FOTO'S VAN Malawi op SMUGMUG KLIK HIER :)

 

Dag 491 – 30 januari 2014 – Chipata (ZAM) naar Monkey Bay (MLW) – 379 km

Vanochtend vroeg meteen naar de grens tussen Zambia en Malawi gereden. Binnen mijn paspoort laten uitstempelen en toen nog een kwartier moeten wachten op een vrouw van de douane die mijn carnet moest uitstempelen. Volgens mij zat ze op de pot te schijten ofzo. Nadat ik klaar was met het papierwerk Ben naar binnen gestuurd en hij was ook zo klaar. Voordat we naar de kant van Malawi zijn gereden hebben we een gedeelte van ons Zambiaans geld gewisseld. Vooraf hebben we de koers niet gecontroleerd wat we normaal altijd doen en juist worden we afgezet. Van iedereen kregen we verschillende koersen te horen en in het ergste geval zouden we 40% verlies gemaakt hebben maar gedurende de avond toen ik de koers heb nagegeken bleek het gelukkig mee te vallen. Enkel 10% verlies gemaakt dus de schade valt mee. Overigens, later heb ik het restant proberen te wisselen bij de bank en een wisselkantoor maar beide accepteren geen Zambiaans geld dus ik hoop dat ik het nog ergens kwijt kan. Na het wisselen naar het immigratiekantoor van Malawi gereden. Hier ons visa gehaald (gratis) voor 30 dagen en ons carnet weer laten instempelen. We wouden al eerder de Comesa yellowcard (aansprakelijkheidsverzekering voor de motor die in meerdere landen van Afrika geld) kopen maar tot dusver niet tegen gekomen. Hier werd de verzekering wel aangeboden en Ben had al de juiste verzekering in Zambia gekocht die je nodig hebt om ook de Comesa verzekering te kunnen kopen. Ik had dezelfde verzekering echter van een andere maatschappij en deze maatschappij was niet aanwezig bij de grens waardoor ik niet de Comesa kon kopen. Ik dus de verzekering van Zambia nogmaals gekocht en daarna beide de Comesa Yellowcard gekocht. Het is niet echt duur en het is tenminste een betrouwbare verzekering die geld voor Malawi, Tanzania, Kenia, Ethiopië, Sudan, Egypte en Libië. Verzekering kan ook voor meer landen worden gekocht maar in die landen komen we niet. Nadat al het papierwerk weer was geregeld konden we weer vertrekken en zijn we richting de hoofdstad Lilongwe gereden. Hier hebben we bij de Spur spareribs besteld want het is inmiddels tijd voor lunch. De spareribs waren niet echt lekker en smaakte naar soepvlees. Na wat klagen zou Ben een ander stuk vlees krijgen en ik had gevraagd om een stuk kip (had het gerecht inmiddels wel op). Ben zijn gerecht kwam maar die van mij niet. Uiteindelijk had ik toch geen honger meer en in plaats van de kip nog twee gratis cola gekregen. Met een volle maag doorgereden naar Monkey Bay dat ten zuiden van het Malawi meer ligt. Ik wist dat we die kant op moesten en dat bij Monkey Bay ergens een mooie plek ligt maar ik wist niet meer waar precies. De weg naar Monkey Bay is overigens erg mooi! We hebben weer veel moeten zwaaien naar alle kinderen langs de weg die met grote ogen staan te kijken als we langs komen scheuren. Het landschap is wellicht het mooiste waarin we tot nu toe hebben gereden. D.R. Congo was al erg mooi maar Malawi is nog net mooier omdat je ook bergen hebt waar je langsaf rijdt. In Monkey Bay zijn we gestopt en in de buurt van een tankstation gestopt om te vragen wat een goede plek was om te slapen. Een medewerker van Mufatsa backpackers wist wel waar we naartoe moesten maar bij het vragen hoeveel toeristen er waren (geen) zijn we er toch maar niet naartoe gereden. Even later kwam een jeep aanrijden met van die bouwvakkers types. Het waren Frank, Gerrit en Gerard uit Nederland die in Monkey Bay een boot aan het bouwen zijn die op Lake Malawi als lijndienst moet gaan dienen. Op hun advies zijn we samen naar Venice Beachpackers gereden en daar werden we eerst getrakteerd om diverse flessen bier. Bij het meer een tijdje gezeten en ook het eten besteld wat twee uur later pas werd geserveerd. Met de heren afgesproken dat we morgen op de werf zouden langskomen om hun werkzaamheden eens te bezichtigen. Het uitzicht over het meer is overigens geweldig met wat eilandjes in de verte. Het strand ziet er echt Afrikaans uit met wat in elkaar geknutselde stoeltjes en wat vissersbootjes. De Nederlanders hadden overigens een lokale chauffeur en ze zijn al aardig op weg om hem een woordje Nederlands te leren. Hij heeft o.a. al geleerd dat ‘’goedemorgen’’ in het Nederlands ‘’klootzak’’ is. Nadat de Nederlanders weer weg waren hebben we nog met een Deens koppel gesproken die twee weken in Cape MacLear had gezeten (wat dus ook de tip was die ik was vergeten). Met hun nog een tijd gezeten en ook ons eten werd eindelijk geserveerd.

Dag 492 – 31 januari 2014 – Monkey Bay (MLW) naar Cape Maclear (MLW) – 23 km

Om acht uur was ik wakker en Ben lag nog te slapen. In het restaurantgedeelte (op een vlonder onder een afdak) heb ik mij een omeletje besteld en een bak koffie. Heerlijk zo aan het meer! Nadat ook Ben had ontbeten en we de spullen hadden ingepakt zijn we naar de werf gereden. We werden vriendelijk begroet door de chauffeur ‘’klootzak’’. Hem dus ook terug gegroet ‘’klootzak’’. Gerrit heeft ons de boot laten zien en de veiligheidseisen zijn duidelijk ‘’ietsje’’ anders dan in Nederland. Wel mooi om een boot in opbouw te zien. Ook kregen we wat autocad tekeningen te zien en echt alles is uitgewerkt. De drie heren reizen de hele wereld over en telkens zitten ze op een plek enkele maanden tot soms wel meer dan een jaar om boten te bouwen. Met Frank zijn we gaan lucnhen een bij Sun ’n Sand wat circa 60 kilometer verderop ligt. We moesten toch die kant uit want daar ligt de dichtsbijzijnde pinautomaat die mastercard kaarten accepteerd. Bij de pinautomaat kon ik maar telkens 20.000 Malawiaanse Kwacha’s krijgen wat neerkomt op bijna 40 euro. Een keer of zes achter elkaar gepint en de lokale mensen stonden een paar meter mijn verrichtingen te bekijken. Volgens mij dachten ze dat ik het gehele automaat leeg zou maken. Bij het restaurant aan het meer Indisdch gegeten en het smaakte erg goed. Helaas werkte het weer niet echt mee want de regen kwam naar ondere. Op de terugwegwou Ben nog even naar een kliniek want hij had een zwelling van een insectenbeet (bleek een beet van een spin te zijn die in de mouw van zijn motorjas heeft gezeten). Een zalfje meegekregen en de pillen hadden ze niet meer op voorraad. Deze konden we in de kliniek bij Cape Maclear wel krijgen zeiden ze. Terug gereden naar de werf (waren per auto gegaan) en daar gedag gezegd en richting Cape Maclear gereden. De weg is gedeeltelijk onverhard maar wel goed en loopt op en af tussen de heuvels door. Van de Denen gisterenavond hadden we de tip gekregen om naar de Indaba Lodge te gaan dus dit ook gedaan. Het bleek een pas gerenoveerde lodge te zijn die aan het strand ligt met echt een geweldig uitzicht over het meer, eilandjes in de verte en bergen die je nog net aan de horizon ziet liggen. De motors dus hier geparkeerd en alle spullen in de kamer gelegd. De kamer is maar liefst twee bij drie meter groot en dit is dan de twee-persoons kamer! Wat een ruimte zeg. Gelukkig hebben we veel bagage dus maken we optimaal gebruik van elke centimeter ruimte die deze kamer bied. Gedurende de avond met een Canadees aan tafel gezeten en een bord lasagna gegeten.

 

Dag 493 – 1 februari 2014 – Cape Maclear (MLW) – 0 km 

Vandaag zeer relax dagje gehad. Begonnen met een pannenkoek met banaan. Hierna rustig aan het strand nog even een kaartje geschreven met echt een fantastisch uitzicht. Het leven is hier zo lekker rustig. Mijn toetsenbord van de laptop doet niks meer dus de barman gevraagd of hij iemand langs kon sturen. Even later was hij er al maar na twee uur geen resultaat. Gelukkig kon ik wel een toetsenbord lenen maar dat was er eentje waarbij de toetsen al jaren niet meer waren gebruikt. Je moest de toetsen zowat inslaan om ze ingedrukt te krijgen. Tijdens de lunch nog een tonijn-sandwich naar binnen gewerkt en vervolgens met een muziekje op een luie strandstoel gaan liggen. Een bakje koffie erbij en niks doen! Als avondeten hebben we weer lasagna besteld en wederom was deze erg lekker. Gedurende de avond nog wat afleveringen van Sons of Anarchy gekeken.

 

Dag 494 – 2 februari 2014 – Cape Maclear (MLW) – 0 km 

Eergisteren kwam al een verkoper langs met schilderijen op het strand en vandaag was hij weer terug Het zijn niet supermooie schilderijen maar voor een paar euro toch leuk voor aan de muur. Ben heeft er drie gekocht en ik twee. Deze hebben ze in een stuk bamboe gedaan. Plastic zak er omheen gedaan en vervolgens helemaal dicht getapet. Vandaag grotendeels bezig geweest met het reisverslag op Roam Africa maar het duurde erg lang vanwege het trage uploaden van de foto’s. Voor de rest niet veel bijzonders gedaan. Een Italiaans stel was nog met de kajak omgeslagen vanwege het omslaande weer (begon ineens hard te waaien) en met hun nog een tijdje staan praten. Ze zijn met de fiets onderweg van Ethiopië naar Zuid Afrika en waren nu twee maanden onderweg. Ze waren hiervoor ook al in Azië geweest dus ze zijn ook al op genoeg plaatsen geweest. Gedurende de avond wouden we naar Fat Monkeys gaan om te eten en Ben wou er eventueel de Superbowl kijken maar het was er uitgestorven. Op veel plekken overigens omdat het laagseizoen is. Twee dames hebben overigens gisteren de was gedaan en we hebben ook de motorjas en mijn motorbroek laten wassen (sinds vertrek nooit gewassen haha). Ik schrok van het kleurverschil toen ik het terug kreeg. Ziet er weer schoon uit nu en de stank is er ook uit. Over paar weken is dat overigens weer terug met dit hete weer! Het was minder dan een euro om de motorjas te laten wassen. Er is een zak wasmiddel doorheen gegaan voor alle kleding maar ik verwacht voor met name de motorjassen! Vandaag overigens een heel mooie zonsondergang gezien en de lucht werd mooi rood! Die van Koh Tao was net wat mooier maar deze mag er ook zijn. Gedurende de avond weer op de pot gezeten en toen ik ging slapen voelde ik lichtjes dat er iets anders was.

 

Dag 495 – 3 februari 2014 – Cape Maclear (MLW) naar Lilongwe (MLW) – 236 km

Iets na zes uur en ik wordt wakker met pijn in mijn maag / darmen. Eens naar  de wc gegaan en het was niet mijn maag. Ik voelde mij niet misselijk maar ik had het gevoel alsof er veel druk op mijn darmen stond terwijl ik net nog naar de wc ben geweest. Weer gaan liggen maar een uur later toch maar opgestaan. Een flesje water gedronken en toen met een van de medewerkers naar de kliniek gelopen. Het lopen ging al langzaam en eenmaal bij de kliniek moest ik mij inschrijven. Ik moest circa 60 euro betalen voor consult (lokale mensen betalen nog geen euro) en dit had ik niet contant bij. Ik moest maar een dokter vragen of er wat geregeld kan worden. Toevallig kwam ik de dokter tegen waarmee ik gisteren nog even heb gezeten bij de zonsondergang. Hij zei dat hij niks kon betekenen en ik moest maar betalen. Het probleem uitgelegd dat we niet voldoende contant geld bij hebben. Het dichtsbijzijnde pinautomaat ligt op een uur rijden. Hij reageerde niet eens meer en toen had ik het gehad. Terug gelopen, uitgecheckt, spullen gepakt en met de motor naar de hoofstad Lilongwe gereden. Ik wist dat het geen normale klachten waren dus misschien toch al de beste keuze. De verzekering al gebeld dat ik op controle wil in een ziekenhuis en dat hun de betaling moeten regelen. Ze zouden mij een adres van een ziekenhuis doorsturen. Onderweg viel het wel mee met de pijn aangezien ik in een zithouding de minste pijn had. De hobbels voelde ik overigens wel weer goed. Dit keer via een andere weg die over de bergen loopt terug gereden. Echt gigantisch mooie weg die is gefinancierd door de EU. De GoPro heeft aangestaan! In Lilongwe eerst een verblijf gezocht zodat we de spullen konden droppen. Toen we bij een goedkoop hotel voor de deur stond stopte er ineens een kerel voor mijn neus met zijn auto. Hij kwam mij bekend voor en hij vroeg of ik hem herkende. Nee, want ik kon hem niet plaatsen. Toen hij Windhoek zei toen wist ik het weer. Ik weet zijn naam niet maar hij heeft ook enkele dagen bij Backpackers Unite gezeten en hij woont hier in Malawi. Hij herkende de motor van Ben en was ons gevolgd om gedag te zeggen. Hij heeft ons vervolgens naar de Golden Peacock Lodge gebrahct want het hotel was vol geboekt. Van de verzekering had ik de Lilongwe Private Clinic door gekregen. Hier het adres van opgezocht en hier naartoe gereden. Het ligt in een goede wijk maar bij aankomst kreeg ik al mijn twijfels. Het was zeker geen ziekenhuis en bij binnenkomst was het duidelijk. Het was een dokterspost en ik zit dus niet in een ziekenhuis maar in een omgebouwde woonkamer. Ik dacht laat het hier maar nakijken en als ik niet tevreden ben dan ga ik alsnog naar een ziekenhuis. Na een korte controle door een zuster (gewicht, bloeddruk, tempretuur) moest ik weer gaan zitten. Even later kon ik in een zeer krap dokterskamertje gaan zitten. Hij heeft wat liggen drukken op mijn buik en het goede nieuws, waarvoor ik en de dokter ook bang voor waren, de blinde darm, was in orde. Volgens hem was een een bacteriële infectie of parasieten in de darmen. Een bloedonderzoek moest uitwijzen welke van de twee het was. In mijn vinger werd geprikt (nadat ik goed heb opgelet of de naald uit een verpakking kwam) en het bloed werd in een computer geanalyseerd en tien minuten later zat ik weer in de wachtkamer. Van de dokter kreeg ik te horen dat het gelukkig een reguliere bacteriële infectie was die gemakkelijk was te verhelpen met antibiotica. Voor vijf dagen medicijnen meegekregen en toen kon ik weer vertrekken. Bij de pizzaria zijn we vervolgens wat gaan eten en het was de tweede pizza gratis dus weer een paar euro bespaard. Bij terugkomst kon ik alleen rechtop in bed zitten want elke andere positie was te pijnlijk. Ik keek al op tegen het slapen vannacht. Drie pijnstillers (die volgens de apotheek zwaarder zijn dan brufen 600) helpen wel bij het slapen! Na een paar keer voorzichtig draaien in bed was ik volgens mij snel vertrokken.

 

Dag 496 – 4 februari 2014 – Lilongwe (MLW) – 4 km

Vanochtend op bed gelegen en volgens mij nog regelmatig in slaap gevallen. Ik voelde mij ietsje beter maar ik voelde mij wat duizelig. Rond het middaguur werd het beter maar de duizeligheid bleef lichtjes. Dan maar wat afleveringen van Sons of Anarchy gekeken. Tegen de tijd dat ik terug ben heb ik alle (goede) tv-series gezien! Einde van de middag dacht ik mij goed genoeg te voelen om met de motor naar een garage te rijden. De ketting moet vervangen worden maar bij aankomst voelde ik mij weer duizelig worden. De garage had geen tijd en we konden morgenvroeg terecht maar hij vroeg wel een dikke prijs. Snel terug gereden en weer op bed gaan liggen en wat broodjes met Yumyum pindakaas gegeten, erg lekker!

 

Dag 497 – 5 februari 2014 – Lilongwe (MLW) – 13 km

Vanochtend voelde ik mij weer 95% en dus de motor gepakt en naar een andere garage gereden. Hier vroegen ze minder dan de helft dus hier ook de ketting en tandwielen laten vervangen voor circa 9 euro per motor. We moesten wel geduld hebben want het ging niet al te snel en ze hebben de kettingbreker gesloopt. Maakt verder niet uit dus hun nog een colaatje gehaald en verder wat foto’s gemaakt van de motorambulances dier binnen stonden. De cabine is erg kort dus Ben is er eens in gaan liggen maar zijn benen steken nog een halve meter uit door de achterdeur. Iets voor de middag waren de motoren weer gereed en heb ik Ben afgezet bij de lodge (hij kan de weg niet terug vinden zonder navigatie, waterschade aan de zijne). Hierna op zoek gegaan naar een computerzaak voor een nieuw toetsenbord voor de laptop. Een zaak gevonden maar achteraf bleek het toch niet te functioneren. Uiteindelijk een nieuwe accu gekocht voor in de laptop want deze was helemaal naar de klote en een extern toetsenbord zodat ik in ieder gaval vooruit kan. Verder nog wat boodschappen gedaan in een winkelcentrum, een sticker (vlag Malawi) gekocht voor op de alumium koffers en in de lodge een serie gekeken. Morgen is het weer tijd om te vertrekken na een klein oponthoud!

 

Dag 498 – 6 februari 2014 – Lilongwe (MLW) naar Nkhata Bay (MLW) – 385 km

Vanochtend was ik pas iets voor negen wakker en na een bord muesli ben ik begonnen met inpakken. Ben wou een dag langer blijven want die had met iemand afgesproken om naar de markt te gaan. Hij kwam hier pas op het laatste moment mee dus ik ben aangereden naar Nkhata Bay. De weg richting Salima had ik al een keer eerder gereden maar dit keer een kleine verassing. Een politieteam met een laser stonden te controleren op snelheid en ik was de pineut. Het is een autoweg maar hier mocht je maar 50 kmpu rijden vanwege een school die een stukje verderop lag. De kinderen waren allemaal binnen dus ik heb ook geen snelheid geminderd. Ik werd gestopt door een agent en ik dacht in eerste instantie dat het een reguliere controle was. Hij moest mijn rijbewijs hebben en zei dat ik 5.000 Malawiaanse Kwacha moest betalen wat bijna negen euro is. Ze hadden 91 kmpu gemeten dus ik reed er 41 te snel. Negen euro is een schijntje voor mij dus afgerekend en de video van de overtreding nog even bekijken. Verder nog met de GoPro een filmpje gemaakt van de kerel die stond te laseren en hem bedankt voor het souvenier. In Salima de afslag genomen naar het noorden en langs het meer af gereden. Het meer zie je bijna niet omdat de weg er te ver vanaf ligt maar af en toe zie je het liggen. Onderweg veel smalle bruggetjes gehad en op het einde prachtig bochtenwerk. Er zat amper een recht stuk tussen wat natuurlijk fantastisch is met de motor, zeker als het wegdek ook meewerkt. In Nkhata Bay naar Mayoka Village gereden, tip van Kim gekregen (Jollyboys, Livingstone, Zambia) en hier liggen allemaal simpele hutjes op een heuvel. Je moet wel even wat treden lopen om je spullen beneden te krijgen maar dan heb je ook wat. Na het inchecken naar het restaurant gelopen en daar een broodje gegeten met een Amerikaanse, Megan Walker, uit de staat Nebraska. Zij werkt hier als docent in Malawi voor een periode van twee jaar en had nog een klein half jaartje te gaan. Ik had met haar voor het avondeten afgesproken maar ik begon steeds meer last te krijgen van steken in mijn zij dus ik heb de avond maar op bed door gebracht en wat tv-shows gekeken. De stroom was uitgevallen dus toen de accu van de laptop leeg was rond een uur of tien ben ik maar gaan slapen.

 

Dag 499 – 7 februari 2014 – Nkhata Bay (MLW) – 0 km

Vanochtend voelde ik mij weer een stuk beter en meteen naar het restaurant gedeelte gelopen waar je ook lekker op een bank vol met kussens kunt hangen. Megan was er ook en met haar ontbijt gehad en eigenlijk tot een uur of twee in de middag op de bank gehangen. Ze moest weer terug naar het dorp waar ze tijdelijk woont wat een klein uur rijden is vanaf hier. Bij aankomst gisteren had ik al twee BMW motoren zien staan en de beveilger zei dat het van een Spaans koppel was. Toen Megan weg was kwam er een Spaans uitziend koppel op de bank zitten dus hun gevraagd of zij per motor onderweg waren. Dit klopte en zij zijn in juli 2012 vertrokken en hebben grofweg dezelfde route gereden als ons. Echter zij zijn vanauit Iran de ‘Stans’’ ingereden en hebben ook Australië en Nieuw-Zeeland aangedaan. In Afrika hebben ze ook hetzelfde gereden maar dan niet Angola en D.R. Congo wat wij wel weer hebben gedaan. Verder had hij (Dano Pilar Moreno) al twee keer de Dakar gereden (2006 en 2011) dus hij heeft de nodige ervaring al. Het kost circa zestig tot zeventig duizend euro om de Dakarrally te rijden. Hij had hem twee keer uitgereden (privérijder dus niet voor een team) en er waren dagen dat hij aan kwam, een uur had om wat te eten, de monteurs konden snel wat doen en dan moest hij weer de motor op voor de volgende 900 kilometer. Omdat hij niet zo snel is in vergelijking met de top is het dus een uitputtingsslag voor de wat langzamere rijders. Hij is ook te zien in de documentaire van Charley Boorman ‘’Race to Dakar’’. De eigenaren van Mayoka Village hadden een feestje omdat familie van hun na zes maanden reizen in Europa weer terug was. Er waren veel kleine kinderen die aan het rondrennen waren en volgens mij als goedmakertje voor de overlast kregen we twee flessen witte wijn (eerder op de dag ook al gratis chocolade taart gehad). Eigenaren zijn blank en ze hebben twee kinderen van Malawi geadopteerd. Beide een jaar of twee á drie oud en erg nieuwsgierig. De kleinste heeft nog een tijd bij mij op de bank gezeten. Ik was Sons of Anarchy aan het kijken maar dit toch maar even op pauze gezet en de duikvideo aangezet voor hem. Gedurende de avond met hem en zijn vriendin gegeten (BBQ buffet) en hierna op de bank gehangen en op facebook gezeten.

 

Dag 500 – 8 februari 2014 – Nkhata Bay (MLW) – 0 km

Vanochtend eerst een ontbijt gehad samen met de Spanjaarden. De contact gegevens uitgewisseld zodat we wellicht samen door Libië kunnen rijden. Dano liet ons nog even wat clips zien van de Dakar in 2006 en 2011 en toen was het voor hun tijd om verder te rijden naar Livingstonia. Wij blijven nog twee dagen hier voordat wij verder rijden. Het is overigens weer bewolkt dus een mooie dag om de foto’s eens uit te zoeken, reisverslagen bij te werken en mijn harde schijf eens op te ruimen want deze is nagenoeg vol. Gedurende de avond op de bank gelegen in het lounge gedeelte van Mayoka Village en wat series gekeken. De eigenaar was weer strontbezopen (alcoholist) en het is echt te triest voor woorden om de eigenaar zo te moeten zien. Hij zal morgen iets voor de middag wel weer boven komen drijven. Verder nog een paar uur met Nienke op Facebook gezeten. Haar ben ik tegen gekomen in Windhoek, Namibie (vlak na mijn ongeluk toen ze, Nienke en Annemarije, ons aanboden om te koken die avond).

 

Dag 501 – 9 februari 2014 – Nkhata Bay (MLW) – 0 km

Tot en met zes uur is er geen stroom in Mayoka Village en mijn accu van de laprop was al zo goed als leeg. Internet en een serie kijken is dus niet mogelijk dus ik ben na het ontbijt eerst rustig een muziekje gaan luisteren en hierna de fotocamera gepakt en het dorp ingelopen. In het dorp was een voetbalwedtrijd bezig. Het was een officiële wedstrijd en het grappige is dat de afmetingen van het veld niet klopt, het veld oon oneven is, er geen netten in het doel hangen, één team speelt met voetbalschoenen en de ander grotendeels op bloten voeten, het kleedlokaal aan de overkant van de straat is maar dan niet binnen maar buiten. Wie er gewonnen heeft weet ik niet want het was geen hoogstaand voetbal zullen we maar zeggen maar desondanks zaten er langs de zijlijn, die er overigens ook niet is, genoeg toeschouwers. In het dorp was een markt maar volgens mij verkochten ze enkel tomaten en vis dus daar was ik ook zo uitgekeken. Bij het meer kwamen net twee taxi-boten aan vol met lokale mensen. Hier even staan gapen en toen werd ik aangesproken door een kerel die zei dat hij docent was. Hij was erg geïntresseerd in de dijken in Nederland en hij wou graag een keer naar Nederland komen. Dat zal moeilijk worden voor hem aangezien het niet gemakkelijk is voor Afrikanen om een visum te krijgen en hij verdiend waarschijnlijk zeventig eurocent per dag dus het sparen zal er ook niet van komen. Hoe ze hier uberhaupt rondkomen is mij een groot vraagteken. Maar goed, hij was er van overtuigt dat hij ooit in Nederland zou zijn dus ik laat hem maar in zijn waarde. Op de terugweg nog met wat verkopers gesproken die mij vanalles en nog wat wouden aansmeren maar het is ze helaas niet gelukt. Onderweg kwam ik Frank tegen (Duitser die al in heel veel landen is geweest). Met hem naar Mayoka Village gelopen waar ik verblijf en even wat gedronken. Na een korte douche was de stroom ook weer terug. Als avondeten hadden we een pizza besteld en die was echt te lekker. Het eten bij Mayoka Vlllage is sowieso al goed. De rest van de avond wederom op de Facebook-chat gezeten.

 

Verder lezen in verslag ''Tanzania''

Nieuwste Artikelen

Onze Sponsors

ATAMOTO

KERAM

MDI

Volg ons!

Op Facebook volg je de updates van onze reisverslagen, foto's en video's. 

Op SmugMug worden de mooiste foto's en video's van onderweg geplaatst.

Abonneer je op de RSS Feed van deze site.

Route

Dit is de kaart van hoe we gaan rijden. Klik op de kaart voor een grotere versie en een lijst van alle landen.

mapextendedcolor

Nieuwste Reacties