ook in de 100 USD zat. Met beide rekeningen zijn we bij de Belgische eigenaar naar binnen gelopen. Met hem de rekening besproken en Ben heeft 110 USD korting gekregen en ik 80 USD. Verder kregen we twee gratis shirtjes dus toch weer netjes opgelost. Probleem is dat Ben zijn probleem nog steeds niet is opgelost dus ze hebben aangeboden om een tweedehands onderdeel te zoeken wat mogelijk het probleem zou kunnen zijn. Dit wouden ze vervangen en Ben hoeft dan niet voor de arbeid te betalen. Dit kan alleen pas over een aantal dagen omdat ze het onderdeel moeten zoeken en de monteur voor een spoedje per vliegtuig naar Arusja moet. Mijn motor is in ieder geval klaar voor het laatste gedeelte van de trip. Oliefilter is vervangen met eentje van Toyota, nieuwe olie, bougies had ik zelf nog dus deze heeft hij ook gebruikt, lagers waren nog goed. Injectie is dus weer schoon en de motor was eens goed gewassen! Enkel nog een setje banden in Nairobi kopen waar we ook weer een aantal dagen zitten vanwege de visumaanvraag van verschillende landen. Op de terugweg nog boodschappen gedaan en even bij de kapperszaak naar binnen gelopen. Voor negen euro was ik weer klaar. Rond vijf uur zijn we weer terug naar de garage gereden en met Dennis, de monteur, naar een bar gereden waar zijn vrienden zaten. Zij rijden ook allemaal motor en hebben ook veel kennis. Ze hebben op Ben zijn motor gereden en geluisterd naar de motor. Ze denken dat het probleem in het motorblok zit wat niet veelbelovend klinkt. In het ergste geval moet het motorblok naar Zuid Afrika verzonden worden aangezien ze hier dat niet kunnen oplossen. Laten we hopen dat het niet zo ernstig is! In de bar nog even de filmpjes laten zien en toen weer terug gereden naar ons guesthouse waar ik nog wat afleveringen van Sons of Anarchy heb gekeken.

 

Dag 517 – 25 februari 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Na een ontbijtje even naar buiten geweest en het was echt bloedheet. Het is circa 32 graden en de zond brand hard. Na de middag naar Tuk Tuk Hussein gereden die schijnbaar zeven Africa Twins heeft. Hij was echter niet aanwezig dus zijn we naar Dennis gereden die ook geen nieuws had. Na wat boodschappen terug gereden en toen viel de elektriciteit uit. Op het hoogtepunt was het 29 graden op de kamer. Rond vijf uur was de stroom weer terug en Toon en Veerle vroegen of we mee gingen eten vanavond. Zij hebben besloten om te stoppen met de reis na zes maanden en vliegen morgenvroeg via Doha, Qatar terug naar België. Na een douche de motor gepakt en naar Rohobot restaurant gelopen. Dit is een Ethiopisch restaurant en we hebben van alles en nog wat besteld wat we met zijn alle konden delen. Ze hadden er geen toetjes dus we zijn vervolgens naar een Franse bakkerij gereden waar ze ook ijsjes hadden. Iets voor elf waren we weer terug op de kamer. Tijdens deze avond kregen we dus van Toon te horen dat er bomaanslagen waren geweest op Zanzibar. Klinkt erger dan dat het is. Het waren handgemaakte bommen en de explosies waren volgens mij niet al te groot. Er zijn gelukkig geen dode gevallen en volgens een bericht was er één gewonde toerist.

 

Dag 518 – 26 februari 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Vandaag niet veel gedaan. Zo weinig gedaan zelfs dat ik mij deze dag nu twee dagen geleden niet meer eens kan herinneren. Laten we het maar op facebook en series houden!

 

Dag 519 – 27 februari 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Debiteuren Crediteuren kwam laatst weer ter sprake dus vandaag weer eens wat afleveringen gekeken van de mannen van Jiskefet. Blijft leuk om te kijken. Om vijf uur wat boodschappen gaan doen en wat gegeten. Na het avondeten de kamer betaald tot 2 maart want dan moeten we eruit. Hopelijk kunnen ze het probleem van Ben zijn motor ook snel vinden want Dar es Salaam is nou niet bepaald een leuke stad om te blijven hangen. Vandaag wel de reisverslagen op whoknowswhere.nl weer online kunnen zetten nadat de site misbruikt werd voor uitgaande aanvallen eind december.

 

Dag 520 – 28 februari 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Vanochtend lekker ontbijtje gehad en een serie gekeken. Met Dennis van de garage hadden we afgesproken dat we pas begin van de middag zouden komen dus dit ook gedaan. Ze hadden een tweedehandsonderdeel gevonden echter deze moest nog uit een Honda schademotor gehaald worden. Met Dennis nog wat filmpjes op youtube gekeken en wat filmpjes die hij zelf met de GoPro heeft gemaakt.  Ben heeft de motor daar gelaten zodat ze de koppeling weer kunnen opmaken. Bij Shoppers Plaza weer wat boodschappen gepakt en terug gegaan naar Alemap House. De Nederlandse Ambassade belden ook vandaag om te informeren dat Ben zijn nieuw paspoort klaar ligt in Arusja. Hun maar geïnformeerd dat het even gaat duren vanwege wat problemen met zijn motor.

 

Dag 521 – 1 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Vandaag niet veel gedaan. Even met Nick op skype gezeten met een haperende internetverbinding. Voor de rest weer het gebruikelijke om de tijd te doden.

 

Dag 522 – 2 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Vanochtend moesten we om tien uur de kamer uit zijn want die was geboekt door andere mensen. Ben had van de Amerikaan al een tip gekregen dus ik ben bij JR Lodge gaan kijken. Toen ik binnen kwam hoorde ik hem al tetteren. De kamers zien er goed uit en je betaald er minder en dan krijg je ook nog een ontbijt erbij. De kamer betaald voor twee nachten en 200 meter terug gereden naar Alemap House waar ik de spullen heb laten staan. Ik alles op de motor gedaan en Ben is met de tuktuk gegaan. Vandaag weer niks te doen gezien Ben zijn motor nog steeds in de garage staat. Om de tijd om te krijgen begonnen met de vierde video. Een impressie van ons tweede bezoek aan Angola tot en met Zanzibar in Tanzania.

 

Dag 523 – 3 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Vanochtend de video van onze trip afgerond dus ik kan hem de komende dagen weer gaan uploaden. Ik moet zeggen dat ik hem snel klaar had ten opzichte van de vorige. Ben is nog naar Dennis van de garage geweest om te kijken naar de voortgang. Het onderdeel is nog niet binnen dus de motor stond er nog met een open koppeling. Aangezien het weer een dag wachten wordt ben ik maar weer lekker een serie gaan kijken en wat op internet rond geneust. Gedurende de avond sms’te Dennis nog dat het onderdeel er was en dat we morgenvroeg rond negen uur daar moesten zijn.

 

Dag 524 – 4 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 14 km

Om acht uur werd ik wakker van de wekker en meteen de douche in gesprongen. Na het douchen naar de ontbijttafel gelopen waar ik een Spaanse omelet kreeg. Ik zat met de Amerikaan aan tafel die we bij Alemap ook al waren tegen gekomen. Hij lult wel erg veel maar voor een klein uur trek ik dat nog net. Vervolgens naar de garage gereden waar ik net na negen uur was. Dennis (hoofdmonteur) had een andere monteur gebeld die daar ook niet werkt en die zou dus komen. Deze monteur heeft een tweedehands onderdeel gevonden wat mogelijk het probleem veroorzaakt. Na een uur was hij er nog niet en toen begon het ook nog eens te regenen. Ondertussen maar wat op internet gezeten en een bak koffie gedronken daar. Na twee uur wou ik vertrekken maar ik had mijn regenjas niet bij. Dus maar gewacht totdat het opklaarde en op het moment dat ik wou vertrekken kwam de monteur aanzetten. Inmiddels half twaalf en tot een uur of drie staan kijken naar de reparatie van de koppeling. Ze hadden een ring gevonden die door de olietoevoer erin is gevallen. Gelukkig heeft dit geen schade veroorzaakt aan tandwielen maar bleef het netjes liggen in een hoek. Ze hebben alles netjes schoon gemaakt en vervolgens alles weer op zijn plaats gezet. De schade was ook wel zichtbaar. Een van de vorige eigenaren heeft de koppeling eerder uit elkaar gehaald en het betreffende onderdeel gemodificeerd om de een of andere reden. Het probleem is een beetje moeilijk uit te leggen maar toen alles weer netjes op zijn plek zat en de motor gestart werd was het geluid weg. Dennis heeft nog een testrit gemaakt om te kijken of de koppeling niet slipt. Gelukkig is het hiermee gerepareerd anders was het een duur grapje geworden en weer heel wat weken extra. De rekening was iets meer dan 400 USD. Ik had niet genoeg geld dus ik ben naar Shoppers Plaza gereden en daar het geldautomaat leeg getrokken. Ook meteen twee broodjes bij de Subway gepakt want het was inmiddels half vier en ik heb niks gehad sinds het ontbijt. Terug in het guesthouse Ben naar de garage gestuurd die de rekening heeft betaald en de motor terug heeft gereden. Ik heb rustig een serie gekeken en de reisverslagen van de afgelopen dagen gekeken.

 

Dag 525 – 5 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 5 km

Vandaag blijkt de motor van Ben moeilijk in de neutraal en de derde versnelling te komen. De motor dus weer terug moeten brengen naar de garage waar ze de koppeling, alweer, moeten open maken. Gedurende de avond nog bij Flirtease gezeten en een bord Quesedilla’s gegeten.

 

Dag 526 – 6 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 5 km

Wederom weinig gedaan. Ben heeft Dennis, monteur garage, gebeld en de motor is weer klaar. De koppelingsplaten die ze van een andere motor gebruikt hadden bleken krom te zijn. De originele platen er weer in laten zetten en na een testrit bleek nu alles in orde. Er resteert alleen nog een tikkend geluid wat volgens Dennis van de ketting af zou komen.

 

Dag 527 – 7 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 21 km

Rond de lunch zijn we de motor van Ben op gaan halen en meteen maar gaan luchen bij de Italiaan met Dennis. Na wat boodschappen gedaan te hebben toch nog maar eens proef gereden. Het geluid lijkt niet van de ketting af te komen aangezien het onregelmatig is. Ben is weer terug gereden naar de garage maar aangezien het al laat op de middag was hebben ze het probleem niet kunnen oplossen. De komende vier dagen hebben ze geen tijd vanwege een evenement 300 kilometer verder op en het weekend zit er tussen. Dinsdag kunnen ze er pas weer naar kijken. Verder nog wat afleveringen gekeken van ‘How I met your mother’.

 

Dag 528 – 8 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Hele dag niks gedaan.

 

Dag 529 – 9 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 9 km

Hele dag niks gedaan, moe van het niks doen. Ben zijn motor wil nu ook al niet meer starten. Waarschijnlijk is de accu leeg of kapot, De accu snel nagekeken maar het zit allemaal goed aangesloten.

 

Dag 530 – 10 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 18 km

Vandaag na een half jaar weer eens met Sjoerd op skype gezeten. We hebben het dik twee uur vol gehouden want er was ook genoeg te bespreken. Verder Ben zijn motor proberen te starten maar het wou niet lukken. De accu twee keer los gehaald en al het vuil eraf gehaald.

 

Dag 531 – 11 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 58 km

Vanochtend Ben zijn motor proberen te jumpstarten maar dat wou maar niet lukken. Uiteindelijk ben ik zelf maar naar de garage gereden om een monteur te te vragen of die kon helpen. Het probleem aan Dennis uit gelegd en die zei dat het een kapotte accu was wat ik ook al dacht. Dennis vroeg of ik de accu kon halen dus dit gedaan. Vervolgens weer terug gereden en samen met Dennis naar een winkel gereden waar ze accu’s verkopen. De Indische verkoper zei dat hij hem had liggen en ik kom het over een uur ophalen. Iets meer dan een uur later was ik weer terug maar toen bleek hij de accu ‘ineens’ niet meer te hebben. Volgens hem zou hij er drie op voorraad moeten hebben maar (nog) niks gevonden. Hij zou mij nu bellen als hij de accu gevonden heeft. Vijf minuten voor sluitingstijd belt hij op om te zeggen dat hij de accu nog steeds niet heeft gevonden. Morgenvroeg gaat hij verder zoeken in het magazijn.

 

Dag 532 – 12 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 46 km

Rond twaalf uur krijg ik eindelijk bericht dat de accu gevonden is voor Ben zijn motor. Om twee uur kon ik hem ophalen en het bleek een oud model te zijn met een uitstulpsel voor ontluchting. Door het uitstulpsel past de accu niet in Ben zijn motor dus gevraagd of het uitstulpsel eraf gesneden kan worden zonder dat dit een probeem zou zijn. Het was geen probeem dus de accu betaald en mee terug genomen. Eenmaal bij het hotel was het doosje al nat en bij het eruit halen bleek het accuzuur er al uit te komen. Twee gasten kwamen even kijken en die hebben even meegeholpen om de accu er in te zetten zodat we dan naar de accu-zaak konden rijden voor een oplossing. De eigenaar was niet aanwezig maar een van de medewerkers heeft een plastic slangetje aan de accu bevestigd. Vervolgens door gereden naar de garage waar nog steeds het tikkend geluid getraceerd moet worden. Ze denken dat er weer iets mis is met de koppeling. Dennis was er niet dus de motor daar achter gelaten zodat ze er morgen naar kunnen kijken. Gedurende de avond naar Flirtease restaurant gegaan en daar nog even op skype gezeten met Sjuul en een tijdje met Nick. Verder de vierde video op facebook gepost.

 

Dag 533 – 13 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 8 km

Vanochtend lekker uitgeslapen en Ben is na de middag boodschappen gaan doen en meteen naar de garage gereden. De motor is nog steeds niet klaar en hierdoor hebben we al weer drie weken vertraging. De lagers van het achterwiel bleken kapot te zijn en deze hadden ze tijdens het onderhoud nog bekeken zeiden ze. Weet je ook weer waarvoor je betaald! Dennis belde of ik de lagers kon brengen die ik nog had om te kijken of die passen dus deze meteen erheen gebracht. Deze bleken goed en nadat de kapotte lagers vervangen waren was het geluid weg. Nog even proef gereden op de weg die langs de oceaan loopt en alles blijkt in orde. Ik heb de reisverslagen nog bijgewerkt van de afgelopen dagen maar hier was ik ook zo meer klaar aangezien we weinig doen. Gedurende de avond een serie gekeken en morgen nog dagje niks doen en dan overmorgen vertrek uit deze klotestad!

 

Dag 534 – 14 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) – 0 km

Serie gekeken, wat boodschappen gedaan en lenzenvloeistof gekocht, de serie weer verder gekeken en gedurende de avond bij flirtease gaan zitten om te internet. Morgen gaat Nick proberen om Pinkpopkaarten te bestellen maar dit is helaas niet gelukt vanwege de grote vraag in verband met het optreden van de Rolling Stones.

 

Dag 535 – 15 maart 2014 – Dar es Salaam (TAN) naar Korongwe (TAN) – 307 km

Na het ontbijt en het inpakken zijn we eindelijk weer op de motor gestapt om verder te rijden. Na twintig kilometer begon Ben al te klagen dat de motor anders loopt. Ik ook een stuk gereden en het lijkt van de ketting af te komen aangezien deze ook meer geluid dan normaal maakt. Bij het kleine tandwiel zit een beschermingskap en aan de binnenkant hiervan zit een rubber beschermingsmateriaal wat los zit en tegen de ketting aanhangt. Na een uur zijn we pas weer verder gereden. Ben wou terug rijden naar Dar es Salaam maar daar had ik dus echt geen trek in vanwege iets waarvan nog niet zeker is of het uberhaupt iets is. Na dik 100 kilometer stopt Ben weer en toen heb ik weer een heel stuk gereden maar ik merk er niks bijzonders aan. Ben heeft vervolgens Dennis gebeld en volgens hem moesten we de ketting, toerental stationair en de olie eens nakijken. Dit bleek allemaal in orde en in Arusha hebben ze ook een monteur dus volgens Dennis kon Ben dus gewoon doorrijden. Even later werden we traditioneel weer aangehouden voor maar liefst een overschrijding van 8 kmpu! Uiteraard de lege portemonnee weer laten zien en we konden weer verder rijden. Natuurlijk wel even dom gevraagd waar we de boete met de creditcard konden betalen. Het laatste stuk van vandaag kregen we een regenbui te verwerken dus bij de eerste druppels ons regenpak maar snel aangetrokken. In Korongwe zijn we uiteindelijk maar gestopt dus niet echt veel opgeschoten vandaag. Bij het inchecken zag ik al twee andere BMW’s staan. Het bleken Klaus en Hartman (beide Duitsers) die hier in Afrika wonen te zijn. Met hun aan tafel gezeten gedurende het avondeten en een fles bier. Klaus, ergens boven de zestig jaar, rijdt een BMW R100 GS uit 1991 en Hartman iets jonger rijdt een BMW R1200 GSA uit 2010. Beide zijn negen dagen geleden vertrokken uit Pretoria in Zuid Afrika en hebben elke dag veel regen gehad tot nu toe. Klaus is een engineer en weet redelijk veel van motors dus hij wilt morgen wel naar Ben zijn motor kijken. We konden eventueel met hun meerijden naar Lushoto morgen als we wouden. Klaus heeft hier jaren gewerkt begin jaren tachtig.

 

Dag 536 – 16 maart 2014 – Korongwe (TAN) naar Lushoto (TAN) – 78 km

Klaus heeft vanochtend eerst naar Ben zijn motor gekeken en volgens hem was het niks ernstigs. Dus na het ontbijt en even de tank volgooien zijn we met zijn alle aangereden naar Lushoto wat in de bergen ligt. Het weer is goed en we hadden een mooie slingerweg naar boven. Het uizicht valt een beetje tegen vanwege de begroeiing en je kijkt vaak tegen een andere berg aan die blakbij ligt dus geen mooi uitzicht over een uitgestrekt gebied. In Lushoto zijn we bij een lodge ingecheckt en het laatste stuk was offroad. Een steil stuk omlaag met allemaal losse stenen maar gelukkig bleef iedereen rechtop. Na een douche zijn we het dorp ingelopen. Hier hebben we bij een lokaal restaurant gegeten en Klaus en ik hadden rijst met kip die ons later op de dag zou opbreken. We zijn vervolgens verder gelopen door het dorp en zijn even bij het toeristencentrum binnen gelopen waar een klasgenoot van Ben stage heeft gelopen. Via een andere weg zijn we weer terug bergop gereden em hebben bij de lodge lekker buiten gezeten met een fles bier erbij. Het avondeten hebben we ook meteen besteld en dit was een lekker stuk vlees met frieten. De temperatuur in de bergen is erg aangenaam want het is lekker fris als de zon onder is.

 

Dag 537 – 17 maart 2014 – Lushoto (TAN) naar Arusha (TAN) – 351 km

Klaus wou na het ontbijt nog even naar zijn voormalige werkplek die zes kilometer verderop ligt gaan kijken. Nadat iedereen gepakt was zijn we terug naar de verharde weg gereden en verder omhoog gereden. De laatste twee kilometer waren weer offroad en eenmaal daar hebben we op de parkeerplek gewacht zodat Klaus even kon praten met de mensen die er nu werken. Hartman wou zo snel mogelijk verder want hij dacht de Kilimanjaro berg nog te kunnen zien. De berg ligt een heel stuk verderop en in deze tijd van het jaar is de berg bijna niet te zien vanwege de bewolking. De meeste kan heb je in de vroege ochtend en met de kilometers die we nog moesten rijden zou de kans dus heel erg klein zijn. We zijn dezelfde weg terug gereden als dat we gisteren zijn gekomen dus via een leuke slingerweg omlaag. Eenmaal terug op de autoweg kon het gas er weer op en een stuk voor Moshi moesten we even tanken. Vanuit Moshi kun je de Kilimanjaro normaal al zien liggen dus we zijn daar naartoe gereden om te lunchen. Rond twee uur waren we daar en van de Kilimanjaro was helaas niks te zien. In mijn navigatie had ik al een Indisch-Italiaans restaurant gevonden dus daar zijn we heen gereden en het eten was er ook erg goed. Het zonnetje schijnt lekker en rond vier uur zijn we verder gereden naar Arusja. Het verkeer werd al maar drukker maar we zijn er alle veilig doorheen gekomen. Klaus wist een plek waar we konden slapen waar hij tien jaar eerder was geweest. Masai camp wat vroeger erg populair was bij overlanders maar vandaag was er niet veel te beleven. Ze hadden simpele kamers waar alleen een bed op stond en gedeelde douches waarbij rond de douchekop allemaal bedrading hangt. We hebben maar een net huisje gepakt wat wel netjes in orde was. Ben zijn motor wou bij het verplaatsen niet meer starten vanwege een lege accu (die dus pas nieuw is). Jumpstarten wou ook niet lukken maar via de startkabels wel alleen is het heel zwakjes als je de kabels weer eraf haalt. We zijn eerst wat gaan drinken in het restaurant en hebben hierna wat gegeten. Na het eten zijn we nog even buiten gaan zitten en hebben we de filmpjes van ons nog even laten zien en de opnames die ik onderweg van hun gemaakt hebt. Hartman wil ook wel een GoPro gaan kopen nu.  Ze hadden nog een fles whisky staan die leeg moest dus hiervoor heb ik mij nog opgeoofferd.

 

Dag 538 – 18 maart 2014 – Arusha (TAN) – 0 km

We liepen vanaochtend naar het restaurant voor ontbijt maar er was niemand te bekennen. We zijn dus verderop maar naar een restaurant gelopen die wel open was. Terug bij Masai Camp bleek mijn achterband leeg te zijn. De motor naar de onderhoudsplek van de touroperator geduwd die op hetzelfde terrein ligt en de band op laten pompen. Ben zijn accu was inmiddels bij een servicegarage om deze te laten opladen. Uiteindelijk bleek deze niks te doen maar de accu was ook niet volledig opgeladen. We zijn met een dala dala (taxibusje) naar het centrum gereden waar we bij het Nederlands consulaat Ben zijn nieuw paspoort wouden ophalen maar deze was gesloten. Dan maar wat boodschappen doen voor vandaag en morgen. Terug bij Masai Camp hebben we staan praten met de buren Brett (Zuid Afrikaan) en Yvonne (Duitse) die met een Landrover hier staan. Yvonne ging eieren bakken en we mochten ook aanschuiven voor lunch. Rest van de middag op internet gekeken voor safari tours naar de Ngorongoro krater en Serengeti Nationaal Park maar het is echt peperduur. Yvonne was naar twee kleinere parken geweest en de krater voor 510 dollar (twee nachten). Na nog even een serie te hebben gekeken zijn we met Brett en Yvonne gaan eten bij een restaurant. Ze zitten erg op budget was meer dan rijst en bruine bonen kwam er bij hun niet op tafel. Ben en ik hadden een halve kip met frieten wat maar een paar euro meer was.

 

Dag 539 – 19 maart 2014 – Arusha (TAN) – 0 km

Ben wou zijn paspoort op gaan halen met mijn motor en de band was nog vol. Echter met gewicht erop werd de band al snel slapper. Ik heb hem weer laten oppompen en ik ben naar een garage gereden. Ben had een taxibusje gepakt naar het consulaat wat vandaag wel open is. Bij de eerste garage verwezen ze mij naar de buren. Bij de buren wouden ze mij niet helpen omdat ze enkel auto’s doen. Ze wisten wel een plek en een van de monteurs is bij mij achterop gaan zitten. Een stukje verderop lag een kleine garage. Hier de binnenband laten vervangen voor een oude band die Ben heeft gebruikt en al reeds geplakt was. In de tussentijd heeft een andere monteur mijn binnenband geplakt. Er zat een gaatje in de naad dus hoe dat kan weet ik ook niet. Het is ook nog een extra dikke binnenband die erop zat. Voor nog geen zeven euro was de binnenband vervangen en mijn kapotte binnenband gerepareerd. Ik heb ze een euro extra gegeven, wat een koopje hier! Vervolgens heb ik bij Samsung een nieuwe telefoon accu gekocht want de oude wou niet meer opladen (dacht ik). Ben was bij het Nederlands consulaat iemand tegen gekomen die ons wel kon helpen aan een goedkope safari die Yvonne ook had gedaan. Voor 310 dollar hebben we een safari geboekt naar Lake Manyara nationaal park en de Ngorongoro krater. Morgen worden we om half zes ’s ochtend opgehaald en dan gaan we gedurende de dag naar de krater. De volgende dag gaan we dan naar het andere park om dezelfde dag weer terug te komen in Arusha. Voor de Serengeti moet je meerdere dagen uittrekken bovenop de twee dagen die we nu al hebben en dit is helaas te duur. We zijn wat gaan eten bij Masai Camp en hierna hebben we nog wat uurtjes bij Brett en Yvonne gezeten die verdomd lekkere koffie hebben.

 

Dag 540 – 20 maart 2014 – Arusha (TAN) naar Mto Wa Mbu (TAN) – 0 km

Ngrorongoro Krater

Om vijf uur waren we op en om half zes stond ons transport ook klaar voor de poort. We zijn eerst naar Sunbright camp gereden in Mto Wa Mbu (betekent ‘’muggendorp’’). Hier kregen we ontbijt rond half acht en konden we aansluiten met de groep die gisteren al naar een ander park waren geweest. De groep was echter één oude maar wel erg aardige man, George, uit Australië. We zijn met hem en de gids in een Toyota Landcruiser naar de Ngorongoro krater gereden. Het is een vulkaan en binnenin is een grote groene vlakte vol met wild. Als je de ingang doro bent kom je na een slingerweg omhoog bij de rand van de krater waar een uitzichtspunt is. Je kijkt uit op de krater waar nog wel bomen staan op de hellingen maar op het vlakke landschap in de krater is amper een struikje te zien. Er ligt ook wat meren en aangezien het op meer dan twee killometer hoogte ligt is het ook lekker aangenaam. Het is regenseizoen maar vandaag hebben we geluk met het weer want we hebben geen druppel regen gehad. Na het uitzichtspunt zijn we verder gereden om de krater heen waar de weg omlaag ligt. Vanaf de rand rijd je circa 600 meter omlaag en de Masai mensen lopen hier met hun vee gewoon rond ondanks de aanwezigheid van leeuwen enzevoorts. Een aantal kinderen waren onderweg al aan het springen in de hoop dat ze wat geld krijgen. Eenmaal in de krater hebben we allerlei beesten gezien. Waterbuffalo´s, gnoes, wildebeesten, diverse vogels waaronder de kraanvogel, olifanten, struisvogels, flamingo´s, nijlpaarden, een neushoorn in de verte en een leeuw en tijger die aan het paren waren. De krater lijkt niet heel groot van bovenaf maar we hebben de dag er gemakkelijk om gekregen. Rond de middag hebben we ons lunchboxje op gegeten bij het water waar ook de nijlpaarden in het water lagen. Hier mocht je ook uitstappen mits je geen eten mee naar buiten nam. Er vliegen namelijk veel roofvogels boven de lunchplaats die ookm honger hebben. Rond zeven uur waren we weer terug bij Bright Camp en om half acht zaten we aan het avondeten. Rijst met een soort van wokschotel wat goed te eten was. Gedurende de avond nog de foto’s uitgezocht en alles op de laptop gekopieerd. Mijn telefoon wil nog steeds niet opladen dus de accu voor niks gekocht. De accu laad enkel op als ik de usb kabel aansluit op de laptop. Via stopcontact laad de telefoon helemaal niet op en via de laptop erg traag. Verder loopt de accu ook erg snel leeg wat vreemd is gezien het een nieuwe accu is. Vandaag geen kilometers zelf gereden maar wel een afstand van circa 400 kilometer afgelegd.

 

Dag 541 – 21 maart 2014 – Mto Wa Mbu (TAN) naar Arusha (TAN) – 0 km

Lake Manyara Nationaal Park

Om half zeven zaten we al aan het ontbijt en even later zijn we vertrokken naar Lake Manyara Nationaal Park was vlakbij ligt. In het park kwamen we eerst wat bavianen en apen tegen. Bij een viewpoint bij het water hebben we nijlpaarden gezien en aan de andere kant stonden zebra’s en gnoe’s. Voor de rest onderweg nog wat herten, wratenzwijnen em diverse vogels gezien. We redem door een bos en de gids zei plotseling dat er een luipaard liep! Ik meteen uit mijn stoel gesprongen en door het dak (dat open staat) gekeken en meteen een foto genomen. Helaas staat enkel de achterkant van de luipaard erop maar we hebben hem dan toch eindelijk gezien. De eigenares bij sunbright had de luipaard pas één keer gezien in acht jaar! De luipaard liep op circa vijftig meter afstand de weg over en verdween weer in de struiken. Erg kort maar we waren allemaal al lang blij dat we het gezien hebben. We zijn weer verder gereden en zagen op een open vlakte nog diverse giraffen. Bij de hotsping waar je ook uit de jeep mag hebben we nog waterbuffalo’s gezien en het water (klein stroompje water omlaag richting het meer) was circa 65 graden. Hadden we maar eieren mee genomen! Op het meer in de verte zaten honderduizenden flamingo’s! Ik heb er een video van gemaakt maar er leeg geen einde aan de groep te komen. Het was mooi geweest als ze allemaal tegelijk weg gevlogen waren maar ze bleven rustig zitten op het meer. Op de weg terug naar de ingang kwamen we nog een grote groep olifanten tegen die vlakbij de weg stonden. Terug in het kamp kregen we lunch en we hadden George al gezegd dat hij geld terug moest krijgen aangezien hij in eerste instantie alle kosten zelf heeft betaald. Om met de jeep in de krater te mogen betaal je al 150 dollar en aangezien we nu met zijn drieën waren zou het 50 dollar per persoon moeten zijn. Hij moet dus al sowieso 100 dollar terug krijgen en dan heb ik het niet eens over de benzinekosten, kok, gids. Hij vroeg wat wij betaalden (310 dollar voor twee dagen) en toen hij zei wat hij betaalden viel ons de broek af. 900 dollar voor drie dagen! Met een dag meer zou hij maximaal 600 dollar betaald moeten hebben. Hij had via internet geboekt en is dus flink afgezet. Na de lunch zijn we terug gereden en ze wouden ons in een andere jeep duwen bij een splitsing maar de andere auto was er na twintig minuten nog niet dus we hebben er op aangedrongen dat hij ons maar terug naar Arusha moest brengen. Onderweg reden we achter een andere jeep en die werd bijna van de weg gedrukt door een bus! Het is dat de chauffeur van de jeep het doorhad dat de bus veel te vroeg naar binnen kwam anders was het flink mis gegaan. In Arusha stopten we ergens waar Abraham (eigenaar Seven Wonders safari’s en tours) ook was. We hebben Abraham aangesproken op de prijs die George moest betalen maar hij wou George apart spreken. Toen George terug kwam bleek hij maar 150 dollar terug te hebben gekregen. Echt een oplichter die Abraham. Hij wou ons vervolgens om de een of andere reden met een andere auto terug naar Masai Camp brengen dus hij vroeg of we wouden uitstappen. Wij snapten er niks van aangezien het vijf minuten rijden is. Ik had het gevoel dat hij ons achter wou laten vanwege ons commentaar. We vroegen wanneer de andere auto ons kwam ophalen dan en dat wist hij niet. We zijn dus niet uitgestapt en we hebben ons door de gids terug laten brengen nadat we George hadden afgezet bij zijn hotel. Hij vliegt morgen terug naar Nairobi waar hij ook werkt. Bij Masai camp de spullen weer gepakt uit de bagageruimte en alles weer gesorteerd voor morgen. In het restaurant nog een lekkere pizza gegeten. De burgers en pizza’s zijn echt te lekker hier! Rest van de avond nog wat op internet gezeten. De koers in Kenia even bekeken en de navigatie ingesteld. Nu maar hopen dat de accu van Ben, die is opgeladen, werkt. Tot Nairobi is het 260 kilometer met een grensovergang dus. Hopelijk houd de accu het zo lang nog uit!

 

Dag 542 – 22 maart 2014 – Arusha (TAN) – 0 km

Vanochtend gaan inpakken voor vertrek en halverwege de accu van Ben weer aangesloten. De motor deed niks. Ben is vervolgens met de accu naar een servicegarage gereden en om één uur zou de accu klaar zijn. De accu dus na de middag weer aangesloten en hij deed weer niks. De accu laad ook niet meer op en blijft steken op elf volt wat niet voldoende is om de motor te starten. De accu is weer terug gebracht naar de garage zodat we morgen nog eenmaal kunnen proberen anders een nieuwe of tweedehandse accu. Kenia moet helaas nog een dagje wachten op ons. Gedurende de avond weer een erg lekkere burger gehad in het restaurant. Een groep kwam een traditionele dans doen wat wel aardig was maar de herrie van hun houten fluitjes was echt afgrijselijk. Na het eten nog bij een ouder stel gestaan die morgen ook richting Nairobi gaan (ook naar Jungle Junction Camp).

 

Dag 543 – 23 maart 2014 – Arusha (TAN) – 0 km

Vanochtend Ben zijn accu aangesloten en deze deed helemaal niks. De motor op gestapt en naar het centrum gereden om een nieuwe accu te kopen. Al een wonder dat de winkel open was op een zondag. Deze accu in de motor gezet en er kwam een vonkje vanaf maar hierna niet meer.  De motor deed wederom niks. Ik de accu uit de BMW gehaald en de nieuwe accu bij mijn motor geprobeerd. Veel vonkjes en de motor begon zelfs te roken! Snel alles los gehaald voordat de motor vlam vat. Hopelijk niks doorgebrand! De originele accu weer in de BWM gezet maar bij het aansluiten kwam er weer een vonkje dus de boel maar gelaten voor wat het is. Aangezien we nu met twee motors staan die problemen hebben heb ik Chris gebeld van Jungle Junction in Nairobi. Het plan was al om daarheen te gaan voor service, banden en tevens daar te overnachten. Hij kan ons eventueel oppakken bij de grens maar dan moeten we daar wel zien te komen. Ben heeft de kerel van het Nederlands consulaat gebeld en hij heeft een buurman die ons eventueel kan transporteren naar de grens. Met hem zijn we in het centrum gaan kijken en na enkele minuten hadden we al een oplaadwagen gevonden die ons kan transporteren. Om Emanuel te bedanken zijn we wat gaan eten en Ben en ik hadden lasagna besteld die echt superlekker was. Emanuel heeft tien jaar in Nederland gewoon en hij at zes dagen per week kibbeling (voor tien jaar lang)! Hij vond het lekker! Ben en ik hebben de taxi terug gepakt naar Masai camp en daar weinig bijzonders meer gedaan.

 

Verder lezen is reisverslagen Kenia :)

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties